Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Απορώ ώρες-ώρες με το τι σκέφτονται οι προπονητές σε τόσο κρίσιμα και καθοριστικά ματς.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό που έκανε ο Σιμεόνε απέναντι στην Άρσεναλ.

Έχεις ξεκουράσει τα αστέρια σου για πέντε συνεχόμενες εβδομάδες με αποκλειστικό στόχο το Τσάμπιονς Λιγκ, θυσιάζοντας μάλιστα και πολύτιμους βαθμούς στη Λα Λίγκα για αυτόν ακριβώς τον σκοπό.

Και όταν φτάνει η ώρα του μεγάλου αγώνα, βγάζεις όλα τα "πρώτα βιολιά" πριν καν συμπληρωθεί το 60ό λεπτό; Αυτό είναι καθαρή ποδοσφαιρική αυτοκτονία! Μπορώ να κατανοήσω πλήρως την αλλαγή του Γκριεζμάν.

Είναι λογικό, ηλικιακά είναι δύσκολο να ανταπεξέλθει σε τόσο υψηλή σωματική πίεση μετά το 60'. Αλλά το να κάνεις αλλαγή τον Λούκμαν και τον Άλβαρες, σε ένα σημείο όπου "καίγεσαι" για παίκτες με ταχύτητα και τεχνική στις επιθετικές μεταβάσεις; Σε μια στιγμή που χρειάζεσαι επιθετικούς ικανούς να κυριαρχήσουν στις προσωπικές μονομαχίες και να έχουν την καθοριστική τελική επαφή μπροστά από την εστία; Πραγματικά, γιατί ο Σιμεόνε αποφάσισε να τους αποσύρει, ειδικά από τη στιγμή που τους είχε δώσει τόσες ανάσες τις προηγούμενες εβδομάδες; Θεωρώ ότι ο Σιμεόνε πλήρωσε ακριβά το τίμημα αυτών των ανεξήγητων αλλαγών.

Έβγαλε από το γήπεδο παίκτες κορυφαίου επιπέδου, αυτούς ακριβώς που θα μπορούσαν να πάρουν την ομάδα στις πλάτες τους στα δύσκολα λεπτά, παίρνοντας κάκιστες αποφάσεις από τον πάγκο.

Θα μπορούσε άνετα να διατηρήσει στο σχήμα τον Λούκμαν και τον Άλβαρες, βάζοντας μπροστά τους τον Σέρλοθ ως παίκτη-στόχο για να κρατάει την μπάλα ψηλά.

Έτσι θα έδινε την ελευθερία στον Άλβαρες και τον Λούκμαν να κινηθούν ανάμεσα στις γραμμές με την μπάλα στα πόδια, χτυπώντας αποτελεσματικά την άμυνα της Άρσεναλ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους