Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα ντολμαδόφυλλα και το χαμένο κατσίκι Τη μια εγώ, την άλλη η Μαργαρίτα, ποτέ δεν βρίσκαμε μέρα να πάμε για ντολμαδόφυλλα.

Όλο κάτι τύχαινε.

Φέτος είπαμε: «Τέλος τα ψέματα, την Παρασκευή πρωί-πρωί θα πάμε». Φτάνουμε στο αμπέλι της Μαργαρίτας κατά τις 7. Δροσιά, πουλάκια, ευλογία.

Μόνο που αντί για ήσυχο αμπέλι, αντικρίζουμε... πόλεμο.

Τα κλήματα ήταν μια χαρά.

Το πρόβλημα ήταν ο Μήτσος. Ο Μήτσος είναι το κατσίκι του γείτονα, του κυρ-Βαγγέλη.

Ένα θεριό με γένια μέχρι κάτω και μάτι πονηρό.

Είχε μπει στο αμπέλι και έτρωγε τα πιο τρυφερά φύλλα - ακριβώς αυτά που θέλαμε για ντολμαδάκια.

Μαργαρίτα το βλέπεις κι εσύ ή με γέλασαν τα μάτια μου; Το βλέπω.

Και τρώει τα καλύτερα, το άτιμο.

Πάμε να το διώξουμε. Η Μαργαρίτα από δεξιά, εγώ από αριστερά. Ο Μήτσος μας κοιτάει, μασουλάει ατάραχος ένα φύλλο και... δεν κουνιέται ρούπι. Σσσστ! Κσσστ! λέει η Μαργαρίτα Τίποτα ο Μήτσος.

Μας είχε γραμμένες.

Αποφασίζουμε να τον περικυκλώσουμε.

Εγώ κρατούσα καλάθι, η Μαργαρίτα ένα ξύλο για να τον τρομάξει.

Με το που κάνουμε ένα βήμα, ο Μήτσος βελάζει «μπεεεεε» και αρχίζει να τρέχει μέσα στα κλήματα.

Εμείς από πίσω του.

Για να μην τα πολυλογώ, μισή ώρα κυνηγούσαμε ένα κατσίκι μέσα στο αμπέλι.

Τα καπέλα μας έπεσαν, τα καλάθια τα πατήσαμε, εγώ σκόνταψα σε μια ρίζα και βρέθηκα μπρούμυτα. Η Μαργαρίτα αντί να με σηκώσει, γελούσε και τραβούσε βίντεο με το κινητό.

Σβήστο το ρημάδι, της φωνάζω, θα μας κάνει ρεζίλι! Μα είναι για το αρχείο! Πότε θα ξανακυνηγήσουμε κατσίκι; Τελικά ο Μήτσος βαρέθηκε.

Πήδηξε τον φράχτη με ένα σάλτο που θα ζήλευε ολυμπιονίκης και εξαφανίστηκε προς το μαντρί του.

Εμείς μείναμε λαχανιασμένες, με χώματα στα ρούχα και ούτε ένα φύλλο στο καλάθι.

Καθόμαστε κάτω από το αμπέλι να συνέλθουμε.

Μαργαρίτα, λέω, πάει το πρωινό. Πάει.

Αλλά τουλάχιστον γελάσαμε.

Και εκεί που είμαστε έτοιμες να φύγουμε άπραγες, ακούμε τον κυρ-Βαγγέλη από δίπλα: Κορίτσια, συγγνώμη για τον Μήτσο.

Μου ξέφυγε πάλι.

Για να σας αποζημιώσω, περάστε από το σπίτι.

Η γυναίκα μου έβρασε ντολμαδάκια χθες.

Να σας δώσω ένα ταπεράκι.

Κοιταχτήκαμε με την Μαργαρίτα.

Βλέπεις; της λέω.

Όποιος κυνηγάει κατσίκια, στο τέλος τρώει έτοιμα ντολμαδάκια.

Γυρίσαμε σπίτι με άδεια καλάθια, πιασμένες μέσες, αλλά με ένα ταπεράκι γεμάτο και μια ιστορία να λέμε στα εγγόνια. Και του χρόνου, είπαμε, θα πάμε με σκοινί. Όχι για τα φύλλα. Για τον Μήτσο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους