Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στα βόρεια της Σκύρου, στην περιοχή Πουριά, το τοπίο διατηρεί ακόμη τα ίχνη μιας παλιάς βιοτεχνικής δραστηριότητας του νησιού.

Εδώ λειτουργούσαν από την αρχαιότητα λατομεία πωρόλιθου, του μαλακού ασβεστιτικού πετρώματος που χρησιμοποιήθηκε επί αιώνες ως βασικό δομικό υλικό στη Σκύρο.

Οι κάθετες τομές στους βράχους και οι χαρακτηριστικοί σχηματισμοί της ακτής μαρτυρούν μέχρι σήμερα τη μακρά ιστορία της εξόρυξης.

Μέσα σε αυτό το τοπίο βρίσκεται ο μικρός Άγιος Νικόλαος στα Πουριά, ίσως το πιο αναγνωρίσιμο ξωκκλήσι του νησιού.

Το εκκλησάκι είναι λαξευμένο κυριολεκτικά στη βάση ενός τεράστιου βράχου, και είναι να αναρωτιέσαι αν ο βράχος το προστατεύει ή το καταπίνει... Η σημερινή μορφή του χρονολογείται γύρω στο 1806.

Όταν πήγαμε, η πόρτα ήταν κλειστή όμως νομίζω ότι το πιο ιδιαίτερο στοιχείο βρίσκεται έξω από το ξωκκλήσι.

Πάνω στον ίδιο τον βράχο, μέσα σε κάθε ρωγμή, σε κάθε μικρό άνοιγμα της πέτρας, οι επισκέπτες αφήνουν εικόνες, κομποσκοίνια, σταυρουδάκια και μικρά τάματα.

Σαν ο ίδιος ο βράχος να λειτουργεί ως φυσικό προσκυνητάρι.

Η πρακτική αυτή συνδέεται με παλιές λαϊκές παράδοσεις αφιερώματος και προστασίας.

Στα νησιά, και ιδιαίτερα στα ξωκκλήσια αφιερωμένα στον Άγιο Νικόλαο, προστάτη των ναυτικών, οι άνθρωποι άφηναν μικρά προσωπικά αντικείμενα ζητώντας βοήθεια, προστασία ή ευχαριστώντας για μια σωτηρία στη θάλασσα. Στα Πουριά, όμως, αυτά τα αφιερώματα μοιάζουν σχεδόν να ενσωματώνονται στο φυσικό τοπίο, δημιουργώντας μια ιδιότυπη σχέση ανάμεσα στην πέτρα, την πίστη και τη μνήμη…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους