Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τη Δευτέρα, όταν πήγε να πάρει το αυτοκίνητο για να πάει στη δουλειά, βρήκε αφημένο πάνω στους υαλοκαθαριστήρες ένα διπλωμένο κομμάτι χαρτί, στο οποίο, με όμορφα γράμματα κάποιο χέρι είχε σημειώσει: «Σε παρατηρώ κάθε πρωί που φεύγεις.

Αναρωτιέμαι αν έχεις νιώσει ποτέ τα μάτια μου πάνω σου. Καλημέρα!» Ταραγμένος, κοίταξε τριγύρω, χωρίς να δει κανέναν.

Καθώς η ώρα είχε περάσει, έβαλε το σημείωμα στην τσέπη του, μπήκε στο όχημα του και έφυγε.

Στη διαδρομή και μέχρι τη στιγμή που επέστρεψε και πάρκαρε στο ίδιο σημείο, όπως κάθε μέρα τον τελευταίο καιρό, σκεφτόταν ποιος ή ποια μπορεί να τον παρακολουθούσε και γιατί. Την Τρίτη βρήκε να τον περιμένει στην ίδια θέση, στερεωμένη στο παρμπρίζ μια ζακέτα, στο πέτο της οποίας ήταν καρφιτσωμένο ένα σημείωμα από το ίδιο άτομο. «Δροσιά έχει σήμερα και εσύ δεν έχεις πάρει ζακέτα. Καλημέρα.» Το πανωφόρι ήταν στο νούμερό του και τόσο φρεσκοπλυμένο, που η μυρωδιά από το μαλακτικό, ταξιδεύοντας στον (όντως δροσερό) πρωινό αέρα έφτανε έντονη στα ρουθούνια του.

Παίρνοντας μαζί του τη ζακέτα, δεν τη φόρεσε, την έριξε στο πίσω κάθισμα και έφυγε για το γραφείο, ρίχνοντας κλεφτές ματιές στον καθρέφτη καθώς απομακρυνόταν. Την Τετάρτη το πρωί το άγνωστο άτομο του είχε αφήσει στους υαλοκαθαριστήρες ένα ανοιγμένο κόκκινο τριαντάφυλλο, στο κέντρο του οποίου ήταν τοποθετημένη μια γυάλινη μπλε χάντρα-μάτι.

Παρότι ο άνδρας κοίταξε τριγύρω για κάποιο σημείωμα δεν εντόπισε τίποτα.

Κρύος ιδρώτας τον έκοψε, όμως, όταν παίρνοντας το λουλούδι στο χέρι και πλησιάζοντάς το στο πρόσωπό του, πρόσεξε ότι σε κάθε πέταλο, χαραγμένη με μια καρφίτσα (ή με κάτι παρομοίως αιχμηρό), βρίσκονταν η ίδια λέξη: «ΣΕΘΕΛΩ». Εκείνη την ημέρα δεν κατάφερε καθόλου να συγκεντρωθεί και να δουλέψει.

Όσο κι αν παίδευε το μυαλό του δεν μπορούσε καθόλου να φανταστεί ποιο πρόσωπο κρυβόταν πίσω από τα μυστηριώδη μηνύματα.

Επιπλέον, η ιδέα ότι τον ήθελαν, όχι μόνο δεν τον έκανε να αισθάνεται τυχερός, αλλά του αναστάτωνε έντονα το στομάχι και του προκαλούσε τρόμο.

Για αυτόν τον λόγο αποφάσισε ότι από εκείνο το μεσημέρι θα πάρκαρε μακριά από τη γειτονιά του, εγκαταλείποντας τη θέση που τόσο πολύ τον εξυπηρετούσε τις τελευταίες ημέρες, προκειμένου —έστω— να γλιτώσει από τα μηνύματα της αθέατης θαυμάστριάς (ή, ποιος ξέρει, του αθέατου θαυμαστή) του.

Όταν την Πέμπτη το πρωί, αφού περπάτησε ένα δεκάλεπτο, βρήκε ένα ζευγάρι μπότες παρατημένο πάνω στους υαλοκαθαριστήρες, δεν ήξερε καθόλου τι να υποθέσει, παρατήρησε όμως ότι ήταν στο νούμερό του.

Μέσα στη δεξιά μπότα υπήρχε τυλιγμένο σε ρολό ένα χαρτί.

Καθισμένος στη θέση του οδηγού, με τα άρβυλα στην αγκαλιά του, ξετύλιξε το σημείωμα και διάβασε: «Και τα βουνά να πάρεις, να ξέρεις πως θα σε βρω.

Στη θέση σου θα συνέχιζα να παρκάρω μακριά από το σπίτι...». Σκέφτηκε να πάει στην αστυνομία, αλλά δεν ήξερε τι ακριβώς να τους πει.

Το επόμενο διάστημα εξακολούθησε να αλλάζει θέση στο αυτοκίνητο, σταθμεύοντας όσο μακρύτερα μπορούσε και ακολουθώντας διαφορετική κάθε φορά διαδρομή.

Παρότι δεν έλαβε ποτέ άλλο μήνυμα, έβγαινε κάθε πρωί φοβισμένος από την πολυκατοικία όπου έμενε και έτρεμε στην ιδέα ότι όταν θα έφτανε στο όχημά του όλο και κάποια δυσάρεστη έκπληξη μπορεί να τον περίμενε, αφού αγνοούσε ότι ο άνθρωπος στον οποίο οφειλόταν η αναστάτωσή του (ένας συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος) δεν θα τον ενοχλούσε ποτέ ξανά, μια που είχε ήδη πετύχει τον σκοπό του: είχε εξασφαλίσει και πάλι για τον εαυτό του τη συγκεκριμένη, τόσο βολική για αυτόν θέση πάρκινγκ, κάτω ακριβώς από το μπαλκόνι του, τουλάχιστον μέχρι κάποιος άλλος γείτονας να τη διεκδικήσει. Ας τολμούσε, λοιπόν, όποιος ήθελε, και τότε ήξερε εκείνος πώς θα τον έκανε να το ξανασκεφτεί...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους