Ανάμεσα στις προσευχές των ανθρώπων που ζητούσαν βοήθεια από ψηλά για να ξαναρχίσουν τη ζωή τους μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρχε συχνά ένα είδος κατάνυξης ικανό να χαρίζει στιγμές γαλήνης μέσα...

Πλήρες Κείμενο:

Ανάμεσα στις προσευχές των ανθρώπων που ζητούσαν βοήθεια από ψηλά για να ξαναρχίσουν τη ζωή τους μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρχε συχνά ένα είδος κατάνυξης ικανό να χαρίζει στιγμές γαλήνης μέσα σε δραματικές ώρες: «Bacigalupo, Ballarin, Maroso· Grezar, Rigamonti, Castigliano· Menti, Loik, Gabetto, Mazzola και Ossola...» Ονόματα μεγάλων πρωταθλητών των οποίων τα κατορθώματα, εξιστορημένα από τα λιγοστά ραδιόφωνα της εποχής ή τα άρθρα των εφημερίδων, κατάφερναν να φέρουν τους Ιταλούς στις κερκίδες του Φιλαδέλφεια, του σταδίου όπου τα παιδιά της Μεγάλης Τορίνο κέρδιζαν επανειλημμένα.

Είχε γίνει σχεδόν εθνική ομάδα, ικανή να δημιουργήσει ένα πνεύμα ενότητας και ταύτισης.

Υπάρχει μια σκηνή από την ταινία «Il Grande Torino» στην οποία ένα νεαρό αγόρι που μετανάστευσε από τον Νότο στο Τορίνο αναζητά δουλειά σε έναν φούρνο.

Οι προκαταλήψεις του εργοδότη εξαφανίζονται στη θέα της καρφίτσας της ομάδας («γκρανάτα») στο πέτο του νεαρού.

Κατά τον αρτοποιό, το αγόρι ήταν «ένας από εμάς». Ένας από εκείνους που περίμεναν την Κυριακή για τις νίκες του «Ταύρου». Συχνά κέρδιζαν εύκολα, μερικές φορές δυσκόλευαν τη ζωή τους μόνοι τους... Πράγματι, όταν η αντίπαλη ομάδα δεν ήταν ιδιαίτερα τρομακτική, οι ποδοσφαιριστές της Τορίνο συνήθιζαν να παίζουν κάτω από τις δυνατότητές τους, μέχρι τη στιγμή που ακούγονταν τρεις σαλπιγγισμοί από την ξύλινη κερκίδα, εκεί όπου βρισκόταν ο Oreste Bolmida, ένας ιδιαίτερος οπαδός, σιδηροδρομικός στο επάγγελμα.

Από εκείνη τη στιγμή ξεκινούσε το περίφημο «τέταρτο της ώρας των γκρανάτα»: ο Βαλεντίνο Ματσόλα σήκωνε τα μανίκια του, δίνοντας το σύνθημα της αντεπίθεσης.

Η ομάδα ανέβαζε ρυθμό, ισοπέδωνε τους αντιπάλους της και το στάδιο ξεχειλίζε από πάθος. Το Φιλαδέλφεια έχει πλέον ανακατασκευαστεί, αφού στο παρελθόν είχε σχεδόν εγκαταλειφθεί.

Παρά τις εθελοντικές προσπάθειες κάποιων οπαδών, τα αγριόχορτα είχαν καλύψει το γήπεδο και η κακοκαιρία είχε διαβρώσει τις κερκίδες.

Ωστόσο, η ιερότητα αυτού του τόπου δεν μολύνθηκε ποτέ.

Υπήρχε πάντα ένα ιδιαίτερο μέρος όπου «ο Χρόνος, όταν μπαίνει, σταματά για μια στιγμή και βγάζει το καπέλο του»... Ένας φόρος τιμής σε εκείνη την ομάδα που έγινε θρύλος στις 4 Μαΐου 1949.

Το αεροπλάνο που μετέφερε την Τορίνο πίσω μετά από έναν φιλικό αγώνα στη Λισαβόνα συνετρίβη στον λόφο Superga: τριάντα ένας άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, συμπεριλαμβανομένων ποδοσφαιριστών, τεχνικού επιτελείου, δημοσιογράφων και πληρώματος.

Έτσι έφυγε η πιο αγαπημένη ομάδα στην ποδοσφαιρική μας ιστορία.

Αλλά αυτή η ομάδα δεν είναι πραγματικά νεκρή, γιατί... «Οι ήρωες είναι πάντα αθάνατοι στα μάτια εκείνων που πιστεύουν σε αυτούς.

Και έτσι τα παιδιά θα πιστεύουν ότι η Τορίνο δεν πέθανε: είναι απλώς εκτός έδρας.» (Indro Montanelli)- Football heroes

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους