ΓΑΛΑΤΕΙΑ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΟΥ Γνώρισα την Γαλάτεια Βασιλειάδου την άνοιξη του 2009. Τότε η Γαλάτεια ήταν 28 χρονών και έκανε το μεταπτυχιακό της στην νεοελληνική φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Συμπτωματικά έμαθα από μια συμφοιτήτριά της πως στα πλαίσια του μαθήματος του Χαράλαμπου Γουνελά είχε κάνει μια εργασία πάνω στην "Μουγγή Καμπάνα" (την νουβέλα μου που λίγους μήνες νωρίτερα είχε πολτοποιηθεί ως "εκδοτική φύρα"). Ελαφρώς έκπληκτος γύρεψα να διαβάσω αυτή την εργασία.

Και μοιραία γνώρισα και την Γ.Β.: Σήμερα, γνωρίζοντας πλέον την απίστευτη σεμνότητα και ταπεινότητά της, μου είναι προφανές πως αν δεν την έψαχνα εγώ, δεν θα με προσέγγιζε ποτέ.

Έτσι συναντήθηκα με την Γαλάτεια - κι έγινα μέρος του μαγικού μαγματικού κόσμου της.

Είναι σπάνιος άνθρωπος η Γαλάτεια: απόλυτα αγαθή, αφάνταστα δοτική, διαρκώς τρεμάμενη όχι από πόζα αλλά από αγνότητα, γεμάτη πηγαία καλοσύνη, παλιακή ευγένεια, απονήρευτη αθωότητα, κι ένα υπέροχο σύνθετο μυαλό που μπορεί να ~δει~ και να προσλάβει τους πιο απόκρημνους γκρεμούς και τα πιο πυρακτωμένα δειλινά.

Ξέρω πως όλα αυτά μοιάζουν με λυρικές υπερβολές - μα δεν με νοιάζει.

Όσοι την γνωρίζουν, ξέρουν πως αυτά που λέω είναι λίγα.

Και κανείς μας δεν μπορεί να φανταστεί τον κόσμο δίχως αυτήν.

Προφανώς δεν είναι εύκολος άνθρωπος (για την ακρίβεια, είναι πολύ δύσκολος) - και δεν μπορεί ούτε κατ' ελάχιστον να ελιχθεί ή να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις της οποιασδήποτε συγκυρίας.

Αλλά αυτό είναι και η πιο σπάνια ποιότητά της: Ό,τι κι αν συμβεί, παραμένει αχάλαστη.

Γι αυτό και όλοι όσοι συναντήσαμε την Γ. μεσα στην ακατανόητη ματαιότητα την λογαριάζουμε ως ένα σπάνιο απρόσμενο δώρο, ως μια ευλογία της φύσης: Δίχως αυτήν η ζωή μας θα ήταν πολύ πιο άχαρη και πιο μαύρη - κυρίως θα ήταν λειψή.

Εδώ και δεκαέξι χρόνια η Γαλάτεια, σε όσα κενά χρόνου βρίσκει από τις πολλές ασχολίες της (είναι φιλόλογος σε μαθητές Λυκείου που προφανώς την λατρεύουν για όλους τους λόγους που εξήγησα παραπάνω) γράφει για τα βιβλία μου.

Η τελική μεταπτυχιακή της εργασία ήταν για την ΚΟΥΠΕΛΑ (το πρώτο μου μυθιστόρημα). Κι η διδακτορική της διατριβή θα διερευνούσε αναλυτικότερα την έννοια του "αντιαγγέλματος" (δικός της όρος) στα ΜΕΛΕΝΙΑ ΛΕΜΟΝΙΑ και τα ΧΛΩΡΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ.

Δυστυχώς αυτό το διδακτορικό δεν έγινε: Και γιατί η Γαλάτεια είναι δύσκολη και γιατί η Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου (η καθηγήτρια που είχε εμπνεύσει και καθοδηγήσει την Γαλάτεια) το 2012 έφυγε από το ΑΠΘ και την Θεσσαλονίκη.

Και, δίχως την Αμπατζοπούλου, ήταν πολύ δύσκολο για το πανεπιστημιο να δεχτεί ένα διδακτορικό για έναν ζωντανό συγγραφέα που μόλις είχε κλείσει τα 40 (και ο οποίος τον καιρό εκείνο δεν είχε την παραμικρή αποδοχή). Η Γ. δεν το συζήτησε καν: Άφησε το διδακτορικό και συνέχισε να γράφει, με τον δικό της άναρχο και απόλυτα ιδιοσυγκρασιακό τρόπο, για τα βιβλία μου.

Έτσι πέρασαν δεκαέξι χρόνια.

Και πλέον ήρθε η ώρα που ένα μέρος από όλην ετούτη την δουλειά της Γ. έγινε βιβλίο: Ένα βιβλίο για την προσπάθειά μου στο γράψιμο - με κύριους άξονες αυτά που είναι ο πυρήνας της τόσο ιδιαίτερης μεταρομαντικής οπτικής της Γαλάτειας: Το αντιάγγελμα και ο μεταρομαντικός χαμός.

Και συνακόλουθα, το αίτημα για μια μετα-λογοτεχνία - μια αφήγηση για τον καιρό όπου οι αφηγήσεις του ανθρώπου θα απευθύνονται πια όχι ακριβώς σε ανθρώπους αλλά σε κάτι άλλο.

Και πρέπει να πω: Από την πρώτη ώρα η Γαλάτεια αυτό το ~κάτι άλλο~ το είχε στο μυαλό της με σπάνια καθαρότητα.

Έτσι συγκροτήθηκε το βιβλίο "ΤΟ ΑΝΤΙΑΓΓΕΛΜΑ, ΤΟ LAGER ΚΑΙ Η ΣΧΙΣΜΗ - Ο ΑΝΑΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΤΡΙΑΡΙΔΗ.

Η λατρεμένη και των δυο μας Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου έκανε την τελική θεώρηση και έγραψε την Εισαγωγή (η Φραγκίσκη μας καθόρισε, σε διαφορετικές στιγμές, και τους δύο - δίχως αυτήν δεν θα είμασταν οι ίδιοι άνθρωποι). Και η Κάπα Εκδοτική του αδελφικού φίλου Θοδωρή Κουλεδάκη ανέλαβε την έκδοση με περισσή αγάπη και γενναιοδωρία.

Έτσι έχουμε πια στα χέρια μας ένα βιβλίο που αποτυπώνει την σπάνιο χνάρι αυτού του θαυμαστού κοριτσιού.

Το έχω γράψει κι άλλοτε: σε καιρούς που ελάχιστοι πίστευαν στα γραπτά μου η Γαλάτεια, με την πίστη της και την πυρωμένη ψυχή της με στήριξε καθοριστικά.

Και ξέρω πως ήμουν απόλυτα τυχερός - πως δεν άξιζα τα πολλά δώρα που μου έδωσε.

Ώρες ώρες σκέφτομαι πως την επινόησε ο Επινοητής των ΧΛΩΡΩΝ ΔΙΑΜΑΝΤΙΩΝ - πως είναι υπερβολικά υπέροχη για να είναι αληθινή.

Το βίντεο της ανάρτησης είναι ένα απόσπασμα από μια ομιλία της Γαλάτειας για τα ΧΛΩΡΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης στις 24 Οκτωβρίου του 2012.

Την βλέπω σήμερα, δεκατέσσερα χρόνια μετά, να κομπιάζει συγκινημένη στο κλείσιμό της (λέγοντας μια αδιανόητη υπερβολή που όμως την πιστεύει πέρα για πέρα). Και σκέφτομαι πως όλα τα βιβλία που έγραψα, όλες οι ακολουθίες των αφηγήσεων, όλες οι εκατομμύρια λέξεις που έβαλα στη σειρά, ίσως αξίζουν μονάχα για αυτό το κόμπιασμα. Θανάσης Τριαρίδης, 07 Μαϊου του 2026.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους