Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τελικά ο Δημήτρης Γκιώνης, o "πατριάρχης" του πολιτιστικού ρεπορτάζ πέθανε με... ελαφρά καθυστέρηση, για να εκθέσει νομίζω με το σαρδόνιο χιούμορ του, όλα εκείνα που σιχαινόταν και στηλίτευε, όλα εκείνα που απέφευγε σταθερά και με συνέπεια, στα σχεδόν 70 χρόνια της πολύτιμης δημοσιογραφικής του διαδρομής: Την αρπακολλατζίδικη ευκολία, την ιντερνετική επιπολαιότητα, το βιαστικό κι ανέξοδο "κυνήγι" της πρωτιάς στην είδηση, τον εντυπωσιασμό και την απουσία διασταύρωσης. "Αρετές" που σίγουρα διευκολύνονται από την εποχή του διαδικτύου αλλά που προϋπήρχαν πολύ παλιότερα από το διαδίκτυο.

Και ως νεότερη μέν γενιά, καθαρά όμως παιδί των εφημερίδων και γενικότερα του έντυπου Τύπου, ενστερνίζομαι, προσυπογράφω και μοιράζομαι μαζί σας μερικές από τις παλιότερες δηλώσεις του, που δημοσίευσε η Βίκυ Χαρισοπούλου, τιμώντας βαθύτατα την σπουδαία πένα και το διαυγές μυαλό, που δεν καταδέχτηκε ποτέ να πέσει στην συναλλαγή των αγορών. "Φρόντισα να απέχω απ' όσους με έβλεπαν ως διεκπεραιωτή των δημοσίων σχέσεών τους.

Δεν με ενδιέφερε ποτέ η δημοσιοσχετίστικη ειδησεογραφία και η κολακεία, αλλά η προβολή και η υπεράσπιση μιας καλής δουλειάς, η αποκάλυψη, το σχόλιο και η ψυχαγωγία. ..."Θεωρώ ότι καίριο πλήγμα στο πολιτιστικό ρεπορτάζ έχουν φέρει τα γραφεία δημοσίων σχέσεων, τα επονομαζόμενα δελτία Τύπου και οι «κατά παραγγελία» συνεντεύξεις... ..."Και φυσικά όταν λες ότι είσαι δημοσιογράφος η πρώτη ερώτηση που σου κάνουν είναι «σε ποιο κανάλι δουλεύεις;». Χάθηκε το κύρος και η αίγλη του επαγγέλματος.

Πάντα ήμουν μαθητής.

Για μένα, η εφημερίδα αποτελεί ένα σχολείο.

Και ο δημοσιογράφος πρέπει να έχει συνείδηση της αποστολής του, να εκπαιδεύεται διαρκώς και να ξεχωρίζει για το δικό του, προσωπικό ύφος"... @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους