Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καλησπέρα συναρπαστική συναρπαστικοί μου!!! Τώρα τέλειωσα τα μιτινγκς το στέλεχος #σιγά τα ωά και ήρθα να σας πω μια ιστορία που σκάρωσα ψες αργά τη νύχτα.

Την ώρα που η πόλις κοιμόταν εγώ είχα ενεργοποιημένη μια πένα άυλη μέσα στο μυαλό (τί είπα ρε το άτομο :P). Θα ξεκινήσω με μα φανταστική ιστορία και μετά θα προχωρήσω σε μια αληθινή ιστορία μιας συναρπαστικής γυναίκας, καθημερινής θνητής, όπως είμαστε εμείς, οι γυναίκες της σελίδας εννοώ.. Πάμε λοιπόν .. Κάποτε ένας ηλικιωμένος δάσκαλος ρώτησε τους μαθητές του: “Ξέρετε ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος των ανθρώπων σήμερα”; Άλλοι είπαν τη φτώχεια.

Άλλοι την αρρώστια.

Άλλοι τον θάνατο.

Εκείνος χαμογέλασε πικρά. “Όχι… Ο μεγαλύτερος φόβος είναι η μοναξιά.” Η αίθουσα σώπασε εκκωφαντικά. “Και εξαιτίας αυτού του φόβου”, συνέχισε, “οι άνθρωποι κάνουν τα πιο παράλογα πράγματα.

Μένουν σε σχέσεις που τους αδειάζουν.

Παντρεύονται ανθρώπους που δεν αγαπούν πραγματικά.

Κάνουν παιδιά όχι πάντα από βαθιά επιθυμία, αλλά επειδή πιστεύουν πως “έτσι πρέπει”. Επειδή η κοινωνία τους έπεισε ότι η μοναξιά είναι αποτυχία.” Έπειτα πήγε στο παράθυρο και κοίταξε τον δρόμο. “Ζούμε στην πιο συνδεδεμένη εποχή από άποψη τεχνολογίας και ταυτόχρονα στην πιο αποξενωμένη.

Μιλάμε συνεχώς, αλλά ελάχιστοι επικοινωνούν αληθινά.

Οι περισσότεροι δεν ψάχνουν σύντροφο αλλά παυσίπονο για τον φόβο τους” Ένας μαθητής τότε ρώτησε: “Δηλαδή τι προτείνετε; Είναι καλύτερο να μείνει κανείς μόνος;” Ο δάσκαλος γύρισε αργά. “Όχι.

Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό και συναισθηματικό ον. Έχει ανάγκη την αγάπη, το μοίρασμα, τη συντροφικότητα.

Το λάθος όμως είναι να μετατρέπεις την ανάγκη σε πανικό.

Γιατί τότε δεν επιλέγεις άνθρωπο αλλά καταφύγιο για να προστατευτείς από τη βροχή της μοναξιάς σου”. Κοντοστάθηκε λίγο και είπε: “Οι πιο δυστυχισμένοι άνθρωποι δεν είναι πάντα αυτοί που έμειναν μόνοι.

Συχνά είναι εκείνοι που πρόδωσαν τον εαυτό τους μόνο και μόνο για να μη μείνουν μόνοι.” Και τότε η αίθουσα βυθίστηκε σε μια σιωπή βαριά αλλά αληθινή.

Γιατί όλοι, βαθιά μέσα τους, ήξεραν πως είχε δίκιο.

Δεν είναι υποχρεωτικό να παντρευτείς.

Δεν είναι υποχρεωτικό να κάνεις παιδιά.

Δεν είναι υποχρεωτικό να μείνεις σε μια σχέση που σε μικραίνει και δεν σε σέβεται.

Η αγάπη δεν πρέπει να γεννιέται από φόβο.

Η οικογένεια δεν πρέπει να χτίζεται από κοινωνική πίεση.

Και η μοναξιά δεν είναι ντροπή.

Ντροπή είναι να ζεις μια ζωή που δεν διάλεξες ποτέ πραγματικά και δεν σου ταιριάζει. … Η Κατερίνα είναι φίλη μου από το Πανεπιστήμιο και διατηρούμε επικοινωνία.

Όχι τόσο συχνή όσο τότε αλλά σταθερή.

Εκείνη παντρεύτηκε στα 29 της.

Όχι επειδή ήταν τρελά ερωτευμένη.

Όχι επειδή ένιωθε ότι είχε βρει τον άνθρωπό της.

Παντρεύτηκε γιατί φοβόταν.

Γύρω της όλοι “προχωρούσαν”.Φίλες ανέβαζαν φωτογραφίες με παιδιά.Οι γονείς της άφηναν συνεχώς υπονοούμενα.

Στη δουλειά τη ρωτούσαν: “Εσύ ακόμα μόνη;” Κι εκείνη άρχισε σιγά σιγά να πιστεύει ότι η μοναξιά είναι αποτυχία.

Και βρήκε το Γιώργο.

Συχνάζανε στο ίδιο καφέ, την ίδια ώρα και κάπως έτσι έγινε η προσέγγιση. Ο Γιώργος ήταν καλός άνθρωπος.Ήσυχος.

Βολικός να το πούμε.

Δεν την έκανε να νιώθει ζωντανή ούτε Γυναίκα, αλλά της πρόσφερε ασφάλεια.

Και στην εποχή μας πολλοί μπερδεύουν την ασφάλεια με την αγάπη.

Όπως είπε και ο δάσκαλος..για το καταφύγιο.. Έτσι η Κατερίνα είπε το “ναι”. Παντρεύτηκαν με νταούλια και ζουρνάδες.

Είναι και οι 2 από επαρχία αλλά κυρίως ο Γιώργος ήθελε να ευχαριστήσει όοολο το χωριό του στα προσκλητήρια.

Μετά ήρθε το σπίτι και το δάνειο.

Μετά ήρθε το παιδί και έπειτα το δεύτερο καπάκι.

Έγιναν όλα όπως “πρέπει”, όλα by the book… Κι ενώ προς τα έξω έμοιαζαν “τέλεια οικογένεια”, μέσα στο σπίτι υπήρχε μια σιωπή βαριά.

Δεν μάλωναν συχνά και αυτό ήταν το χειρότερο.

Απλώς δεν υπήρχε ζωή ανάμεσά τους.

Δύο άνθρωποι που ενώθηκαν από φόβο, όχι από αληθινή επιθυμία.

Δύο άνθρωποι που δεν ήθελαν να μείνουν μόνοι και τελικά ένιωθαν μόνοι μαζί.

Ένα βράδυ, αφού τα παιδιά κοιμήθηκαν, η Κατερίνα κοίταξε τον εαυτό της στον καθρέφτη και δεν αναγνώρισε το πρόσωπό της.

Δεν ήταν δυστυχισμένη από έναν κακό γάμο.

Ήταν δυστυχισμένη από μια ζωή που δεν είχε επιλέξει πραγματικά.

Και τότε κατάλαβε κάτι που κανείς δεν της είχε πει ποτέ: Η κοινωνία φοβάται τόσο πολύ τη μοναξιά, που κάνει τους ανθρώπους να πιστεύουν πως οποιαδήποτε σχέση είναι καλύτερη από το να είναι μόνοι.

Αλλά δεν είναι έτσι.

Δεν είναι καθόλου έτσι.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι μόνοι και γαλήνιοι.

Και υπάρχουν άνθρωποι παντρεμένοι που νιώθουν πιο μόνοι από ποτέ.

Η αγάπη δεν πρέπει να είναι φυγή από τον φόβο.

Ούτε ο γάμος κοινωνική υποχρέωση.

Ούτε τα παιδιά λύση στο υπαρξιακό κενό κανενός.

Ό,τι χτίζεται από πανικό, αργά ή γρήγορα καταρρέει.

Και ίσως η μεγαλύτερη ωριμότητα στη ζωή να είναι αυτή: Να μπορείς να μείνεις μόνος…μέχρι να συναντήσεις κάτι που αξίζει πραγματικά να μοιραστείς.

Και αν το βρεις...γιατί μπορεί να μην σου είναι γραφτό να μοιραστείς κάτι με κάποιον ερωτικά-σεξουαλικά αλλά φιλικά-αδελφικά-συναδελφικά κοκ ;). Ποτέ δεν ξέρεις τι θα σε βρει στην επόμενη γωνία άλλωστε... .. Η Κατερίνα και ο Γιώργος έχουν χωρίσει τις ζωές τους και νομικά αφού ουσιαστικά τις είχαν χωρίσει ήδη από τότε που παντρεύτηκαν..λίγο πιο μετά.

Είναι τα ακριβή παραδείγματα 2 ανθρώπων που μπέρδεψαν τα by the book ΠΡΕΠΕΙ που πιέζει η κοινωνία και ο κοινωνικός περίγυρος, η οικογένεια, το χωριό, με αυτό που πραγματικά επιθυμούσαν.

Πόσα τέτοια ζευγάρια γνωρίζετε; Μήπως είστε και εσείς ένα από αυτά; Εγώ σίγουρα ήμουν.

Ο φόβος της μοναξιάς και του χρόνου που περνάει θεωρείται ΚΑΚΩΣ πιο σημαντικός και βάσιμος από τα ίδια τα θέλω μας.

Επί της ουσίας αν το καλοσκεφτείτε σε τέτοιες περιπτώσεις, που στις μέρες μας συμβαίνουν σε συντριπτικό ποσοστό, δεν ακούμε την καρδιά μας ούτε το μυαλό μας.

Ακούμε τον φόβο μας...και λειτουργούμε βάσει ενστίκτου ότι έτσι θα επιβιώσουμε... Η μοναξιά δεν είναι αποτυχία. Αποτυχία είναι να μας λένε οι άλλοι τι να θελήσουμε εμείς 😉 💜

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους