Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ρότσιλντ και Καποδίστριας

------------------------------------------------------------------- Όταν ο Καποδίστριας ανέλαβε τη διακυβέρνηση, η Ελλάδα ήταν χρεοκοπημένη. Ο Nathan Mayer Rothschild, ο ισχυρότερος άνδρας της αγοράς του Λονδίνου, ήταν ο μόνος που μπορούσε να ξεκλειδώσει τις διεθνείς αγορές. Ο Nathan αρνήθηκε αρχικά να δανειοδοτήσει την Ελλάδα, θεωρώντας τον Καποδίστρια «όργανο της Ρωσίας» . Οι Ρότσιλντ δεν ήθελαν να χρηματοδοτήσουν ένα κράτος που θα μπορούσε να γίνει δορυφόρος του Τσάρου, καθώς αυτό θα διατάρασσε την ισορροπία δυνάμεων στην Ευρώπη και τις δικές τους επενδύσεις στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο Καποδίστριας, μέσω του φίλου του Εϋνάρδου, προσπάθησε να πείσει τον Nathan ότι η Ελλάδα θα ήταν ένα σταθερό, ευρωπαϊκό κράτος και όχι μια ρωσική επαρχία.

Ως δεινός διπλωμάτης, χρησιμοποίησε το «οικογενειακό δίκτυο» των Ρότσιλντ. 'Ετσι, ήρθε σε επαφή με τον αδελφό του Nathan στο Παρίσι, James de Rothschild με τον οποίο είχε πολύ καλύτερες επαφές. Ο James ήταν πιο ανοιχτός στην ελληνική υπόθεση, κυρίως επειδή η Γαλλία ήθελε να έχει επιρροή στην Ανατολή. Ο Καποδίστριας πίεζε τον James για να πείσει τον Nathan στο Λονδίνο να άρει τις αντιρρήσεις του για το μεγάλο εθνικό δάνειο των 60 εκατομμυρίων φράγκων.

Δηλαδή ο Καποδίστριας προσπάθησε να ενεργοποιήσει το "γαλλικό χαρτί" για να κάμψει το "αγγλικό χαρτί" . Το Ζήτημα των Οθωμανικών Αποζημιώσεων

----------------------------------------------------------------------- Ένα κρίσιμο σημείο επαφής ("θανάσιμο τρίγωνο") ήταν οι αποζημιώσεις που έπρεπε να καταβάλει η Ελλάδα στο Σουλτάνο για την ανεξαρτησία της. Οι Ρότσιλντ λειτούργησαν ως διαμεσολαβητές-εγγυητές. Ο Nathan ήθελε να διασφαλίσει ότι μέρος των δανείων που θα έπαιρνε η Ελλάδα θα πήγαινε απευθείας στους Οθωμανούς, στους οποίους οι Ρότσιλντ είχαν επίσης δανείσει πολλά χρήματα προεπαναστατικά.

Συγκεκριμένα, αν η Ελλάδα δεν κατέβαλλε τις αποζημιώσεις για την ανεξαρτησία της (για τις εθνικές γαίες που έχανε ο Σουλτάνος), ο Σουλτάνος δεν θα μπορούσε να αποπληρώσει τα δικά του παλαιά δάνεια στους Ρότσιλντ.

Γι'αυτό και ο Nathan Nathan απαίτησε το μελλοντικό δάνειο της Ελλάδας να είναι «δεσμευμένο» (earmarked). Δηλαδή, ένα μεγάλο μέρος του να μην φτάσει ποτέ στο ελληνικό ταμείο, αλλά να μεταφερθεί απευθείας από την τράπεζα των Ρότσιλντ στην Κωνσταντινούπολη. Ο Καποδίστριας αρνήθηκε.

Χρειαζόταν τα μετρητά «στο χέρι» για να χτίσει κράτος.

Αν το δάνειο πήγαινε κατευθείαν στον Σουλτάνο, η Ελλάδα θα έμενε με το χρέος (τους τόκους) χωρίς να έχει δει ούτε ένα γρόσι για ανάπτυξη.

Και επειδή η διαπραγμάτευση για τις αποζημιώσεις προς τον Σουλτάνο ήταν χρονοβόρα, ο Καποδίστριας ζήτησε προκαταβολές έναντι του μεγάλου δανείου. Ο Νathan αρνήθηκε γιατί ήθελε να είναι σίγουρος ότι με την οριστικοποίησης της συμφωνίας με τον Σουλτάνο θα πληρωνόταν πρώτος.

Έτσι, ο Καποδίστριας έμεινε χωρίς ρευστότητα για χρόνια, αναγκαζόμενος να βάζει χρήματα από την προσωπική του περιουσία και να εκδίδει τον «Φοίνικα» (νόμισμα χωρίς αντίκρισμα), γεγονός που προκάλεσε πληθωρισμό και λαϊκή δυσαρέσκεια.

Τέλος, ο Σουλτάνος αρνιόταν να δεχτεί τα σύνορα της γραμμής Αμβρακικού-Παγασητικού αν δεν έπαιρνε υψηλότερη αποζημίωση. Οι Ρότσιλντ, λειτουργώντας ως χρηματοπιστωτικοί διαιτητές, πίεζαν τον Καποδίστρια να δεχτεί μικρότερα σύνορα (για να πληρώσει λιγότερα στον Σουλτάνο και να είναι το δάνειο «βιώσιμο») ή δεν θα έπαιρνε δάνειο καθόλου.

Η στάση του Nathan

----------------------------------------------------------------------- Ο Nathan λειτουργούσε σε απόλυτη συνεννόηση με το βρετανικό Foreign Office (τον Πάλμερστον). Όσο ο Καποδίστριας ήταν στην εξουσία, οι Ρότσιλντ και οι Άγγλοι θεωρούσαν ότι το δάνειο θα ισχυροποιούσε έναν ηγέτη που δεν ήταν δικό τους πειθήνιο όργανο.

Μόλις ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε και αποφασίστηκε η έλευση του Όθωνα, το σκηνικό άλλαξε μαγικά. Ο Nathan έδωσε τα χρήματα στους Βαυαρούς.

Τελικά πού πήγαν τα λεφτά;

------------------------------------------------------------------------- α) Ένα τεράστιο μέρος του δανείου δόθηκε κατευθείαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ως αποζημίωση για την απώλεια της Ελλάδας (χρήματα που κατέληξαν πάλι στις τράπεζες, καθώς οι Οθωμανοί χρωστούσαν επίσης στους Ρότσιλντ). β)Μεγάλο μέρος δαπανήθηκε για τη μεταφορά και τη συντήρηση του βαυαρικού στρατού και της αυλής του Όθωνα γ) Οι Ρότσιλντ κράτησαν τεράστιες προμήθειες και προκαταβολικούς τόκους.

Συμπέρασμα

------------------------------------------------------------------------- Ο Καποδίστριας γνώριζε ότι αν οι Ρότσιλντ δεν στήριζαν την Ελλάδα, καμία άλλη τράπεζα στην Ευρώπη δεν θα το έκανε.

Έτσι, ενώ ο Καποδίστριας προσπαθούσε να χρησιμοποιήσει τον πλούτο του Ρότσιλντ για να χτίσει ένα ανεξάρτητο κράτος, ο Nathan χρησιμοποιούσε την ανάγκη του Καποδίστρια για να επιβάλει τους δικούς του όρους, οι οποίοι ήταν ευθυγραμμισμένοι με την αγγλική πολιτική της «ελεγχόμενης ανεξαρτησίας» δηλαδή της υποτέλειας.

Εν τέλει, οι Ρότσιλντ δεν έδωσαν λεφτά στον Καποδίστρια γιατί ήθελαν να τον πνίξουν οικονομικά.

Έδωσαν τα λεφτά μετά από αυτόν, για να διασφαλίσουν ότι το νέο ελληνικό κράτος θα γεννιόταν «δέσμιο» του χρέους και πλήρως ελεγχόμενο από τις αγορές του Λονδίνου και του Παρισιού.

Ήταν μια κλασική περίπτωση οικονομικού στραγγαλισμού ενός ανεξάρτητου ηγέτη για χάρη μιας ελεγχόμενης μοναρχίας.

Ουσιαστικά, ο Nathan Rothschild ήταν ο «ταμίας» της πολιτικής του Πάλμερστον. *Η ενσωμάτωση της Στερεάς Ελλάδας στο ελληνικό κράτος οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε ενέργειες του Καποδίστρια ειδικά αν σκεφθούμε τη δολοφονία του Καραϊσκάκη και την μάχη του Ανάλατου. Στις φωτογραφίες, ο Nathan Mayer Rothschild και ο James de Rothschild.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους