Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η εκδίκηση των αδέσποτων: Όταν οι τίτλοι γίνονται θέαμα και η αλήθεια θυσιάζεται Τι σημαίνει άραγε ένας τίτλος όπως, «Η εκδίκηση των αδέσποτων; Σήμανε η αρχή του τέλους για τον δήμαρχο Βόλου»; Σημαίνει δικαιοσύνη; Σημαίνει λογοδοσία; Ή μήπως πρόκειται για ένα ακόμα επικοινωνιακό πυροτέχνημα, που χαϊδεύει το κοινό αίσθημα, δημιουργεί ψεύτικες εντυπώσεις και τελικά λειτουργεί ως βαλβίδα εκτόνωσης της κοινωνικής οργής; Γιατί όταν ο λαός βλέπει καθημερινά κακοποιημένα, εξαφανισμένα, δηλητηριασμένα και θανατωμένα αδέσποτα ζώα, όταν οι πολίτες καταγγέλλουν εγκλήματα και δεν υπάρχει ουσιαστική τιμωρία, όταν οι ίδιες οι δομές που υποτίθεται ότι προστατεύουν τα ζώα, λειτουργούν μέσα σε ένα καθεστώς αδιαφάνειας, τότε τέτοιοι τίτλοι δεν αποτελούν νίκη.

Αποτελούν επικοινωνιακή διαχείριση. Το Κίνημα οφείλει να μιλήσει καθαρά.

Δεν υπάρχει «αρχή του τέλους» για κανέναν, όσο το σύστημα παραμένει ανέγγιχτο.

Δεν υπάρχει δικαίωση, όσο οι πολιτικές που γεννούν τη βία κατά των ζώων συνεχίζονται.

Δεν υπάρχει κάθαρση, όταν όλοι οι εμπλεκόμενοι — πολιτικοί παράγοντες, δημοτικές αρχές, κρατικοί μηχανισμοί, εργολαβικά συμφέροντα, “ημέτεροι” φορείς και επαγγελματίες της φιλοζωίας — παραμένουν στο απυρόβλητο.

Το πρόβλημα δεν είναι ένα πρόσωπο.

Το πρόβλημα είναι ένα ολόκληρο σύστημα συγκάλυψης.

Για χρόνια, οι πολίτες ακούν μεγαλόστομες δηλώσεις περί «φιλοζωίας», «διαχείρισης», «ευζωίας» και «πολιτισμού». Την ίδια στιγμή όμως, σε δεκάδες περιοχές της χώρας, τα αδέσποτα εξαφανίζονται μαζικά, πεθαίνουν αβοήθητα, στοιβάζονται σε εγκαταστάσεις ντροπής, ή αντιμετωπίζονται ως “υγειονομικό πρόβλημα” ,που πρέπει να απομακρυνθεί από τις τουριστικές βιτρίνες.

Και κάθε φορά που η κοινωνική οργή φουντώνει, εμφανίζονται κάποιοι να υπόσχονται “τέλος”, “τιμωρία”, “δικαίωση”. Λόγια. Τίτλοι. Θόρυβος.

Όμως τα ζώα συνεχίζουν να πεθαίνουν. Το Κίνημα δεν μπορεί να συμμετέχει σε αυτή τη θεατρική παράσταση εξαπάτησης.

Δεν μπορεί να χειροκροτεί επικοινωνιακά παιχνίδια, που παρουσιάζουν ως “ιστορική εξέλιξη”, κάτι που στην πραγματικότητα δεν αλλάζει τίποτα.

Διότι η αλήθεια είναι σκληρή: Οι δήμαρχοι συνεχίζουν να προστατεύονται πολιτικά.

Οι ευθύνες διαχέονται, ώστε να μη λογοδοτεί κανείς.

Οι πενταμελείς επιτροπές λειτουργούν συχνά, χωρίς ουσιαστικό κοινωνικό έλεγχο.

Οι καταγγελίες πολιτών θάβονται.

Οι εισαγγελικές διαδικασίες κινούνται αργά, ή δεν αγγίζουν ποτέ τον πυρήνα του προβλήματος.

Και γύρω από όλο αυτό, έχει αναπτυχθεί ένας μηχανισμός “διαχείρισης” της αγανάκτησης.

Ένας μηχανισμός που χρησιμοποιεί ακόμα και τον πόνο των ζώων για δημόσιες σχέσεις. Το Κίνημα πρέπει να απορρίψει αυτή τη λογική.

Δεν αγωνιζόμαστε για τίτλους.

Δεν αγωνιζόμαστε για viral δημοσιεύσεις, που κρατούν μία ημέρα.

Δεν αγωνιζόμαστε για πολιτικά παιχνίδια εξουσίας ανάμεσα σε παρατάξεις, φορείς, ή πρόσωπα.

Αγωνιζόμαστε για τα ίδια τα ζώα.

Για το δικαίωμά τους να ζουν χωρίς φόβο, χωρίς βασανισμό, χωρίς να αντιμετωπίζονται ως “σκουπίδια”, που πρέπει να εξαφανιστούν.

Και γι’ αυτό το Κίνημα πρέπει να πει κάτι που πολλοί φοβούνται να πουν: Η βία κατά των αδέσποτων δεν είναι “μεμονωμένο περιστατικό”. Είναι πολιτική συνέπεια.

Όταν ένα κράτος δεν επενδύει στην ευζωία, σε δημόσιες κτηνιατρικές δομές, σε ελέγχους παράνομων εκτροφών, σε πραγματική καταγραφή δεσποζόμενων ζώων, τότε η εγκατάλειψη πολλαπλασιάζεται.

Όταν οι δήμοι αντιμετωπίζουν τα ζώα μόνο ως “κόστος”, τότε ανοίγει ο δρόμος για πρακτικές εξαφάνισης.

Όταν συγκεκριμένοι μηχανισμοί απολαμβάνουν ασυλία, τότε η κοινωνία εκπαιδεύεται στη σιωπή.

Και όταν τα ΜΜΕ μετατρέπουν ένα τεράστιο κοινωνικό και ηθικό ζήτημα, σε τηλεοπτικό θέαμα, τότε η ουσία χάνεται μέσα στην υπερβολή και το σοκ. Το Κίνημα οφείλει να σταθεί απέναντι σε όλους αυτούς.

Απέναντι στην πολιτική υποκρισία.

Απέναντι στη βιομηχανία της “φιλοζωικής” εικόνας.

Απέναντι σε όσους εμφανίζονται ως σωτήρες, ενώ το σύστημα που υπηρετούν συνεχίζει να παράγει θάνατο.

Γιατί οι πολίτες δεν είναι αφελείς. Βλέπουν. Καταλαβαίνουν.

Και κυρίως θυμούνται.

Θυμούνται ποιοι σιώπησαν.

Ποιοι δικαιολόγησαν.

Ποιοι έκαναν δημόσιες σχέσεις, πάνω σε νεκρά ζώα.

Ποιοι εκμεταλλεύτηκαν την οργή, για προσωπική προβολή.

Ποιοι υποσχέθηκαν “κάθαρση”, χωρίς ποτέ να αγγίξουν το πραγματικό πρόβλημα. Το Κίνημα δεν πρέπει να παρασυρθεί από τεχνητές αφηγήσεις “τέλους”. Η πραγματική μάχη τώρα αρχίζει.

Και αυτή η μάχη δεν είναι προσωπική.

Είναι κοινωνική, πολιτική και βαθιά ηθική. Χρειάζεται: Πλήρη διαφάνεια στη διαχείριση αδέσποτων.

Δημόσιο έλεγχο όλων των χρηματοδοτήσεων.

Ανεξάρτητη διερεύνηση καταγγελιών.

Ποινικές ευθύνες όπου υπάρχουν εγκλήματα Κατάργηση μηχανισμών συγκάλυψης.

Εθνικό πρόγραμμα ευζωίας και περίθαλψης.

Πραγματική συμμετοχή ενεργών πολιτών και όχι διακοσμητικών επιτροπών.

Και πάνω απ’ όλα, χρειάζεται να σπάσει ο φόβος.

Γιατί πολλές φορές οι πολίτες φοβούνται να μιλήσουν.

Φοβούνται τις επιθέσεις, τη στοχοποίηση, τις απειλές, τη διαπόμπευση.

Αυτό όμως είναι το πιο επικίνδυνο σημείο: Οταν μια κοινωνία συνηθίζει τη σιωπή, μπροστά στη βαρβαρότητα.

Τα αδέσποτα ζώα έγιναν ο καθρέφτης της κοινωνίας μας.

Ο τρόπος που τους φερόμαστε, αποκαλύπτει ποιοι πραγματικά είμαστε.

Και σήμερα, απέναντι σε τίτλους εντυπωσιασμού και ψεύτικες υποσχέσεις “τέλους”, το Κίνημα πρέπει να υψώσει μία διαφορετική φωνή: Δεν ζητάμε επικοινωνιακές θυσίες.

Ζητάμε αλήθεια.

Δεν ζητάμε αποδιοπομπαίους τράγους, για δημόσια κατανάλωση.

Ζητάμε λογοδοσία παντού.

Δεν ζητάμε να αλλάξει απλώς ένα πρόσωπο.

Ζητάμε να τελειώσει η κουλτούρα ατιμωρησίας.

Γιατί όσο οι μηχανισμοί παραμένουν ίδιοι, οι τίτλοι δεν σώζουν ούτε ένα ζώο. Το Κίνημα δεν θα γίνει μέρος της προπαγάνδας.

Δεν θα γίνει ντεκόρ σε πολιτικά παιχνίδια.

Δεν θα επιτρέψει να μετατραπεί ο πόνος των αδέσποτων, σε εργαλείο χειραγώγησης της κοινωνίας.

Η πραγματική δικαίωση, δεν θα έρθει από πρωτοσέλιδα.

Θα έρθει μόνο όταν κανένα ζώο δεν εξαφανίζεται στο σκοτάδι.

Όταν κανένας δήμος δεν λειτουργεί ανεξέλεγκτα.

Όταν καμία εξουσία δεν αισθάνεται υπεράνω της κοινωνίας.

Όταν η ζωή πάψει να αντιμετωπίζεται ως αναλώσιμη.

Μέχρι τότε, το Κίνημα οφείλει να παραμένει ανυπότακτο, ανεξάρτητο και άγρυπνο. ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ «Η εκδίκηση των αδέσποτων»: Επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, πάνω στον πόνο των ζώων Το τελευταίο διάστημα παρακολουθούμε τη διακίνηση βαρύγδουπων τίτλων και αφηγημάτων, περί «αρχής του τέλους» για πολιτικά πρόσωπα και δημοτικές αρχές, με αφορμή τη διαχείριση των αδέσποτων ζώων και τη δημόσια κατακραυγή που έχει προκληθεί.

Οφείλουμε να τοποθετηθούμε ξεκάθαρα. Το ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ δεν συμμετέχει σε επικοινωνιακές φιέστες, ούτε υιοθετεί αφηγήματα εντυπωσιασμού, που δημιουργούν ψευδείς προσδοκίες στην κοινωνία.

Δυστυχώς, πίσω από δραματικούς τίτλους και “επαναστατικές” δηλώσεις, η πραγματικότητα παραμένει αμετάβλητη: Τα αδέσποτα συνεχίζουν να υποφέρουν.

Οι πολίτες συνεχίζουν να καταγγέλλουν περιστατικά βίας, εξαφανίσεων και κακοποίησης.

Οι ευθύνες διαχέονται, χωρίς ουσιαστική λογοδοσία.

Οι μηχανισμοί εξουσίας και διαχείρισης παραμένουν στο απυρόβλητο.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ένα πρόσωπο, ή ένας δήμος.

Το πρόβλημα είναι ένα ολόκληρο σύστημα αδιαφάνειας, πολιτικής κάλυψης και χρόνιας ατιμωρησίας, που επιτρέπει να αναπαράγονται πρακτικές βίας, εις βάρος των ζώων. Το Κίνημά μας αρνείται να γίνει μέρος μιας οργανωμένης επικοινωνιακής διαχείρισης της κοινωνικής οργής.

Δεν αποδεχόμαστε: Τη μετατροπή του πόνου των ζώων σε τηλεοπτικό θέαμα.

Την εργαλειοποίηση της φιλοζωίας, για πολιτική, ή προσωπική προβολή.

Τη δημιουργία τεχνητών “ενόχων”, όταν το σύστημα παραμένει άθικτο.

Τη συγκάλυψη ευθυνών, πίσω από επιλεκτικές διαρροές και εντυπωσιασμούς.

Η κοινωνία απαιτεί αλήθεια και όχι τίτλους. Απαιτεί: Πλήρη διαφάνεια στη διαχείριση των αδέσποτων.

Δημόσιο έλεγχο χρηματοδοτήσεων και συμβάσεων.

Ουσιαστική διερεύνηση καταγγελιών, ποινικές ευθύνες όπου υπάρχουν παρανομίες, ενίσχυση της ευζωίας και των δημόσιων κτηνιατρικών δομών.

Πραγματική προστασία των ζώων και όχι επικοινωνιακή διαχείριση. Το ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ δηλώνει προς κάθε κατεύθυνση, ότι δεν θα σιωπήσει απέναντι στη βαρβαρότητα, ούτε θα επιτρέψει να χρησιμοποιείται η αγανάκτηση των πολιτών, ως εργαλείο χειραγώγησης.

Τα αδέσποτα δεν έχουν φωνή.

Γι’ αυτό η κοινωνία έχει χρέος, να μην επιτρέψει τη φίμωση της αλήθειας.

Ο αγώνας για δικαιοσύνη, διαφάνεια και πραγματική προστασία των ζώων, συνεχίζεται. ©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους