Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δοκίμασε πρώτη στον εαυτό της ένα αρχαίο βότανο – κι έκτοτε έσωσε εκατομμύρια ζωές Τα τέλη της δεκαετίας του 1960.

Κάπου στα ζούγκλα του Βιετνάμ, οι Κινέζοι στρατιώτες πέθαιναν από την ελονοσία πιο γρήγορα απ' ό,τι από τις εχθρικές σφαίρες.

Το παράσιτο είχε γίνει ανθεκτικό στη χλωροκίνη και σε όλα τα γνωστά φάρμακα.

Η ηρωίδα της ιστορίας μας δεν βρισκόταν όμως στο πεδίο της μάχης.

Βρισκόταν σε ένα μικρό γραφείο στο Πεκίνο, με στοίβες αρχαίων κειμένων μπροστά της, ψάχνοντας μια απάντηση που κανένας σύγχρονος επιστήμονας δεν μπορούσε να βρει. Η Του Γιουγιού ήταν τότε 39 ετών.

Είχε σπουδάσει φαρμακολογία στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Πεκίνου και είχε ενταχθεί στην Κινεζική Ακαδημία Παραδοσιακής Ιατρικής.

Στην εφηβεία της, είχε νοσήσει σοβαρά από φυματίωση.

Ξαπλωμένη στο κρεβάτι του νοσοκομείου, είχε δώσει μια σιωπηλή υπόσχεση στον εαυτό της: αν επιβίωνε, θα αφιέρωνε τη ζωή της στο να γιατρεύει τους άλλους.

Κράτησε τον λόγο της.

Όταν η κυβέρνηση της Κίνας εξαπέλυσε την «Επιχείρηση 523» – μια μυστική στρατιωτική προσπάθεια να βρεθεί νέα θεραπεία βασισμένη σε 2.000 χρόνια παραδοσιακής κινεζικής ιατρικής – η Του επέλεξε να ηγηθεί μιας από τις ερευνητικές ομάδες.

Η ίδια και η ομάδα της διάβασαν ασταμάτητα αρχαία χειρόγραφα.

Μέσα στη σκόνη των αιώνων, ένα όνομα επανερχόταν ξανά και ξανά: τσινγκάο.

Το γλυκό αψιθιά.

Το φυτό που η σύγχρονη βοτανική ονομάζει Artemisia annua.

Στις αρχές του 4ου αιώνα, ένας Κινέζος γιατρός ονόματι Γκε Χονγκ είχε γράψει ένα εγχειρίδιο με τίτλο «Συνταγές για καταστάσεις έκτακτης ανάγκης». Εκεί περιέγραφε την προετοιμασία του τσινγκάο: το βότανο έπρεπε να μουλιαστεί σε κρύο νερό και στη συνέχεια να στραγγιστεί για να βγει ο χυμός.

Τίποτα περισσότερο.

Καθόλου βράσιμο. Και εκεί ακριβώς ήταν η απάντηση. Η πλήρης ιστορία βρίσκεται στην ενότητα των σχολίων 👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους