Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είναι μια άποψη που υποστηρίζω εδώ και χρόνια όσον αφορά τον Αλέγκρι - και εξακολουθώ να την πιστεύω ακράδαντα.

Όσο ο Αλέγκρι παραμένει προπονητής στην Ιταλία, ούτε θα αλλάξει, ούτε θα εξελιχθεί, ούτε πρόκειται να βγάλει προς τα έξω την κρυμμένη ποδοσφαιρική του ευφυΐα.

Θα συνεχίσει να εφαρμόζει το ίδιο τακτικό μοντέλο, πολύ απλά γιατί αντιμετωπίζει τους ίδιους αντιπάλους, κινείται στο ίδιο ακριβώς ποδοσφαιρικό οικοσύστημα και περιστοιχίζεται από την ίδια, παγιωμένη νοοτροπία.

Επιπλέον, όσο αναλαμβάνει ομάδες με πιο περιορισμένα ρόστερ, τόσο πιο αποκρουστικό, κυνικό και συντηρητικό θα γίνεται το ποδόσφαιρό του, προκειμένου να εξασφαλίσει "με το ζόρι" το αποτέλεσμα.

Μέσα από την πολυετή παρακολούθηση της καριέρας του "Μαξ", κατέληξα σε ένα συμπέρασμα: τον πραγματικό Αλέγκρι τον "ανακάλυψα" στην Ευρώπη, όχι στην Ιταλία.

Παρά το γεγονός ότι οι εγχώριες επιτυχίες του ήταν τεράστιες, το αληθινό του μέταλλο φαινόταν πάντα στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Εκεί διηύθυνε τα παιχνίδια από τον πάγκο με τακτικές προσεγγίσεις που δεν θα τον έβλεπες ποτέ να εφαρμόζει στη Σέριε Α. Γιατί συνέβαινε αυτό; Επειδή, βαθιά μέσα του, είναι ένας εξαιρετικά συντηρητικός τεχνικός που αναζητά διαρκώς τη "ζώνη άνεσής" του.

Αν νιώσει ότι κάτι λειτουργεί (έστω και στοιχειωδώς) και του φέρνει την επιτυχία, δεν πρόκειται να το αλλάξει ποτέ.

Αυτό, μάλιστα, αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό της ίδιας του της προσωπικότητας και της στάσης ζωής του, όχι απλώς της ποδοσφαιρικής του φιλοσοφίας.

Αν δεν πιεστεί ασφυκτικά για να αλλάξει, απλά δεν θα το κάνει.

Αυτός είναι, ενδεχομένως, και ένας από τους βασικούς λόγους που πρόσφατα απέρριψε την πρόταση της Ρεάλ λίγο πριν πέσουν οι υπογραφές.

Εμφανίστηκε η πρόταση της Γιουβέντους, και αμέσως γύρισε την πλάτη στη μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας του, μόνο και μόνο για να επιστρέψει στη ζώνη ασφαλείας του.

Όταν, όμως, αγωνιζόταν στα ευρωπαϊκά σαλόνια, περνούσε από τεστ που αποκάλυπταν την τακτική ιδιοφυΐα του.

Θυμηθείτε τα ματς απέναντι στην Μπάγερν μέσα στη Γερμανία, κόντρα στη Ρεάλ στη Μαδρίτη, τις διπλές αναμετρήσεις με την Μπαρτσελόνα, τις μάχες με την Ατλέτικο... Αν κάτσεις να αναλύσεις ξανά αυτά τα παιχνίδια με κάθε τακτική λεπτομέρεια, θα καταλάβεις ότι ο Αλέγκρι είναι κάτι πολύ παραπάνω από έναν αμυντικογενή προπονητή που απλά "παρκάρει το πούλμαν" μπροστά από την εστία του.

Δεν έχει καμία σχέση με αυτό.

Είναι ένας σπουδαίος τακτικιστής, το μέγεθος του οποίου ξεπερνά κατά πολύ το ασφυκτικό καλούπι στο οποίο έχει εγκλωβίσει ο ίδιος τον εαυτό του. Ο Αλέγκρι θυμίζει πλέον το φιδάκι από το κλασικό παιχνίδι στα παλιά κινητά: γυρνάει γύρω-γύρω μέσα σε ένα κλειστό ορθογώνιο, μεγαλώνει διαρκώς, μέχρι που στο τέλος, όταν πια τελειώνει ο χώρος, καταλήγει να δαγκώσει την ίδια του την ουρά.

Ακριβώς αυτό κάνει τώρα ο Αλέγκρι.

Ανακυκλώνεται και αναλώνεται εντός της Ιταλίας: από τη Μίλαν στη Γιουβέντους, μετά πάλι στη Γιουβέντους, ύστερα ενδεχομένως πίσω στη Μίλαν... και ο κύκλος συνεχίζεται.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους