Σου αρέσει ο τρόπος που παίζει η Μπράγκα του Κάρλος Βισένς; Προτιμάς ένα πιο ελκυστικό, κυριαρχικό στυλ παιχνιδιού με υψηλά ποσοστά κατοχής της μπάλας; Ή μήπως κλίνεις περισσότερο προς ένα πιο...

Πλήρες Κείμενο:

Σου αρέσει ο τρόπος που παίζει η Μπράγκα του Κάρλος Βισένς; Προτιμάς ένα πιο ελκυστικό, κυριαρχικό στυλ παιχνιδιού με υψηλά ποσοστά κατοχής της μπάλας; Ή μήπως κλίνεις περισσότερο προς ένα πιο πραγματιστικό, κυνικό ποδόσφαιρο, όπου η κατοχή δεν αποτελεί προτεραιότητα, αρκεί η ομάδα να δημιουργεί ευκαιρίες με πιο άμεσο και γρήγορο τρόπο στο ανοιχτό γήπεδο; Οποιοσδήποτε αρέσκεται να συζητά για ποδόσφαιρο με ένα ελάχιστο επίπεδο σοβαρότητας και συνοχής, οφείλει να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα πριν εκφέρει άποψη.

Οι προπονητές κερδίζουν και χάνουν.

Όλοι τους.

Κάποιοι κερδίζουν περισσότερο, κάποιοι χάνουν περισσότερο.

Είναι απολύτως φυσιολογικό.

Άλλωστε, ορισμένοι διαθέτουν περισσότερους πόρους από άλλους.

Κάποιοι είναι πραγματικοί ηγέτες, ενώ άλλοι υστερούν σε αυτόν τον τομέα.

Υπάρχουν αυτοί που έχουν το "ειδικό βάρος" για περιβάλλοντα μέγιστης πίεσης και αυτοί που λυγίζουν.

Κάποιοι είναι μετρ της επικοινωνίας, κι άλλοι θυμίζουν θαμώνες καφενείου.

Όμως, όλοι, ανεξαιρέτως, περνούν από καλά και κακά φεγγάρια.

Όταν το συνειδητοποιήσεις αυτό, θα αρχίσεις να αναλύεις το άθλημα δίνοντας περισσότερη βάση στις ιδέες και λιγότερη στα στεγνά αποτελέσματα.

Ναι, στο ποδόσφαιρο –ως βιομηχανία– αυτό που μετράει στο τέλος της ημέρας για τη βιωσιμότητα ενός κλαμπ είναι τα αποτελέσματα.

Όταν όμως αξιολογούμε το έργο ενός προπονητή, παίζουν ρόλο και άλλα κριτήρια.

Τι νόημα έχει να κατακρίνεις μια αγωνιστική φιλοσοφία όταν φέρνει ήττες, και να την αποθεώνεις όταν φέρνει νίκες; Όποιος λειτουργεί έτσι, δεν έχει δικές του ιδέες· απλώς αντιδρά στο σκορ του αγώνα.

Και όποιος είναι όμηρος του αποτελέσματος, υμνεί την οποιαδήποτε τακτική προσέγγιση, αρκεί να συνοδεύεται από νίκη.

Και αντίστοιχα, αναθεματίζει οποιοδήποτε στυλ παιχνιδιού, όταν αυτό συνοδεύεται από ήττα.

Αν παίζεις όμορφα, με συντριπτική κατοχή και κερδίζεις; Είσαι κορυφαίος.

Αν παίζεις όμορφα, με κατοχή και χάνεις; Δεν αξίζεις τίποτα.

Αν παίζεις άμεσο ποδόσφαιρο, δίνοντας την μπάλα στον αντίπαλο, και κερδίζεις; Είσαι ιδιοφυΐα.

Αν παίζεις το ίδιο άμεσα και χάνεις; Είσαι "λίγος". Μιλάμε για αστειότητες! Για εμένα, οι κορυφαίοι τεχνικοί είναι αυτοί που πρεσβεύουν ένα ποδόσφαιρο ελκυστικό, επιβλητικό, κυριαρχικό, έχοντας την μπάλα στα πόδια τους.

Και φυσικά, πρέπει να είναι ηγέτες στα αποδυτήρια.

Να κερδίζουν συχνότερα από ό,τι χάνουν.

Αλλά αυτό έρχεται ως φυσικό επακόλουθο της δουλειάς τους.

Βέβαια, δεν σημαίνει ότι όλοι οι προπονητές με αυτές τις ιδέες είναι αυτομάτως και ικανοί.

Είτε επειδή υστερούν στην ηγεσία, είτε επειδή δυσκολεύονται να μεταφέρουν αυτές τις ιδέες στην πράξη μέσα από την προπόνηση, είτε επειδή το μήνυμά τους απλώς δεν "περνάει" στους παίκτες.

Υπάρχουν, επίσης, προπονητές που προτιμούν μια πιο κυνική και άμεση προσέγγιση, οι οποίοι είναι εξαιρετικοί διαχειριστές και φέρνουν αποτελέσματα.

Είναι μετρ στο να κάνουν τα απλά πράγματα να δουλεύουν στην εντέλεια.

Σε κάποιους αρέσει αυτό το στυλ, και έχουν κάθε δικαίωμα.

Αλλά αν σου αρέσει, πρέπει να το υποστηρίζεις πάντα, ανεξάρτητα από το τελικό σκορ.

Αποφάσισε τι προτιμάς! Μην αποθεώνεις και κράζεις ακριβώς το ίδιο πράγμα ανάλογα με την έκβαση ενός αγώνα.

Σε κάνει να μοιάζεις με "τούβλο". Αν ο Βίτσενς χάσει, κριτικάρε τον επειδή δεν ενέπνευσε τους παίκτες του ή επειδή έκανε λάθος αλλαγές.

Αν κερδίσει, επαίνεσέ τον επειδή "διαβάζει" καλά το παιχνίδι ή επειδή ξέρει να διαχειρίζεται το γκρουπ.

Βρες ένα επιχείρημα της προκοπής.

Όμως, μην κατακρίνεις το στυλ παιχνιδιού του απλώς επειδή έχασε, για να έρθεις μετά να υμνήσεις ακριβώς το ίδιο στυλ όταν κερδίσει.

Είναι οξύμωρο, δεν βγάζει κανένα απολύτως νόημα.

Προσωπικά, εκτιμώ τον Βίτσενς για τη φιλοσοφία του.

Δεν γνωρίζω ακόμα αν έχει την ηγετική στόφα για να πετύχει χωρίς αστερίσκους στην Μπράγκα.

Δεν ξέρω καν αν πρόκειται για έναν σπουδαίο προπονητή που θα κάνει μεγάλη καριέρα.

Ακόμα κι αν κατακτήσει το Γιουρόπα Λιγκ, η πορεία στο πρωτάθλημα έμεινε κάτω από τις προσδοκίες.

Και αν κάποια στιγμή νιώσω ότι δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στο επίπεδο του συλλόγου, θα είμαι ο πρώτος που θα πει ότι η αποχώρηση είναι μονόδρομος.

Όπως ακριβώς έκανα και με τον Αμορίμ στη Γιουνάιτεντ, παρότι τον θεωρώ έναν προπονητή κορυφαίου επιπέδου.

Όμως, δεν πρόκειται ποτέ να πω ότι φταίνε οι "υπερβολικά τολμηρές" ιδέες του, το "πολύ ρομαντικό" του στυλ, το "περίσσευμα θάρρους" ή η εμμονή του στο build-up και την κατοχή.

Αν, όταν κερδίζει, χειροκροτώ όλα τα παραπάνω, πώς γίνεται να τα κατακρίνω μόλις χάσει; Σε ευχαριστώ, Βίτσενς.

Είτε κερδίζεις είτε χάνεις, έχεις τον σεβασμό μου.

Τον έχεις για τις ιδέες σου και γιατί υπηρετείς ένα αγωνιστικό μοντέλο που υποστηρίζω κι εγώ, έστω κι αν κάποιες φορές αυτό κοστίζει βαθμούς (άλλωστε, αν υπάρχει κάποιο αλάνθαστο σύστημα, να μας το πείτε κι εμάς...). Ακόμα κι αν δεν έχω πειστεί απόλυτα για την αξία σου ως προπονητή στο σύνολο της, δεν πρόκειται να σε στήσω στον τοίχο για το ποδόσφαιρο που πρεσβεύεις. Κάθε άλλο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους