Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν κάποιες μυρωδιές που μας ταξιδεύουν στο πιο ευτυχισμένο και ανέμελο κομμάτι της ύπαρξης μας.

Η δική μου αγαπημένη μυρωδιά, η πρώτη οσφρητική μνήμη της παιδικής μου ηλικίας, είναι η μυρωδιά του βιβλίου.

Μια μυρωδιά που γέννησε τη λατρεία μου για το βιβλίο και την εξερεύνηση των κόσμων, των συναισθημάτων και των γνώσεων που εξερευνούσα και ανακάλυπτα με την ανάγνωση του.

Θυμάμαι τον εαυτό μου από παιδί να βυθίζω το πρόσωπο μου στις σελίδες του βιβλίου που ήταν στα χέρια μου, να απολαμβάνω το άρωμα του χαρτιού, να νιώθω την απαλότητα της υφής των φύλλων του και να αφουγκράζομαι μέσα από τις αισθήσεις μου την γνώση που θα απελευθερώσει.

Μεγάλωσα μέσα σε βιβλία.

Όχι απλώς ανάμεσά τους, μα μέσα τους.

Σε μια οικογενειακή εκδοτική πραγματικότητα όπου το χαρτί είχε ψυχή, και οι λέξεις τους ιερότητα.

Έχω την αίσθηση ότι δεν αγάπησα μόνο το διάβασμα και τη γνώση.

Αγάπησα το ίδιο το σώμα του βιβλίου.

Την ύλη του, τη βαρύτητα του στην ζωή του ανθρώπου.

Ίσως αυτό που με θλίβει περισσότερο από καθετί δίπλα στους κάδους των σκουπιδιών είναι τα πεταμένα βιβλία.

Σελίδες γεμάτες ζωή, συναισθήματα, ιστορία, επιστήμη, τέχνη στέκουν έρημα μόνες, ανοιγμένες τυχαία στο φύσημα του αέρα, απογυμνωμένες από την ευσέβεια που τους άξιζε.

Ολόκληροι τόμοι από εγκυκλοπαίδειες στοιβάζονται στα σκουπίδια.

Τι και αν κρατούν στα σπλάχνα τους πολιτισμό και γνώση, πολυτελές χαρτί με σπάνιες φωτογραφίες, κύρος και αυθεντία; Μα τι σκέφτομαι; Ποιο παιδί θα αναζητήσει στον κόσμο τους μια λέξη, μια έννοια, ένα ιστορικό γεγονός μέσα στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης και της άυλης πληροφορίας; Εκεί στους μεταλλικούς κάδους δίπλα το βιβλίο μεταγράφεται σε σκουπίδι αφού πλέον η μνήμη που περιέχει δεν μας ενδιαφέρει να κοσμεί την ζωή μας και την ψυχή μας! Και όμως… στο όχι πολύ μακρινό τότε, τα βιβλία εισχωρούσαν μέσα στην ύπαρξη μας και ζούσαν μαζί μας.

Ήταν το καλύτερο δώρο της ανθρωπότητας προς τις επόμενες γενιές.

Οι λέξεις τους αποκαλύπτουν το πως και πόσο αγαπήσαμε, σε τι ελπίσαμε, σε τι πιστέψαμε, τι ακολουθήσαμε, για τι αγωνιστήκαμε…..Μια πραγματική αθανασία! Οι άχρηστες πλέον εγκυκλοπαίδειες ήταν για το παιδικό μας μυαλό η υπόσχεση ότι υπάρχει απάντηση σε κάθε απορία.

Αρκεί να την ανακάλυπτες.

Μέσα σε τόμους ταξινομημένους αλφαβητικά με χρυσοποίκιλτα γράμματα.

Τους κρατούσες στα χέρια σου σαν κάτι ιερό και το ξεφύλλισμα τους ήταν τελετουργικό.

Είχε βάρος, διάρκεια, ευθύνη, υπομονή και κατάκτηση της γνώσης.

Τώρα όλα οδεύουν στην απόρριψη και στην ανακύκλωση του χαρτιού, αν και αυτή είναι δυνατή.

Γιατί πολλές φορές δεν έχουν αξία ούτε ως χάρτινος πολτός…. Κοιτώ με μάτια δακρυσμένα το ύστατο χαίρε του βιβλίου που ένα ανθρώπινο χέρι άφησε στα σκουπίδια.

Το ανασηκώνω και το κρατώ σφιχτά στο στέρνο μου.

Αποζητώ να συνδεθώ με την ψυχή του, να νιώσω στις λέξεις του τις ζωές που άγγιξε, να μυρίσω την ευωδιά της ψυχής του χαρτιού και νομίζω ότι το ακούω να μονολογεί τα λόγια του Κωστή Παλαμά στην «απολογία του βιβλίου»: «Είμαι κι εγώ ζωή.

Μέσα μου κλειώ τη φωτιά του Προμηθέα.

Μέσα στη ζωή είναι κι ο νους, υπέρτατη ζωή.

Μια συγκίνηση.

Είμαι κι εγώ φύσις κι ομορφιά και ζωή κι αλήθεια.

Όποιος δεν έχει μάτια να κοιτάξει μου…δεν έχει καρδιά.

Και μήπως τάχα αν στυλώσει τα μάτια του προς τον κόσμο γύρω του και μέσα του χωρίς τη συντροφιά μου θα μπορέσει να δει τίποτε;» #books Πηγή Φαρμακείο Γκιούρδα Χριστίνα - Giourda Pharmacy

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους