Γεννημένος την 7η Μαΐου "...Δεν είναι μόνο η χρονιά του 1989 χαραγμένη στην μνήμη μου, υπήρχαν πολλές στιγμές που έζησα, αλλά εκείνη είναι η καλύτερη και η σημαντικότερη και για για εμένα ως...

Πλήρες Κείμενο:

Γεννημένος την 7η Μαΐου "...Δεν είναι μόνο η χρονιά του 1989 χαραγμένη στην μνήμη μου, υπήρχαν πολλές στιγμές που έζησα, αλλά εκείνη είναι η καλύτερη και η σημαντικότερη και για για εμένα ως ποδοσφαιριστή και για την ΑΕΚ, η οποία μετά από μια πέτρινη δεκαετία πήρε το Πρωτάθλημα και από τότε ξεκίνησε να οδηγείται σε περισσότερους θριάμβους αλλά και να κάνει τους φιλάθλους της υπερήφανους.

Τότε λοιπόν, μια εβδομάδα πριν τον αγώνα με τον Ολυμπιακό, είχαμε ανέβει Πάρνηθα για προετοιμασία.

Ήταν η καλύτερη επιλογή για να μπορέσουμε να ηρεμήσουμε, βλέπαμε τον Ολυμπιακό να κόβει τούρτες, να πηγαίνουν σε events και γιορτές στην Αίγινα, εμείς όμως ήμασταν συγκεντρωμένοι, κάναμε προπόνηση, είχαμε το φαγητό μας, ήμασταν όλοι μαζί πρωί, μεσημέρι, βράδυ, και όλο αυτό αποδείχτηκε πολύ σημαντικό μες στο γήπεδο.

Μπορεί να πει κανείς ότι ήμασταν τυχεροί, αλλά στο ποδόσφαιρο πρέπει να είσαι και τυχερός για να πάρεις τους βαθμούς και τη νίκη.

Είχαμε πάει τότε και στο καζίνο, ο Οκόνσκι είχε βγάλει πολλά λεφτά, ήταν ο μόνος που έπαιζε, γιατί είχε χρήματα κι ο ίδιος, ήταν και ο μόνος που είχε γραβάτα μαζί του, η οποία ήταν απαραίτητη για να μπεις μέσα. μάλιστα, μας έλεγε «μη στενοχωριέστε, θα μπαίνω εγώ, θα βγαίνω, θα σας δίνω γραβάτα και θα μπαίνετε κι εσείς» και του απαντούσαμε «δεν χρειάζεται, Μίροσλαβ, εμείς δεν πρόκειται να παίξουμε, κάτσε παίξε όσο θες». Αυτά το πρώτο βράδυ.

Το δεύτερο μάς έβαλαν και εμάς χωρίς γραβάτες, αλλά καθόμασταν απλώς σε μια γωνία και βλέπαμε, ενώ μετά μας κερνούσε ο Οκόνσκι.

Τη μέρα του αγώνα και πάλι ήμασταν όλοι μαζί, φάγαμε όλοι μαζί, μας είπε ο κόουτς τη θεωρία, πώς θα παίξουμε και πήγαμε στο Ολυμπιακό στάδιο.

Εκεί οι περισσότεροι φίλαθλοι ήταν Ολυμπιακοί, μόνο 2.000 εισιτήρια είχαν πάρει οι ΑΕΚτσήδες, εμείς πηγαίναμε για δύο αποτελέσματα, νίκη και ισοπαλία, δηλαδή να μη χάσουμε, ο Ολυμπιακός ήταν πολύ καλύτερος, είχε ευκαιρίες, αλλά στο ποδόσφαιρο δεν κερδίζει αυτός που κάνει ευκαιρίες αλλά εκείνος που βάζει τα γκολ.

Αντίστοιχα, εμείς ήμασταν καλύτεροι του Ολυμπιακού σε επίπεδο φυσικής κατάστασης και συγκέντρωσης, πράγμα που κι αυτό έπαιξε τον ρόλο του.

Είχαμε κάνει φοβερό Πρωτάθλημα τότε, με τον Σπύρο Οικονομόπουλο που απέκρουε και τα πέναλτι, επρόκειτο για μια ομάδα που δεν είχε απόδοση φανταστική, αλλά έπαιρνε τα αποτελέσματα που ήθελε.

Και φτάσαμε σε εκείνο το κρίσιμο παιχνίδι, στο οποίο ο Ντούσαν μάς έδωσε στα αποδυτήρια τις ίδιες οδηγίες, ό,τι μας έλεγε πάντα, δεν ήθελε να αλλάξει κάτι, να κάνει κάτι διαφορετικό.

Κάποια στιγμή γίνονται δύο αποβολές στόπερ, του Μανωλά και του Πεππέ, ένας πανικός με τον Καραμάνη, τον διαιτητή, και τους Ολυμπιακούς που έμπαιναν μέσα στο γήπεδο. Ο Πέτρος Ραβούσης λοιπόν λέει στον Μπάγεβιτς «πρέπει να κάνουμε αλλαγή και να μπει ένας αμυντικός» κι αυτός ήμουν εγώ! Όταν μου είπαν ότι θα μπω αλλαγή να παίξω, δεν ένιωσα ούτε φόβο ούτε κάτι άλλο, είχα παίξει βασικός στο προηγούμενο παιχνίδι με τον Απόλλωνα, στο οποίο είχαμε χάσει 2-1 και είχε γίνει χαμός.

Ερχόμουν κι από τραυματισμό, δεν ήμουν ακόμη έτοιμος, αλλά πίστευα ότι, αν μπω, θα μπορώ να κάνω ό,τι μου πει ο προπονητής και… κάτι παραπάνω.

Βγαίνει ο Χριστοδούλου, μπαίνω εγώ και μετά… έγιναν τα γνωστά. έβαλα το γκολ με το αριστερό, το οποίο το είχα μόνο για το… αμπραγιάζ του αυτοκινήτου! Όταν είσαι καλός παίκτης, όλα γίνονται κι εγώ ήμουν καλός.

Στο γκολ μπερδεύτηκα κι άρχισα να πηγαίνω προς τους Ολυμπιακούς και λέω «πού πάω, αυτοί είναι κόκκινοι, δεν γίνεται»! Γύρισα προς τους περίπου 2.000 δικούς μας, οι οποίοι βρίσκονταν πάνω από την εστία που έβαλα το γκολ, και γινόταν χαμός. μετά, βλέποντας βίντεο και στιγμιότυπα, είδα ότι όλος ο πάγκος είχε φτάσει μέσα, πώς βρεθήκαμε όλοι μαζί δεν ξέρω, γινόταν ένας πανικός." πηγή: athletestories.gr

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους