Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Αρτέτα είναι ένας απόλυτα ιδεολογικός προπονητής, σε σημείο που αγγίζει τα όρια του τακτικού "εξτρεμισμού". Μιλάμε για έναν άνθρωπο που δεν δέχεται την παραμικρή απόκλιση από τα αυστηρά αγωνιστικά πλαίσια που ο ίδιος -πριν από οποιονδήποτε άλλον- ορίζει για την ομάδα του.

Μπορείς να ακολουθήσεις πιστά τις οδηγίες του; Τότε στα μάτια του είσαι ο τέλειος ποδοσφαιριστής.

Μπορείς να τις εφαρμόσεις, αλλά νιώθεις την ανάγκη να προσθέσεις κάτι δικό σου που διαταράσσει αυτή τη δομή; Ακόμα κι αν πρόκειται για ατομική ποιότητα που μπορεί να δώσει λύσεις σε στιγμές που η τακτική "κολλάει", ο χρόνος συμμετοχής σου θα μειωθεί αισθητά.

Είσαι ο καλύτερος παίκτης στο ρόστερ, αλλά αδυνατείς να προσαρμοστείς σε αυτόν τον ασφυκτικό βαθμό ελέγχου; Πολύ απλά, δεν πρόκειται να έχεις θέση στην ομάδα του.

Αυτή την εμμονή με τον έλεγχο μπορείς να την κατανοήσεις αν δεις το υπόβαθρό του: Είναι Ισπανός -με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την "ακαδημαϊκή" του προσέγγιση στο άθλημα-, γνώρισε από κοντά τη φιλοσοφία του Βενγκέρ και, φυσικά, υπήρξε βοηθός του Πεπ, του ίσως πιο ένθερμου θιασώτη αυτού του ποδοσφαιρικού δόγματος.

Όλα αυτά μπαίνουν στη μία ζυγαριά.

Στην άλλη, έχουμε έναν εξαιρετικά δουλευταρά προπονητή που πέτυχε ακριβώς αυτό που του ζητήθηκε στην Άρσεναλ, ακόμα κι αν κάποιοι θεωρούν ότι αυτή η απόλυτα ελεγχόμενη προσέγγιση είναι "λάθος". Στον κόσμο του ποδοσφαίρου, άλλωστε, όλα είναι σχετικά.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει ουδέτερος φίλαθλος που να ανυπομονεί να δει ένα ματς της Άρσεναλ απέναντι σε μια ομάδα μεσαίας δυναμικότητας στην Πρέμιερ Λιγκ.

Όμως, το έχει δηλώσει και ο ίδιος στο παρελθόν: δεν τον νοιάζει να προσφέρει θέαμα στο κοινό του, τον νοιάζει αποκλειστικά να κερδίζει.

Εδώ, ο κόσμος συχνά παραβλέπει κάτι πολύ σημαντικό.

Η διοίκηση της Άρσεναλ δεν του δίνει κάθε σεζόν μισό δισεκατομμύριο για μεταγραφές. Ο Αρτέτα κατάφερε να προσαρμοστεί στα δεδομένα χωρίς να αγοράζει αλόγιστα αστέρια, σημειώνοντας μια επιτυχία που ελάχιστοι θα μπορούσαν να πετύχουν στη θέση του.

Στον αντίποδα, βλέπουμε άλλους προπονητές που έχουν κυριολεκτικά "λευκή επιταγή" κάθε χρονιά, και παρόλα αυτά βγάζουν αλλαγή τον Λούκμαν στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου, μετά τον Άλβαρες και τον Γκριεζμάν, και αποφασίζουν να οπισθοχωρήσουν τις γραμμές τους παίζοντας άμυνα.

Το κάνουν αυτό επειδή τρέμουν έναν αντίπαλο που υπολείπεται σε ποιότητα σε κάθε επίπεδο.

Προσωπικά, δεν θα ήθελα ποτέ να δω αυτό το αυστηρό μοντέλο της Άρσεναλ να γίνεται ο κανόνας στο άθλημα που παρακολουθούμε για να ψυχαγωγούμαστε.

Όμως, ο Αρτέτα αξίζει να κατακτήσει μια Πρέμιερ Λιγκ.

Αξίζει να πάρει την ευκαιρία του και να ζήσει τις μεγάλες βραδιές του Τσάμπιονς Λιγκ.

Και κυρίως, οι οπαδοί της ομάδας αξίζουν επιτέλους -μετά από τόσα χρόνια όμορφου ποδοσφαίρου χωρίς αντίκρισμα- να δουν αποτελέσματα, όποια κι αν είναι η "θυσία" στο κομμάτι του θεάματος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους