Η ΡΙΖΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΒΑΣΑΝΩΝ ΕΝΟΣ ΓΑΤΟΦΙΛΟΥ Η ρίζα όλων των βασάνων ενός γατόφιλου είναι ίδια με την ρίζα όλων των βασάνων ενός ολυμπιακού, ενός καριερίστα, ενός, βίγκαν, ενός γονέα αγχωμένου για τα...

Πλήρες Κείμενο:

Η ΡΙΖΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΒΑΣΑΝΩΝ ΕΝΟΣ ΓΑΤΟΦΙΛΟΥ Η ρίζα όλων των βασάνων ενός γατόφιλου είναι ίδια με την ρίζα όλων των βασάνων ενός ολυμπιακού, ενός καριερίστα, ενός, βίγκαν, ενός γονέα αγχωμένου για τα παιδιά του, είναι ίδια με την ρίζα των βασάνων κάθε άλλου ζωντανού πλάσματος.. .. πολλοί άνθρωποι επιμένουν πεισματικά ότι τα βάσανά τους οφείλονται σε δύσκολες/άβολες/επώδυνες καταστάσεις και συνθήκες, κάπου εκεί έξω.

Ταυτόχρονα εντοπίζουν άλλες συνθήκες, ευχάριστες και ανώδυνες και προσπαθούν να κινηθούν οσο γίνεται περισσότερο μέσα σε τέτοιες συνθήκες.. .. αυτό δεν δουλεύει όμως για πολύ.. οι ευχάριστες συνθήκες γίνονται γρήγορα βαρετές, κουραστικές, τελικά επώδυνες.. σπεύδουν λοιπόν να αντικαταστήσουν τις συνθήκες αυτές με άλλες, αλλά αυτό, αν είμαστε λίγο ειλικρινείς, είναι τόσο ανεπαρκές και τελικά βασανιστικό.. αυτή η κίνηση αποφυγής του δυσάρεστου και του κυνηγιού του ευχάριστου είναι η πεμπτουσία του βάσανού... Ξέρετε ποιος είναι ο παράγοντας που κινείται ευλαβικά σε αυτούς τους ρυθμούς του κυνηγιού του ευχάριστου και της αποφυγής του δυσάρεστου, του πόνου; Η Σκέψη. Η Σκέψη που λεει "μμ το βράδυ να δούμε ταινιάκι" ή "καθε παρασκευη τρώμε πιτόνι" ή "καλά σιγά μην πάω σε εκείνο το μπαρ, εκεί παιζει ντιρινταχτα" ή "ο Χ είναι τοξικός, κομμένη η επικοινωνία μαζί του" Και δείτε ένα περίτεχνο κόλπο που κάνει η Σκέψη.. επινοεί πάντα έναν εαυτό ο οποίος κυνηγά το ευχάριστο και τρέμει το δυσάρεστο. Πως; Κάνοντας μια προβολή μέσα από το περιεχόμενό της.. η Σκέψη πάντα μιλάει για έναν εαυτό, το 'εγω', που πρέπει να επιλέξει, να αποφασίσει, να προοδεύσει, να βελτιωθεί, να βάλει όρια, να αποφύγει, να χωρίσει, να τα φτιάξει κλπ: "Θα πάω (εγώ) για τένις το απόγευμα", "με πλήγωσες (εμένα) με αυτό που είπες", "πλέον δεν θυμώνω (εγώ) τόσο εύκολα" "λυπάμαι αλλα (εγώ) θέλω να διακόψουμε" κοκ.. .. και αφού επινοεί αυτό τον εαυτό, αμέσως το ξεχνάει, και κάνει μια νέα προβολή, λέγοντας ότι αυτός ο εαυτός είναι που σκέφτηκε τη σκέψη που μόλις πριν τον επινόησε! Είναι πράγματι τόσο κοινή η παρανόηση ότι "εγω" σκέφτομαι, αντί να ειδωθεί το απλό γεγονός, ότι εκδηλώνεται μια σκέψη, χωρίς κανένα βάσιμο στοιχείο ότι κάποιος την έκανε.

Ειναι τώρα πολλοί άνθρωποι που εχουν ψιλιαστεί ότι όταν η Σκέψη αρχιζει να φλυαρεί βασανίζονται, παιδεύονται.

Αυτοί οι άνθρωποι ίσως σιγά σιγά αρχίζουν να υποψιάζονται, ότι τελικά δεν είναι το πρόβλημα οι συνθήκες, κάπου εκεί έξω, αλλά η κίνηση αυτή, της Σκέψης.. .. και τότε η πανούργα Σκέψη βγάζει έναν ακόμη άσο από το μανίκι της.. λέει (η Σκέψη) "άρα πρέπει να μην αφήσω τη Σκέψη να ξεσαλώνει", βάζοντας ακόμη ένα κρίκο στην αλυσίδα της φλυαρίας της, αφού μόλις έγινε μια ακόμη.. Σκέψη.. .. είμαστε καταδικασμένοι λοιπόν; Δεν μπορούμε να γλιτώσουμε από αυτή την βασανιστική φλυαρία; Το πρώτο ερώτημα είναι "ποιος να γλιτώσει"; Μονο σκέψεις συμβαίνουν.. υπάρχει κάποιος που χρειάζεται να γλιτώσει, στ' αλήθεια; Ή μονο ένα φάντασμα που προβάλλεται με απίστευτη συνέπεια από τη Σκέψη και το ονομάζουμε "εγώ", "εαυτός" "πρόσωπο" "Χόρχε" κλπ κλπ; Ας βρει ο καθένας για τον εαυτό του (τον ποιον;;;).. ισως οι απαντήσεις δείχνουν με μιας ποια είναι η σωστή δράση, ώστε η Ζωή να πάψει να είναι ένα βάσανο.. .. τώρα όλη αυτή η κίνηση είναι διαφορετική στους εραστές της Γάτας, τους εραστες των χρημάτων, τους εραστές του σεξ ή δεν ξέρω τι άλλο; Ή ίσως πατάμε όλοι (ποιοι είναι αυτοί οι όλοι, διάολε;;;) στο ίδιο έδαφος, ή ίσως εγώ είμαι εσύ, είμαστε εμείς, δεν είμαστε τίποτα;;!!!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους