Άρθρο του Ορέστη Κολοκούρη στην εφημερίδα “Εποχή”: "Δημοσιοποιήθηκε το «πολυαναμενόμενο» πόρισμα του think tank του Ινστιτούτου Αλέξης Τσίπρας και αναζωπυρώθηκε, μοιραία, η συζήτηση για τις επόμενες...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μιας αντιπολίτευσης που, ομολογουμένως, δεν έχει καταφέρει να σχηματίσει μια πρόταση που θα αντιμετωπίσει στα ίσια μια κυβέρνηση που έχει αποδειχθεί ταυτόχρονα αυταρχική, διεφθαρμένη και ακραία νεοφιλελεύθερη.

Πρόκειται για ένα μανιφέστο που μπορεί να κριθεί σε τρία επίπεδα: για όσα λέει, για όσα δεν λέει αλλά και για τον ίδιο τον ρόλο του ως κείμενο στο γενικότερο προφίλ του εκκολαπτόμενου πολιτικού «φορέα». Σχετικά με όσα λέει, γίνεται φανερό ότι αυτό που επιδιώκει το κείμενο είναι η επίκληση σε μια πολυσυλλεκτικότητα.

Πρόκειται για μια πολυσυλλεκτικότητα που επικαλέστηκαν, σε διαφορετικές δοσολογίες και με παρόμοιες εκφράσεις, όλα τα κεντροαριστερά και αριστερά εγχειρήματα τα τελευταία τριάντα χρόνια.

Η πολυσυλλεκτικότητα οριοθετείται ως σύγκλιση τριών ρευμάτων της Αριστεράς που κατονομάζονται (σοσιαλδημοκρατία, ριζοσπαστική Αριστερά και πολιτική οικολογία) και η χρήση τριών λέξεων-κλειδιών είναι γεγονός ότι είναι αρκετή σε έναν δημόσιο χώρο που είναι εκπαιδευμένος στη δημοσιολογία και τη ρητορεία παρά στη διαμόρφωση πολιτικών.

Οι συντάκτες γνωρίζουν ότι «πολιτική οικολογία» σημαίνει όρια στην ανάπτυξη.

Πράγματι, το κείμενο έχει κάποιες ενδιαφέρουσες αναφορές σε «πράσινες πολιτικές», όπως οι ενεργειακές κοινότητες, η προστασία των κοινών αγαθών, η αποκατάσταση οικοσυστημάτων.

Ενώ αναφέρεται και σε αξίες όπως η αποκέντρωση και η αυτοδιοίκηση.

Επομένως, γίνεται φανερό ότι όσα δεν λέει το κείμενο δεν είναι απλώς μια αστοχία εστίασης.

Πιο συγκεκριμένα δεν αναφέρεται: α) στην κυκλική οικονομία και την οικονομία πόρων.

Παραμένει εγκλωβισμένο στη λογική της γραμμικής παραγωγής και της «βιομηχανικής ανασυγκρότησης». β) στα μεγάλα συγκρουσιακά ζητήματα, όπως οι εξορύξεις υδρογονανθράκων, οι ενεργειακές υποδομές υψηλού ρίσκου και η συνολική στρατηγική απεξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα. γ) στην ανάγκη βιώσιμης διαχείρισης των κοινών αγαθών και της οικονομίας διαμοιρασμού προϊόντων και υπηρεσιών, ως στόχο μιας «ποιοτικής και δίκαιης αποανάπτυξης», με εφαρμογές στον χώρο, στη μετακίνηση και στην εξοικονόμηση πόρων και ενέργειας.

Επίσης, ο πρωτογενής τομέας αντιμετωπίζεται κυρίως ως ζήτημα εισοδήματος, χωρίς βαθιά επεξεργασία του περιβαλλοντικού του αποτυπώματος ή της αναγκαίας μετάβασης σε αναγεννητικές πρακτικές και στη συντόμευση της εφοδιαστικής αλυσίδας.

Η ίδια λογική επιλεκτικότητας δεν αφορά μόνο την οικονομία αλλά και τη γεωπολιτική ανάγνωση.

Συγκεκριμένα, προκαλεί αλγεινή εντύπωση ότι, ενώ μοιάζει αιχμηρό σε θέματα που αποτελούν κοινό τόπο στον ευρωπαϊκό δημόσιο χώρο (εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, επεμβάσεις ΗΠΑ σε Βενεζουέλα και Ιράν), απουσιάζει εντελώς οποιαδήποτε αναφορά στο Ισραήλ, που αποτελεί τον πρωταγωνιστή σε όλες τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή και έχει προκαλέσει μια γενοκτονική επέμβαση στη Γάζα.

Πέρα από το μανιφέστο της «επιτροπής» σοφών που κινείται σε ένα σοσιαλδημοκρατικό «παραγωγίστικό» υπόβαθρο, είναι εύλογη η ανησυχία για τον χαρακτήρα που θα δώσει στο σχήμα ο ηγέτης του, ανεξαρτήτως γραπτών, μιας και ο ίδιος στις δημόσιες εμφανίσεις του έχει δείξει ότι προσδίδει στο εγχείρημα ένα προφίλ πιο κοντά σε έναν κεντρώο λαϊκισμό παρά σε μια σοσιαλδημοκρατία.

Ακόμα περισσότερο, αφού πρόκειται για έναν πρωθυπουργό που προώθησε τις εξορύξεις λίγες μέρες πριν φύγει, που επέλεξε σταθερά, χωρίς να εκβιάζεται από τους θεσμούς, τη προώθηση φαραωνικών επενδύσεων και πολλών μεγάλων ή μικρών αυθαιρεσιών στην ύπαιθρο και στις πόλεις εις βάρος ρεμάτων, δασών και αιγιαλού.

Σε αυτό το πλαίσιο, η πολιτική αντιπαράθεση που αναδεικνύει το μανιφέστο αγνοεί την ανάγκη ανάπτυξης συλλογικών τρόπων κατανάλωσης και διαβίωσης στο πεδίο και περιορίζεται, εν τέλει, μονάχα στην υπεράσπιση της «αγοραστικής δύναμης», της συνέχισης της ατομικής κατανάλωσης πόρων και δραστηριοτήτων με τον ίδιο τρόπο, καταλήγοντας σε έναν ιδεολογικό συγκρητισμό με «προοδευτικό» περιτύλιγμα και πολιτικές που ακούσια ή εκούσια στοχεύουν στην υπεράσπιση του νεοφιλελεύθερου καταναλωτικού οράματος – low cost – προ κρίσης.

Μια προσέγγιση η οποία στην ουσία θα χάνει προς όφελος της ακροδεξιάς, που μπορεί να υπερασπιστεί αυτό το μοντέλο καλύτερα, ή, στη χειρότερη περίπτωση, να μοιάσει επικίνδυνα με αυτήν." https://prasinoi-oikologia.gr/2026/05/07/kolokouris-tsipras/ @κορυφαίοι θαυμαστές Πράσινοι-Οικολογία

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους