Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σαν σήμερα 07/05/24, γύρω στο μεσημέρι.😭 Dance me to the end of love Ορισμένοι δημοσιογράφοι, έρχονται στα ραδιόφωνα μόνο και μόνο για να τα ομορφύνουν.

Εμφανίζονται στα ερτζιανά, αυτοί οι βαθιά χαρισματικοί τύποι, σ' ένα μέσο όπου η φωνή τους γεμίζει με φως κι ελπίδα τις ψυχές των ακροατών.

Σπάνε τα δεσμά και τα στερεότυπα με τόση ορμή που δεν κόβονται, δεν τραυματίζονται, τινάζοντάς τα μακριά.

Γίνονται θρύλοι, μνήμες, ίχνοι, ΒΟΥΝΑ Ένα τέτοιο ΒΟΥΝΟ ήταν και ο Νίκος ο Τζαντζαράς που πρόπερσι τέτοια μέρα, γύρω στο μεσημεράκι, έφυγε από κοντά μας και το ραδιόφωνο έγινε, όχι απλά φτωχό, αλλά επαίτης.

Αφού γράφουμε εδώ πέρα τα εσώψυχά μας , τότε ας γράψω κι εγώ σήμερα τα δικά μου. Τον Νίκο τον φανταζόμαι σαν έναν σκληρό βράχο που κάνει το πρώτο κρακ.

Μία ρωγμή από πάνω μέχρι κάτω κι από μέσα να χύνονται σα λάβα χιλιάδες λέξεις, ρήματα, επιρρήματα, αντωνυμίες, επίθετα και ουσιαστικά. Ο Νικόλας, ήταν ένας αθλητικός δημοσιογράφος, γητευτής του λόγου, που ζούσε παρασιτικά από τα όνειρά του και απ' όσα κέρδιζε, όταν κέρδιζε, από τις πιο ζόρικες μπαρμπουτιέρες της ζωής.

Ανέκαθεν η πέννα και ο καυστικός του λόγος χρησιμοποιούνταν από τον Νίκο ως χορηγοί των μεγάλων αυτοκαταστροφικών του ταξιδιών, ως αιμοδότες των τρελών τζογαρισμάτων του.

Ήταν ένας δημοσιογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός που τρώγονταν με τα ρούχα του.

Σε μία εποχή όπου οι εφημερίδες ζούσαν τις χρυσές τους ημέρες και γεννούσαν σταρ, εκείνος ένιωθε να του τελειώνει εκεί το οξυγόνο κι έψαχνε την έξοδο κινδύνου.

Ένας τύπος εξωστρεφής, μα συνάμα εκρηκτικός και αυτοκαταστροφικός, όταν έβγαινε από το καβούκι του, όταν ένιωθε προδομένος από τους ανθρώπους που τον περιέβαλαν.

Υπήρξε στη ζωή του ένας ευγενικός αλήτης, ένας λαϊκός ραδιοφωνικός ήρωας, μία ροκ εκδοχή που αντί για κιθάρα και μπάσα, εκείνος είχε τη φωνή και τη γραφίδα του.

Ήταν αυτός που θα ήθελες να πας στον πόλεμο μαζί του, όχι γιατί ήταν ο πιο δυνατός, αλλά γιατί ήταν ο φίλος που θα μπορούσε να τα καταφέρει ακόμη και στην πιο περίπλοκη κατάσταση, εκείνος που ή θα κέρδιζε ή θα τα έκανε γιάμπαλο και που ήξερες ότι δε θα σε πουλήσει ποτέ, ακόμη κι αν όλα ήταν εναντίον σας. Ο Τζαντζαράς ήταν το αλατοπίπερο της ραδιοφωνικής παρέας, ένας μουσειακός τύπος που μιλούσε σαν το πρωτοσέλιδο της Εστίας, φορώντας όμως ένα σκουλαρίκι στο αυτί, ο πιο ροκ φιλόλογος, επικριτικός κι ελιτιστής συνάμα.

Ο κόσμος τον αγάπησε, για το πηγαίο συναίσθημα που έβγαζε από μέσα του απευθείας, χωρίς φτιαξίδια, χωρίς φιορητούρια και περιττές εκλογικεύσεις. Ο Νικόλας, ραδιοφωνικά έμοιαζε με έναν βιβλικό Παοκτσή ήρωα, τον τελευταίο εκλεκτό του Μάκη, που συλλέγει και συνθέτει τα μεγάλα φορτία που αξίζουν να διασωθούν.

Ενώ βρισκόμαστε στην εποχή των παγετώνων, εκείνος έφτιαξε κιβωτούς, τις γέμισε με ασπρόμαυρο θάρρος και θράσος, στα χρόνια της κόκκινης προπαγάνδας και τα πέταξε μέσω των ερτζιανών και των ιστοσελίδων που αρθογραφούσε στα άστρα, προκειμένου να (ξε)φύγουν στον χωροχρόνο.

Τα κείμενά του μας θυμίζουν ότι υπήρξαμε ενώ εμείς παραδινόμασταν στην αυτοκαταστροφή, σαν κλαδάκια που λυγίζουν στις πρώτες φλόγες που τυλίγουν τον κορμό του δέντρου τους.

Εάν ο Leonard Kohen γνώριζε κάτι πολύ καλά, ήταν πως ο άνθρωπος ψάχνει να βρει το πάθος ακόμη και την ύστατη ώρα.

Ψάχνει να βρει την όμορφη και γλυκιά μελωδία ενός αναθεματισμένου βιολιού, κάποιου άχαρου μικροφώνου, λίγο πριν γίνει ένα άψυχο κορμί, μέσα στους θαλάμους αερίων, μέσα σε ατελείωτες συνεδρίες χημειοθεραπειών, μέσα στο απόλυτο σκοτάδι αγωνίας και πόνου, για το μέλλον του παιδιού και της γυναίκας του.

Αυτή ήταν η κύρια έγνοια του.

Την ώρα που η Βαβυλώνα γκρεμίζονταν, ΤΟ ΒΟΥΝΟ, κάπου στο γειτονικό Πλαγιάρι, χόρεψε μαζί μας με τον ήχο των λέξεων, μέχρι το τέλος της αγάπης τον τελευταίο του χορό ΑΘΑΝΑΤΟΣ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους