Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ Όσοι παρακολουθούμε, χωρίς καμία κομματική δέσμευση,τα πολιτικά πράγματα της χώρας μας,ιδιαίτερα κατά τα τελευταία είκοσι χρόνια ,της βαθιάς και πολύπλευρης κρίσης και της συνακόλουθης χρεοκοπίας,διαπιστώνουμε την ανάλογη βαθιά κρίση που διέρχεται ο πολιτικός λόγος.Δεν νομίζω πως στο παρελθόν έχουμε ξαναζήσει σκηνές της πολιτικής ζωής, όπως καθημερινά τις ζούμε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.Συνηθισμένο και διαρκές το φαινόμενο του τοξικού πολιτικού λόγου,που υποβαθμίζει και υποβιβάζει τον πολιτικό λόγο και αναγκάζει τους πολίτες να απεχθάνονται τον διχαστικό και ,συχνά υβριστικό λόγο κάποιων πολιτικών μας,ιδιαίτερα σε επίπεδο υπουργών και πολιτικών αρχηγών,γεγονός που συνεπάγεται πολλές και ειδικές μορφές κρίσης,σε βασικούς τομείς της δημόσιας ζωής,όπως είναι: η κρίση στην πολιτική ζωή ,στη διοίκηση ,στη δικαιοσύνη και ιδιαίτερα η κρίση που περνάει η σχέση του απλού πολίτη με αυτούς που διοικούν ή φιλοδοξούν να διοικήσουν τη χώρα.

Το φαινόμενο αυτό απασχόλησε διακεκριμένες προσωπικότητες του τόπου και μάλιστα σε εποχές που η κρίση στη σχέση του πολίτη με τους επίσημους εκπροσώπους της πολιτείας,παρουσιαζόταν σε ηπιότερη μορφή.

Ξεκάθαρος στις απόψεις του ο Ελύτης δε δίστασε να διακηρύξει πως δύο είναι βασικά οι παράγοντες «των παρεκκλίσεων της πολιτικής ηγεσίας από το ήθος του λαού μας: ο πρώτος έχει σχέση με « την εκ του αφανούς και εκ των έξω προστατευτική κατεύθυνση,που συχνά ξεπερνά την προσαρμοστική προσαρμογή ,με την οποία σχετίζεται η αλληλεξάρτηση των εθνοτήτων,και καταλήγει στη δουλοπρέπεια». Ο δεύτερος παράγοντας-προσθέτει- στον οποίο «οφείλονται όλα τα κακά που θα μπορούσα να καταγγείλω,σχετίζεται με το ζήτημα της βαθύτερης ελληνικής παιδείας!».Δεν διστάζει δε να διακηρύξει πως «οι πολιτικοί μας,εκτός ελαχίστων ς εξαιρέσεων, από άποψη ελληνικής παιδείας βρίσκονται σε βαθιά μεσάνυχτα». Σε παρόμοιο κλίμα κινείται και η άποψη του ποιητή Νίκου Γκάτσου - την οποία μάλιστα επικαλέστηκε και ο Μίκης Θεοδωράκης,κατά την τελετή υποδοχής του ως επίτιμου μέλους της Ακαδημίας Αθηνών-επισημαίνοντας ότι «η σύγχρονη Ελλάδα έγινε από τις εξαιρέσεις της».Συζήτησα κάποτε με ένα φίλο μου συνάδελφο που είχε ασχοληθεί με την ποίηση του Γκάτσου, και σε ερώτησή του προς τον ποιητή τι εννοούσε με αυτή τη φράση,του απάντησε ότι εννοούσε τις πολιτικές εξαιρέσεις,και του εξήγησε ότι αναφερόταν στους τρεις μεγάλους πολιτικούς της νεότερης Ελλάδας:τον Καποδίστρια, τον Τρικούπη,και το Βενιζέλο, που ήταν και οι τρεις άνθρωποι βαθύτατα καλλιεργημένοι πνευματικά και κάτοχοι της ελληνικής παιδείας.

Αν, με αυτά τα κριτήρια,θελήσουμε να αξιολογήσουμε τους πολιτικούς που τους ακολούθησαν,μπορούμε, πιστεύω να σταματήσουμε και να μείνουμε σε δύο πολιτικές προσωπικότητες: στο Γεώργιο Παπανδρέου και στον Ηλία Ηλιού,οι οποίοι άσκησαν από τις θέσεις που βρέθηκαν πολιτική και πίστεψαν πως η σωστή άσκησή της δεν μπορεί να εννοηθεί από ανθρώπους που βρίσκονται , κατά τον Ελύτη, « σε βαθιά μεσάνυχτα από άποψη ελληνικής παιδείας». Θυμάμαι την αγόρευση του Γεώργιου Παπανδρέου στη Βουλή.Είχε θέμα την Παιδεία και τόνισε: « Η Δημοκρατία ,μόνον τότε θα είναι πραγματικά Δημοκρατία,όταν η Παιδεία είναι κτήμα του Λαού και όχι προνόμιον του πλούτου.Τότε υπάρχει αληθής δικαίωσις της Δημοκρατίας ,όταν,δια της αναδείξεως των αρίστων έκτων κόλπων της ,γινη αληθής Αριστοκρατία.Μόνον τότε η Δημοκρατία ευρίσκει δικαίωσιν όταν καταστή εις την πράξιν Αριστοκρατία.Όταν οι άριστοι ηγούνται του Λαού.

Αλλά τούτο καθίσταται δυνατόν,μόνον όλα τα τάλαντα της Φυλής,βοηθούμενα οικονομικώς από το σύνολον ,κατορθώνουν να σταδιοδρομήσουν και να λάβουν την θέσιν,η οποία τους ανήκει από το « χάρισμα δωρεάς», με το οποίον ήλθαν εις τον κόσμον». Τί σχέση έχει αυτή η Δημοκρατία με αυτήν που ασκούν και διαφημίζουν αυτοί που μας κυβέρνησαν και μας κυβερνάνε; Διατητηρούνται ζωντανές οι εικόνες που σχήματισα ,όταν διάβασα το βιβλίο του Ηλία Ηλιού με τίτλο: «ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ». Εικόνα πρώτη: « Το ότι η μετριοπαθής,συνετή και υπεύθυνη γραμμή μας αποτελούσε κίνδυνο για την αντίδραση το μαρτύρησε εύγλωττα ο τότε( 1956- 1958) υπουργός Ασφαλείας Ευάγγελος Καλατζής που, απευθυνόμενος σε μένα από το βήμα της Βουλής είπε:Δεν σας θέλουμε εδώ μέσα ,βγήτε στο βουνό.Εγώ απάντησα στον Καλατζή•δεν θα σας κάνουμε το χατήρι,θα σας ρέψουμε στη νομιμότητα,προασπίζοντας τη νομιμότητα». Εικόνα δεύτερη: « Η ηγεσία της Αριστεράς,με το διαμάντι της Εθνικής Αντίστασης στο ενεργητικό της,που κράτησε στα χέρια της την Ελλάδα σε μια από τις μεγάλες ανατάσεις της νεότερης ιστορίας μας,καταδείχτηκε -σε ορισμένες περιπτώσεις- κατώτερη από τις περιστάσεις και βάδισε το δρόμο με τις πεπονόφλουδες.Δεν άφησε πεπονόφλουδα που της έριχνε η ντόπια ή η ξένη αντίδραση να μην τη πατήσει.Λάθη που συνεχίζονται και σήμερα,Λάθη αριστερίστικου χαρακτήρα που τελικά στεριώνουν την αντίδραση και την εξάρτηση από τους ξένους,κλονίζοντας κάθε φορά τη Δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία σύμφωνα με το νόμο της ετερογονίας τών σκοπών,που η Ιστορία έχει πληθώρα παραδειγμάτων γι’αυτόν:Για άλλο σκοπό ξεκινάει ο αδέξιος ή ηλίθιος φορέας της ιστορικής στιγμής και στο αντίθετο αποτέλεσμα καταλήγει».Τι σχέση έχουν αυτά που γράφει στο βιβλίο του «ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ» ο Ηλιού ,με αυτά που λένε κάποιοι από αυτούς που ισχυρίζονται ότι είναι αριστεροί; Βλέπετε ότι όλα είναι θέματα Παιδείας. Η Παιδεία όμως στον τόπο μας ,όπως γράφει ο Μ. Πλωρίτης, κατευθύνεται από «μηχανισμούς που υποτάζουν κράτος και κοινωνία στις θελήσεις και στις βλέψεις ενός συστήματος,όπου η ασύδοτη ελευθερία των ισχυρών προϋποθέτει και εδράζεται στην ανελευθερία των ανίσχυρων,και μένει έτσι επειδή συμφέρει έτσι να μένει»,για να μπορούν να κυβερνάνε τον τόπο αυτοί που, αν πιστέψουμε τον Ελύτη, «από άποψη ελληνικής παιδείας βρίσκονται σε βαθιά μεσάνυχτα». Σπύρος Εργολάβος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους