Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ενα από τα συνηθισμένα ψέματα της 'αντισωνιστικής' πλαστογραφίας είναι πως δήθεν «το Ισραήλ κέρδισε εύκολα τον πόλεμο», και άρα αυτό αποδεικνύει ότι οι ιμπεριαλιστές κ.λπ. κ.λπ. Αυτό, εάν και εφόσον βρείτε αντισιωνιστή που να γνωρίζει ότι το 1948 πέντε αραβικοί στρατοί χτύπησαν απρόκλητα και κατά παράβαση των αποφάσεων του ΟΗΕ το νεοϊδρυθέν μικρό εβραϊκό κράτος, -το 95% δεν το έχει ακούσει ποτέ στη ζωή του.

Ετυχε να δω συζήτηση όπου ολόκληρος ... υποψήφιος διδάκτορας Ιστορίας το αγνοούσε.

Εκεί σκέφτηκα, πρέπει κάπου να υπάρχουν τα γεγονότα. Η Ιστορία.

Τα βασικά, τα στοιχειώδη.

Ε, σιγά-σιγά τα γράφουμε.

Αλλά το κακό είναι ότι αυτή η υπόθεση έχει τόσες πολλές πτυχές, που για να τις επεξεργαστείς όλες ικανοποητικά χρειάζεται πάρα πολύς κόπος και χρόνος.

Θα γίνει, όμως, ή μάλλον γίνεται τώρα που μιλάμε.

Για το ερώτημα 'γιατί δεν νίκησαν οι Αραβες, μήπως συμβαίνει κάτι άλλο, θα έπρεπε να νικήσουν, θα ήταν εύκολο', δεν ξέρω, είναι υποθετικό ερώτημα.

Δεν ξέρω αν έχει νόημα να προσπαθήσει κανείς να το απαντήσει, από τη στιγμή που δεν νίκησαν, και η Ιστορία πάει, το έγραψε αυτό.

Μπορούμε όμως να εστιάσουμε τα γεγονότα και να δούμε τα στοιχεία, αμερόληπτα και αντικειμενικά Το Ισραήλ δεν κέρδισε με ευκολία τον πόλεμο.

Αυτό φαίνεται όχι μόνο από την επισφαλή θέση των Εβραίων κατά τους πρώτους μήνες του πολέμου και το συνεχές πήγαινε-έλα στα μέτωπα, όσο και από το γεγονός ότι έχασε ένα πλήρες ένα τοις εκατό του πληθυσμού του, 6.500 από 650.000 πληθυσμό.

Από την αρχή, οι δήθεν 'λιγότεροι' και 'κάκιστα εξοπλισμένοι' Αραβες (ψέματα και τα δύο) είχαν ασφαλώς περισσότερες δυνάμεις συγκριτικά, και διέθεταν πολύ ανώτερη δύναμη πυρός.

Υπολογίζεται με τη μέγιστη δυνατή ακρίβεια ότι τα αραβικά κράτη είχαν 165.000 στρατό, που υποστηρίζονταν από έναν προϋπολογισμό 35 φορές μεγαλύτερο από εκείνον της Haganah.

Οι εβραϊκές δυνάμεις υπολογίζονται αρχικά σε περίπου 40.000 . Η Χαγκανά είχε εκπαιδεύσει 60.000 μαχητές, αλλά ο νεοσυσταθείς Ισραηλινός Στρατός (IDF) μπόρεσε να οπλίσει και να κινητοποιήσει μόνο 32.500.

Την παραμονή του πολέμου, ο επικεφαλής των επιχειρήσεων των Εβραίων είπε στον David Ben-Gurion: «Το καλύτερο που μπορώ να σας πω ότι θα πετύχουμε είναι ότι έχουμε μια ευκαιρία 50-50» Οι Άραβες δεν είχαν καλό σχέδιο, μάλλον αυτοσχεδίαζαν περισσότερο, λόγω υπεροψίας.

Είχαν 270 άρματα μάχης, 300 αεροσκάφη και 150 όπλα πυροβολικού κατά την έναρξη του πολέμου την άνοιξη του 1948. Οι Εβραίοι είχαν 3 τανκς, κανένα πολεμικό αεροσκάφος και μόνο 9 απαρχαιωμένα αναγνωριστικά και 5 πυροβόλα.

Η έλλειψη συμμετοχής των Παλαιστινίων στον πόλεμο ήταν σημαντικός παράγοντας της ήττας.

Αν και οι Παλαιστίνιοι υποστηρίζουν ότι έχουν 'μια στενή σχέση αιώνων με τη γη, και ένα διακαή πόθο για την ανεξαρτησία' τους, η απροθυμία τους ήταν ιδιαίτερη, πολύ χαμηλό ποσοστό συμμετοχής.

Το ένα χωριό μετά το άλλο, οι Αραβες κάτοικοι αψήφησαν την κλήση στα όπλα, και εκείνοι που εντάχθηκαν συχνά το έκαναν για να αποκτήσουν δωρεάν όπλα για την προσωπική τους προστασία και στη συνέχεια ξαναγυρνούσαν στα χωριά τους. Ενας Αραβας διοικητής παραπονέθηκε ότι οι ντόπιοι Παλαιστίνιοι ήταν «αναξιόπιστοι, ευερέθιστοι, και δύσκολο να ελεγχθούν, και απολύτως αδύνατο να ενταχθούν σε οργανωμένο στρατιωτικό σχεδιασμό'. Οι Αραβες Παλαιστίνιοι της υψηλής και της μεσαίας τάξης ούτε καν πολέμησαν, και ελάχιστοι στρατολογήθηκαν εθελοντικά.

Οι περισσότεροι έφυγαν με τα πλούτη τους, διότι -είναι απλό- δεν είχαν εθνική συνείδηση. Ηταν Αραβες μέχρι εκείνη τη στιγμή, πιστοί στη φυλή τους (με την έννοια του clan, τα ευρύτερα οικογενειακά δίκτυα) και όχι Παλαιστίνιοι.

Αυτοί μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά το να νοικιάσουν νέα σπίτια στο Λίβανο και στην Ιορδανία και να μετακομίσουν εκεί -και αυτό έκαναν.

Μόνο οι φτωχότεροι πολέμησαν λίγο, για να υπερασπιστούν τα σπίτια και τα χωράφια τους, και όχι 'το έθνος'. Δεν υπήρχε έθνος, ήταν Αραβες.

Γι' αυτό δεν είδαμε καν να δημιουργείται έστω μια πανεθνική μιλίτσια.

Είδαμε μόνο τοπικές μιλίτσιες για την προστασία των χωριών τους.

Αυτή ίσως είναι η μεγαλύτερη χειροπιαστή απόδειξη πως οι Αραβες της Παλαιστίνης δεν είχαν παλαιστινιακή εθνική συνείδηση.

Η 'συνείδηση' αυτή ήταν ένα concept που επιβλήθηκε από τα πάνω αργότερα, κυρίως από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 και μετά.

Πρέπει να σημειωθεί επίσης, η απροθυμία των άλλων Αράβων να πολεμήσουν με αυταπάρνηση.

Ηρθαν στρατιώτες από το Ιράκ, την Αίγυπτο, τη Συρία, την Ιορδανία, αλλά δεν ένοιωθαν ότι πολεμούσαν για το χώμα της Βαγδάτης, για τον Νείλο, τη Δαμασκό, το Αμμάν ή τη Βηρυττό.

Πολεμούσαν για ξένα εδάφη.

Μετά από λίγο, μάλιστα, η Ιορδανία και η Συρία έδειξαν πως ήθελαν να καταβάλουν την μικρότερη δυνατή προσπάθεια.

Μόνο οι Αιγύπτιοι πολέμησαν μέχρι το τέλος.

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι οι Εβραίοι είχαν βοήθεια από τους 'ιμπεριαλιστές'. Ποια βοήθεια; Οταν είχε κηρυχτεί εμπάργκο και δεν μπορούσαν οι 'αποικιοκράτες ιμπεριαλιστές' Εβραίοι να προμηθευτούν ούτε τα στοιχειώδη όπλα; Και έπρεπε να αναζητήσουν κάποιες παρτίδες όπλων από την Τσεχοσλοβακία για να οπλιστούν στοιχειωδώς; - The Communists Who Saved the Jewish State, 09/05/2006 https://www.haaretz.com/1.4904990 Είναι αλήθεια ότι ένας μικρός αριθμός Εβραίων είχε λάβει βρετανική εκπαίδευση τη δεκαετία του 1930, και ότι στον Β'ΠΠ δύο ταξιαρχίες είχαν λάβει επίσης κάποια εκπαίδευση για να πολεμήσουν τους Ναζί, και πράγματι πήγαν και πολέμησαν στα μέτωπα της Ευρώπης. (Παρένθεση: Η Αραβική ταξιαρχία από 8.000 άνδρες, αντίθετα, φτιάχτηκε μόνο για να λιποτακτήσουν οι 7.000 από αυτούς, μάλλον ακούγοντας τον Μουφτή τους που περίμενε ο Χίτλερ να κατεβεί στην Παλαιστίνη και να τακτοποιήσει το 'εβραϊκό ζήτημα'). Οι εβραϊκές ταξιαρχίες, όμως, διαλύθηκαν με το τέλος του Β'ΠΠ. Κατά το 1947-1949, οι Βρετανοί δεν βοήθησαν καθόλου τους Εβραίους.

Αντίθετα, κατά την εισβολή των πέντε αραβικών στρατών εναντίον του Ισραήλ το 1948, βοήθησαν τους Αραβες! - Τι είδους ιμπεριαλισμός ήταν αυτός, που δεν μπορούσε καν να προμηθευτεί όπλα για να 'επεκταθεί'; Πόσα όπλα έδωσαν 'οι ιμπεριαλιστές'; Μηδέν.

Δεν έδωσαν ούτε μία σφαίρα.

Παρότι οι ΗΠΑ αναγνώριζαν την αλήθεια, πως οι Εβραίοι ήταν οι αμυνόμενοι, επεβαλλαν αμέσως εμπάργκο στην πώληση όπλων στην περιοχή, γεγονός που είχε άμεσο θύμα μόνο την εβραϊκή πλευρά, αφού οι Αραβες εξοπλίζονταν από παντού.

Ούτε οι Βρετανοί, φυσικά, χορήγησαν το οτιδήποτε στους Εβραίους.

Αφού ήταν σε σκληρή σύγκρουση μαζί τους.

Αντίθετα, οι Βρετανοί όπλιζαν όλα τα αραβικά κράτη, ενώ η Συρία μπορούσε να χρησιμοποιήσει επιπροσθέτως και τα γαλλικά της όπλα. Η Αραβική Λεγεώνα της Ιορδανίας είχε χρηματοδοτηθεί από τη βρετανική κυβέρνηση και καθοδηγούνταν από βρετανό στρατηγό για διοικητή, τον John Bagot Glubb.

Ολοι οι διοικητές των βασικών ταξιαρχιών και συνταγμάτων της Αραβικής λεγεώνας ήταν Βρετανοί, όπως Βρετανοί ήταν και οι εκπαιδευτές, με συνολικό προσωπικό 67 ενεργών Βρετανών αξιωματικών.

Στο τέλος του 1948, και στις αρχές του 1949, η Βρετανική Αεροπορία RAF πετούσε μαζί με την Αιγυπτιακή Αεροπορία πάνω από τα σύνορα Ισραήλ-Αιγύπτου.

Την ημέρα της ανεξαρτησίας και την προηγούμενη, το Τελ Αβίβ βομβαρδίστηκε τρεις φορές σε διάστημα λίγων ωρών από αιγυπτιακά αεροσκάφη μετά από βρετανική αναγνώριση, αλλά οι σκελετωμένοι επιζώντες του Ολοκαυτώματος που πολεμούσαν μαζί με γυναίκες και εφήβους κατόρθωσαν να καταρρίψουν το ένα απ' αυτά. http://elderofziyon.blogspot.com/2017/05/tel-aviv-bombed.html Ο στρατηγός Glubb οδήγησε την Αραβική Λεγεώνα της Ιορδανίας, η οποία διοικούνταν κυρίως από βρετανούς αξιωματικούς, για να εκδιώξει όλους τους Εβραίους από τη Χεβρώνα, την ανατολική Ιερουσαλήμ και τη Δυτική Οχθη.

Όχι μόνο τελικά έγινε εθνοκάθαρση, αλλά κατέστρεψαν δεκάδες αρχαίες συναγωγές και 60.000 αρχαίους εβραϊκούς τάφους στο ιερό αρχαίο εβραϊκό νεκροταφείο του Ορους των Ελαιών, σε μια προσπάθεια να σβήσουν όλα τα στοιχεία της εβραϊκής ιστορίας στη Δυτική Οχθη (Ιουδαία και τη Σαμάρεια). Οι στρατοί των πέντε αραβικών στρατών, που εισέβαλλαν παράνομα στο νεοσύστατο Ισραήλ κατά την ανακήρυξή του το 1948, -να σημειωθεί ξανά- κατά παράβαση του Αρθρου 2 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών του 1945, https://web.archive.org/web/20160921131840/http://www.yale.edu:80/lawweb/avalon/un/unchart.htm#art2 όλοι είχαν αεροπορία, όλοι είχαν τανκς, όλοι είχαν μεγάλα και μικρότερα πυροβόλα.

Δείτε εδώ τις δυνάμεις: http://balagan.info/arab-order-of-battle-in-the-1948-arab-israeli-war Αντίθετα, το Ισραήλ δεν είχε ούτε τανκς, ούτε πυροβόλα, ούτε αεροπλάνα, ούτε πιλότους, διότι οι Βρετανοί απέφευγαν να εκπαιδεύουν Εβραίους για να επανδρώνουν αεροπλάνα.

Είναι χαρακτηριστική η ιστορία για τον τρόπο που η νέα χώρα απέκτησε τα πρώτα της αεροσκάφη.

Κάποιος στην Αγγλία τους υποσχέθηκε να τους πουλήσει έξι χαλασμένα πολιτικά αεροσκάφη που θα μπορούσαν με πολλή δουλειά να γίνουν λειτουργικά.

Τα αγόρασαν, και τελικά μόνο τα τέσσερα μπορούσαν να πετάξουν.

Πως, όμως, τα βγάζεις απ' την Αγγλία, όταν υπάρχει το εμπάργκο και μάτια παντού; Σκέφτηκαν, λοιπόν, την εξής εκπληκτική ιδέα: Θα γύριζαν μια ταινία με θέμα των ηρωισμό των Νεοζηλανδών πιλότων στον Β'ΠΠ. βρήκαν ηθοποιούς, συνεργεία, πλατό, πήραν άδειες για κινηματογραφήσεις, τα πάντα.

Και ξεκίνησαν γυρίσματα.

Οταν έπρεπε να γυρίσουν μια σκηνή με τα τέσσερα αεροσκάφη να απογειώνονται, όλοι ήταν μιλημένοι, τεχνικοί της 'ταινίας', τεχνικοί των αεροπλάνων, πιλότοι, κομπάρσοι, όλοι στη θέση τους.

Τα αεροπλάνα απογειώθηκαν, μόνο που όσο ήταν στον αέρα άλλαξαν πορεία και κατευθύνθηκαν προς τα νοτιοανατολικά.

Με μία στάση στην Ιταλία, μία στη Γιουγκοσλαβία, και άλλη μία στην Τσεχοσλοβακία όπου συναρμολόγησαν από υπολείμματα παλιών γερμανικών αεροπλάνων, μηχανές, πολυβόλα κ.λπ., ώστε τα αεροπλάνα να μοιάζουν κάπως πολεμικά, τελικά έφτασαν στο Ισραήλ.

Υπόψη, από τους τέσσερις πιλότους, μόνο ο ένας είχε εμπειρία από πολεμικές επιχειρήσεις. http://www.jpost.com/Defense/It-was-all-destiny Οι τέσσερις πιλότοι αντιμετώπισαν μόνοι τους 6.000 Αιγύπτιους στρατιώτες, δηλαδή επτά τάγματα πεζικού, εξακόσια οχήματα και πολλά τεράστια αντιαεροπορικά όπλα, σύμφωνα με πρόσφατο βιβλίο.

Ετσι, κατά κάποιο τρόπο, γεννήθηκε η Ισραηλινή Αεροπορία. http://www.businessinsider.com/four-israeli-aircraft-stopped-a-huge-arab-army-in-1948-2014-5 Εμείς σήμερα μπορεί να πιπιλίζουμε την καραμέλα 'ιμπεριαλιστικό σιωνιστικό κράτος' αλλά η αλήθεια είναι ότι ΗΠΑ και Βρετανία μόνο τους Αραβες ευνόησαν με την στάση τους.

Φοβόταν αμφότεροι ότι μπορεί το νέο κράτος να γίνει μπολσεβίκικη βάση.

Στην πραγματικότητα, λοιπόν οι Εβραίοι κέρδισαν τον πόλεμο της ανεξαρτησίας τους με ελάχιστη βοήθεια από τη Δύση.

Με την ατονική προσπάθεια ελάχιστων απελπισμένων αλλά αποφασισμένων απλών ανθρώπων, επιζώντες του Ολοκαυτώματος, γυναίκες, έφηβοι και λίγοι άντρες με πραγματικές 'προδιαγραφές για στρατιώτες'. Ενα δείγμα εδώ: http://time.com/3722466/born-under-fire-rare-photos-from-the-birth-of-israel/ Μάλιστα, ο πόλεμος ήταν τόσο άγριος, και τα αντίποινα των Αράβων τόσο βάρβαρα, και σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι Ισραηλινοί στρατιώτες γρήγορα έμαθαν ότι εάν τύχαινε να παγιδευτούν πίσω από τις εχθρικές γραμμές χωρίς ελπίδα διάσωσης, η καλύτερη επιλογή τους θα ήταν μία και μόνη: να αυτοκτονήσουν λ.χ. με μια χειροβομβίδα, καθώς η άλλη εναλλακτική θα ήταν ο θάνατος με βασανιστήρια Υπό αυτές τις συνθήκες, πρέπει να περιμένουμε από τους Άραβες, όχι τους Εβραίους, να είναι ένοχοι εγκλημάτων πολέμου.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι αραβικοί στρατοί στόχευαν αποκλειστικά πολίτες Εβραίους.

Αλλά τα περισσότερα θύματά τους, και με την περισσότερη αγριότητα ήταν απλοί πολίτες Εβραίοι, και όχι ένοπλοι ή ένστολοι.

Δεν θα ήταν ανακρίβεια αν έλεγε κανείς ότι ο λόγος που νίκησαν ήταν ότι δεν είχαν που αλλού να πάνε, σε αντίθεση με τους Αραβες που (εκτός από τους λόγους που εξηγήθηκαν προηγουμένως), όποιο από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα κι αν διάλεγαν να κατευθυνθούν, σε όλα θα συναντούσαν αραβικά κράτη, δηλαδή συγγενείς τους για να τους περιθάλψουν.

Αν και στην πραγματικότητα, αυτή η 'περίθαλψη' δεν συνέβη πουθενά.

Τους έβαλαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και τους έχουν εκεί ακόμα, 70 χρόνια μετά, χωρίς δικαιώματα και μες στη φτώχεια και την εξαθλίωση, για να τους χρησιμοποιούν και να στρατολογούν 'μάρτυρες' από την απόγνωση και την απελπισία τους.

Δεν θα το πιστέψετε αυτό που θα ακούσετε, αλλά οι μοναδικοί που φέρθηκαν καλά στους Αραβες Παλαιστίνιους πρόσφυγες (και συγκεκριμένα στους 156.000 συν 30.000 που δέχτηκαν αργότερα) ήταν οι Ισραηλινοί. Το Ισραήλ τους τακτοποίησε μέσα σε μόλις δύο χρόνια, και αρνήθηκε τις προτάσεις του ΟΗΕ να στηθούν στρατόπεδα γι' αυτούς διότι θεώρησαν την ιδέα 'απεχθή' για ανθρώπινες υπάρξεις.

Και όλα αυτά έγιναν, όταν, μάλιστα, αυτό το νέο κράτος είχε τότε και το χρέος να δεχθεί και να τακτοποιήσει, όχι μόνο τα ορφανά παιδιά από τις διαλυμένες εβραϊκές κοινότητες της Ευρώπης (λ.χ. από την Ελλάδα, 210 ορφανά εβραιόπουλα, τα φωτογράφησε η Βούλα Παπαϊωάννου, αν ψάξετε), αλλά και τις εκατοντάδες χιλιάδες Εβραίων (Mizrahi) από τις αραβικές χώρες, που κι εκείνοι έφυγαν συχνά με βία και με πογκρόμ και με πίεση μεγάλη.

Κοντά 800.000 ήταν κι αυτοί οι Εβραίοι πρόσφυγες, θύματα διώξεων και πογκρόμ.

Οπως εκείνοι που πολεμούσαν και τελικά νίκησαν τους πέντε επιτιθέμενους αραβικούς στρατούς επειδή δεν είχαν πουθενά να πάνε, έτσι και οι Εβραίοι Mizrahi, κι αυτοί δεν είχαν που αλλού να πάνε, παρά μόνο στο Ισραήλ.

Τελικά, ο Αραβική επίθεση για να καταστραφεί το Ισραήλ απέτυχε.

Χάθηκαν 6.500 ζωές Εβραίων (το 1% του πληθυσμού) και 10.000 ζωές Αράβων, και δεν λέμε καν για την τεράστια οικονομική ζημιά, 500 εκατομμύρια δολάρια της εποχής, και καταστράφηκε σημαντικά η οικονομική βάση της περιοχής. Οι Αραβες κατέληξαν με λιγότερο έδαφος από ό,τι αν είχαν δεχτεί το Partition Plan.

Η υποτιθέμενη εθνοκάθαρση ήταν μάξιμουμ 800 νεκροί άμαχοι και 12 περιπτώσεις βιασμών, σε έναν πόλεμο επιβίωσης που κράτησε πάρα πολλούς μήνες και είχε πολλές εντάσεις και ακραίες στιγμές ΕΚΕΙ βρίσκεται και η άκρη του νήματος.

Στην πραγματικότητα, το Παλαιστινιακό ζήτημα είναι το αποτέλεσμα και όχι η αιτία της σύγκρουσης, και προέρχεται από τις απροθυμία των Αράβων να αποδεχθούν ένα εβραϊκό κράτος στη Μέση Ανατολή.

Αν οι αραβικές κυβερνήσεις είχαν αποφασίσει να μην πάνε στον πόλεμο το 1948 και να μην εμποδίσουν την απόφαση και το σχέδιο διχοτόμησης του ΟΗΕ, τότε το παλαιστινιακό κράτος θα ήταν τώρα 70 ετών και θα γιόρταζε κάθε χρόνο την ανεξαρτησία του.

Δεν είναι αστείο ή υπερβολή, υποψήφιος διδάκτορας Ιστορίας αγνοούσε τον πόλεμο του 1948.

Δεν το ήξερε, δεν είχε ακούσει τίποτε.

Δεν ήξερε για τα πογκρόμ σε 11 αραβικές χώρες των Εβραίων Mizrahi.

Δεν ήξερε τίποτα πέρα από όσα χρειάζεται κανείς για να δαιμονοποιήσει Εβραίους.

Και ήξερε μόνο ότι άνθρωπο της παράταξης του δεν πρέπει κανείς να τον κατηγορεί για αντισημιτισμό, διότι ... έτσι, δεν γίνεται, ξέρετε, έχουν προστασία built-in, επειδή λένε ότι είναι αντιρατσιστές, κάτι σαν το γράφει στην ούγια επειδή το λέω εγώ, που λένε.

Οποιος το διαβάσει, θα φρικάρει πόσο μπερδεμένα τα έχει στο μυαλό του.

Αγανάκτηση, πραγματικά, κι αυτός υποτίθεται είναι απ' τους καλύτερους και τους πιο μορφωμένους: https://archive.is/kptj7#selection-909.724-913.437 Κι όταν του είπαν για την αντισιωνιστική εκστρατεία της ΕΣΣΔ επί Μπρέζνιεφ, τι απάντησε άραγε; Με ένα αφόρητο αλαζονικό τουπέ δήλωσε αφ' υψηλού πως «δεν πρόκειται να συζητήσει» (αυτός ο άσχετος), άκου τώρα, «δεν πρόκειται να συζητήσει ψυχροπολεμική συνωμοσιολογία» και τέτοια συνωμοσιολογικά 'σενάρια' τύπου Γεωργαλά!» Δεν είχε ιδέα τι του έλεγαν.

Νόμιζε ότι είναι κάτι συκοφαντικό, τύπου Γεωργαλά. 'Αντισιωνιστής', θα διδάσκει τα παιδιά μας.

Θα του στέλνει ο κόσμος τα παιδιά του να τα κάνει επιστήμονες ιστορικούς, και θα βγαίνουν παπατζήδες. @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους