Original Post

Πλήρες Κείμενο:

💭Όταν άνοιξα τις σελίδες αυτού του βιβλίου, γνώριζα προκαταβολικά ότι πρόκειται για ένα σκληρό μυθιστόρημα.

Η αλήθεια είναι όμως ότι δεν είχα την παραμικρή υποψία για το βάθος της αβύσσου στην οποία θα καλούμουν να καταδυθώ.

Αν και από τις πρώτες σελίδες, διαβάζοντας για τον θρησκευτικό φανατισμό μπορούσα κάλλιστα να καταλάβω πώς θα εξελιχθεί μια τέτοια ιστορία, η βίαιη απογύμνωση ξεπέρασε κάθε νοσηρή μου φαντασία.

Προκαλεί αποστροφή η συνειδητοποίηση πως άνθρωποι με υψηλή κοινωνική επιφάνεια, που προβάλλονται ως ευσεβείς χριστιανοί και υποδείγματα ηθικής, μπορούν να κρύβουν μέσα τους τόσο σκοτάδι.

Ένιωσα κλονισμένη μέχρι το μεδούλι κι όσο κι αν η ενστικτώδης μου αντίδραση ήταν να αποστρέψω το βλέμμα για να σταματήσω την ανάγνωση, η αλήθεια του έργου ήταν τόσο αμείλικτη που με καθήλωσε, αναγκάζοντάς με να την κοιτάξω κατάματα.

Στο επίκεντρο αυτού του εφιάλτη βρίσκεται ο Alfred Johansson, ένας διακεκριμένος παιδίατρος στη Στοκχόλμη του 1970, που ενσαρκώνει την απόλυτη σύγκρουση ανάμεσα στο «φαίνεσθαι» της κοινωνικής επιτυχίας και το «είναι» της δαιμονικής διαστροφής.

Ενώ εμφανίζεται ως σημαιοφόρος της ηθικής, ο Johansson είναι στην πραγματικότητα ένας ψυχικά κατακερματισμένος ήρωας, έρμαιο ενός τραυματικού παρελθόντος που αναπαράγει με τον πιο ειδεχθή τρόπο.

Η παιδοφιλία, η αιμομιξία και η κτηνωδία δεν αντιμετωπίζονται στο βιβλίο ως μεμονωμένα περιστατικά, αλλά ως η αναπόφευκτη συνέπεια ενός συστήματος όπου η Εκκλησία και η οικογένεια χρησιμοποιούν ως εργαλεία τρόμου και καταπίεσης.

Πάρτε μια βαθιά ανάσα και γεμίστε τα πνευμόνια σας με όσο περισσότερο οξυγόνο μπορείτε, γιατί πριν ξεκινήσετε την ανάγνωση αυτού του βιβλίου, πρέπει να ξέρετε πως η ανάσα σας θα κοπεί βίαια.

Εδώ δεν θα βρείτε την παρηγοριά της κάθαρσης, ούτε τιμωρία ούτε υπάρχει λύτρωση για όποιον τολμήσει να διαβεί το κατώφλι της διαστροφής του Johansson και των υπολοίπων.

Οι σκηνές της κακοποίησης αποδίδονται με έναν ωμό ρεαλισμό που προκαλεί αποστροφή, καθώς η γραφή του συγγραφέα αρνείται να ωραιοποιήσει το αδιανόητο.

Το συγκλονιστικό στοιχείο του βιβλίου είναι πως χρησιμοποιεί μια εξαιρετικά δουλεμένη, πανέμορφη και πλούσια γλώσσα, όχι για να προσφέρει αισθητική απόλαυση, αλλά για να αναδείξει την κτηνωδία σε όλο της το μεγαλείο.

Ο συγγραφέας επιστρατεύει αναδρομές στο παρελθόν, μετατρέποντας το κείμενο σε μια πολυεπίπεδη ψυχολογική μελέτη της διαστροφής.

Πέρα από τη φρικιαστική δράση του Johansson, ο Χαριστός μάς αποκαλύπτει μια ακόμα πιο σκληρή αλήθεια: το κακό δεν γεννιέται από το μηδέν, αλλά τρέφεται από το παρελθόν.

Η βία δεν είναι ένα τυχαίο ξέσπασμα, αλλά το αποτέλεσμα της φρίκης που βίωσε ο ίδιος ο ήρωας στα παιδικά του χρόνια.

Όταν το παιδί κακοποιείται από εκείνους που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να το προστατεύουν, η πληγή δεν κλείνει, αλλά μεταμορφώνεται σε κάτι σκοτεινό.Αυτή η ασταμάτητη αναπαραγωγή του τραύματος μετατρέπει την «Αγία Οικογένεια» σε μια φυλακή, όπου η αθωότητα δολοφονείται και τη θέση της παίρνουν οι διαστροφές των μεγάλων.

Ο συγγραφέας υπογραμμίζει πως όσο οι θεσμοί αυτοί παραμένουν στο απυρόβλητο, η κοινωνία θα συνεχίσει να δημιουργεί «τέρατα», εγκλωβίζοντας τους ανθρώπους σε έναν φαύλο κύκλο βίας που οδηγεί στην ολοκληρωτική καταστροφή. Ο Χαριστός ξεγυμνώνει το εμπόριο απροστάτευτων παιδιών, τη φρίκη της κακοποίησης στα άδυτα των ιδρυμάτων και το σκοτεινό πρόσωπο της Εκκλησίας, εκεί όπου το ράσο παραμένει, ακόμα και σήμερα, ο μανδύας για τις πιο ειδεχθείς πράξεις.

Το βιβλίο μετατρέπεται σε μια κραυγαλέα καταγγελία ενάντια σε θεσμούς που λειτουργούν ως εκτροφεία του κακού, αποδεικνύοντας πως το έγκλημα δεν είναι μια παρέκκλιση του παρελθόντος αλλά η ζωντανή, αιμορραγούσα πληγή του πολιτισμού μας που συνεχίζει να κακοφορμίζει στο παρόν. Εκδόσεις Γράφημα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους