Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν και αυτές οι στιγμές, που η δημόσια ζωή ξεπερνά κάθε όριο πολιτικής χυδαιότητας και φτάνει στο όριο της απανθρωπιάς.

Οι πρόσφατες δηλώσεις του Μπέου για το μνημείο των θυμάτων των Τεμπών στο Σύνταγμα, είναι άκρως επικίνδυνες και προσβάλλουν τη μνήμη των νεκρών, τους συγγενείς τους, αλλά και κάθε άνθρωπο που συνεχίζει να ζητά δικαιοσύνη και λογοδοσία για ένα έγκλημα που σημάδεψε ολόκληρη τη χώρα.

Όταν ένας αιρετός ζητά "μπουλντόζα" για να σβήσει τη μνήμη, δεν κάνει πολιτική παρέμβαση, αλλά επιτίθεται ευθέως στο συλλογικό πένθος, στη μνήμη και στο δικαίωμα των ανθρώπων να θυμούνται, να θρηνούν και να διεκδικούν το δίκιο. Το Σύνταγμα δεν "λερώνεται" από τα ονόματα των θυμάτων, αλλά από τη χυδαιότητα, τον κυνισμό και την αλαζονεία όσων ενοχλούνται περισσότερο από τη δημόσια υπενθύμιση ενός εγκλήματος, παρά από το ίδιο το έγκλημα.

Και μέσα σε αυτή την αθλιότητα, ο πατέρας Ρούτσι, o Panos Ruci στοχοποιείται για άλλη μία φορά, με έναν λόγο γεμάτο ρατσισμό, υποτίμηση και κακοποιητικά στερεότυπα.

Για ακόμη μία φορά, άνθρωποι που δεν χωρούν στην πατριαρχική και εθνικιστική "κανονικότητα" κάποιων, γίνονται εύκολος στόχος δημόσιου εξευτελισμού.

Δεν μπορούμε άλλο να μιλάμε για "γραφικότητες", δεν είναι "γραφικότητα". Είναι κακοποιητικός λόγος που οπλίζει κοινωνικά αντανακλαστικά μίσους και που νομιμοποιεί τη βία απέναντι σε όποιον θεωρείται "ξένος", "μη αρκετά Έλληνας" ή "διαφορετικός". Απέναντι σε τέτοιες δηλώσεις δεν μπορούμε να κρατάμε ίσες αποστάσεις, μόνο καθαρή καταδίκη.-

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους