Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Όμηρος δεν έγραψε μόνο για ήρωες και πολέμους. Έγραψε και για τον πιο αβάσταχτο πόνο που μπορεί να γνωρίσει άνθρωπος: τον πόνο ενός γονιού που χάνει το παιδί του.

Όταν ο Έκτορας σκοτώθηκε από τον Αχιλλέα, ο Πρίαμος βασιλιάς της Τροίας και πατέρας του άφησε πίσω την περηφάνια, τον θρόνο και την οργή του.

Μέσα στη νύχτα πήγε μόνος στη σκηνή του ανθρώπου που σκότωσε το παιδί του, όχι για να εκδικηθεί αλλά για να ζητήσει το σώμα του γιου του ώστε να μπορέσει να τον θάψει.

Και τότε συνέβη κάτι που ίσως είναι πιο δυνατό από κάθε μάχη της Ιλιάδας. Ο Πρίαμος γονάτισε μπροστά στον Αχιλλέα και φίλησε τα χέρια που του στέρησαν το παιδί του.

Όχι γιατί φοβήθηκε.

Αλλά γιατί ο πόνος για το παιδί του ήταν μεγαλύτερος από τον εγωισμό, την περηφάνια και το μίσος.

Γιατί μπροστά στον θάνατο ενός παιδιού, ακόμα και η περηφάνια λυγίζει.

Ακόμα και το μίσος μικραίνει.

Μένει μόνο ο πόνος ενός πατέρα που θέλει να πάρει το παιδί του στην αγκαλιά του για τελευταία φορά.

Και τότε ο Αχιλλέας, ο ανίκητος πολεμιστής, λυγίζει κι αυτός.

Σηκώνει τον Πρίαμο από τα γόνατα και οι δυο τους κλαίνε μαζί.

Εκείνη τη στιγμή τελειώνει πραγματικά ο πόλεμος.

Όχι όταν πέφτουν τα όπλα.

Αλλά όταν οι άνθρωποι θυμούνται ότι απέναντί τους δεν έχουν εχθρούς,αλλά άλλους ανθρώπους που πονάνε το ίδιο.

Ίσως αυτό να ήταν το μεγαλύτερο δίδαγμα του Ομήρου ότι η εκδίκηση δεν γιατρεύει τον πόνο.

Τον πολλαπλασιάζει.

Και πως στο τέλος, σε κάθε βεντέτα, σε κάθε μίσος και σε κάθε πόλεμο, δεν υπάρχουν πραγματικοί νικητές.

Μόνο πληγωμένες ψυχές που θρηνούν τα παιδιά τους.

Καλό παράδεισο και στα δύο παλικάρια.

Στο παιδί που χάθηκε το 2023 στην άσφαλτο και στο παιδί που έφυγε τώρα μέσα στην εκδίκηση.

Και μακάρι κάποτε να μάθουμε σαν κοινωνία πως ο πόνος δεν θεραπεύεται με άλλο πόνο. Μόνο με ανθρωπιά, ευθύνη και λιγότερο μίσος. . 🕊️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους