Ευρωτουρκικές αναταράξεις Τ. Ερτογάν, χθες: «Οι διαφωνίες που προέκυψαν από το Κυπριακό ζήτημα αποτέλεσαν αιτία να παρεμποδιστεί η πορεία μας προς την ΕΕ. Εκείνη την περίοδο, η γειτονική μας Ελλάδα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αντίθετα, η Τουρκία απομακρύνθηκε από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων για καθαρά πολιτικούς λόγους». (πηγή, ΚΥΠΕ, 5/5) • Τρία, σημεία, μάλλον ανακατωμένα στην αξιολόγησή τους. Η Ελλάδα, πράγματι, πήρε ταχύτητα (και) για πολιτικούς λόγους: ενδυνάμωση της δημοκρατικής της εξέλιξης μετά την 7ετή δικτατορία. Η Τουρκία ξεκίνησε το 2004, πήρε εισιτήριο για ενταξιακές συνομιλίες το 2005, «απομακρύνθηκε», πράγματι, για πολιτικούς λόγους, κυρίως λόγω Σαρκοζί (μπλόκαρε 5 ενταξιακά κεφάλαια), αλλά και από δικά της λάθη, όπως η επιλογή του «ανατολιστή» Α. Νταβούτογλου ως ΥΠΕΞ, η μεσανατολική «στροφή» της /ταγκό με τον Μόρσι ΤΕ: «Στη διαδικασία διαπραγματεύσεων που ξεκίνησε στις 3 Οκτωβρίου 2005, καθώς και στη συνέχεια, εκπληρώσαμε πλήρως τις υποχρεώσεις που μας αναλογούσαν». • Εν μέρει σωστά, εν μέρει μισά.

Πράγματι, μετά το 2005, έγιναν οι μεγαλύτερες μεταρρυθμίσεις στην σύγχρονη ιστορία της Τουρκίας, σύμφωνες με το πακέτο μεταρρυθμίσεων που έθεσε η ΕΕ. Ένα διάσημο παράδειγμα, η κατάργηση της θανατικής ποινής, γεγονός που συνδέεται με τη σημερινή διαδικασία ειρήνευσης ανάμεσα στην κυβέρνηση και το PKK/ο Α. Οτσαλάν παίζει καταλυτικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις.

Τα μισά: στην αρχή, πράγματι, ο ΤΕ έχει δίκαιο («εκπληρώσαμε κλπ») και η Επιτροπή το αναγνώρισε.

Στη συνέχεια ήρθε η λάθος απάντηση Ερτογάν στην τυχοδιωκτική στροφή Σαρκοζί: εγκατάλειψη της πολιτικής των μεταρρυθμίσεων, εσωστρέφεια, απίστευτο κύμα συλλήψεων εξ’ αφορμής Γκιουλέν, ισόβια στον ακτιβιστή Οσμάν Καβαλά, παρά τις περί του αντιθέτου, αποφάσεις του ΕΔΑΔ για απελευθέρωσή του, καθίζηση του κράτους δικαίου.

ΤΕ: «Μια ΕΕ χωρίς την πλήρη συμμετοχή της Τουρκίας δεν μπορεί να αποτελέσει παγκόσμιο πόλο ισχύος.

Η ανάγκη της Ευρώπης για την Τουρκία είναι σήμερα μεγαλύτερη από την ανάγκη της Τουρκίας για την Ευρώπη. Η ΕΕ βρίσκεται μπροστά σε κρίσιμο δίλημμα.

Είτε θα αξιοποιήσει τη δυναμική της Τουρκίας είτε θα επιτρέψει σε αποκλειστικές πολιτικές να επηρεάσουν αρνητικά το μέλλον της» • Η πιο ενδιαφέρουσα πτυχή των δηλώσεών ΤΕ. Όλες οι πτυχές του κεφαλαίου αυτού βρίσκονται σε φάση αποδιοργάνωσης.

Σε επίπεδο ΕΕ, άλλα λέει η Λάιεν, άλλα ο Μισέλ, σε επίπεδο μεγάλων κρατών, άλλα ο Μερτς, άλλα ο Μακρόν.

Το θέμα γίνεται πιο πολύπλοκο λόγω της τοποθέτησης της, εκτός τόπου και χρόνου, Κ. Κάλας στη θέση της ευρωπαίας ΥΠΕΞ.

Υπάρχει απάντηση στο ερώτημα «πού πάει η ευρωτουρκική σχέση»; Όταν ηγέτες ενεργούν σοβαρά, τότε υπάρχουν λύσεις.

Και μια χώρα, μόνη της, μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα, εφόσον διαθέτει αξιοπιστία και εφόσον προωθεί πολιτικές βασισμένες στο κοινοτικό συμφέρον.

Τα δείγματα γραφής γνωστά, 1999, 2003, 2004-διασύνδεση κυπριακού με ευρωτουρκικές σχέσεις.

Τότε ήταν ο Κ. Σημίτης με επικουρίαν Γ. Κληρίδη, (συν Πρόντι/Φερχόιγκεν). Σήμερα είναι Χριστοδουλίδης/Κόμπος και στην Ελλάδα Μητσοτάκης/Δένδιας, (συν Λάιεν/Κάλας). Έλλειμμα στρατηγικής, σπατάλη του χρόνου, όλα υποταγμένα σε εκλογικές καμπάνιες.

Από όλη αυτήν την τεθλασμένη γραμμή, ζημιώνει πρώτα και κύρια η Κύπρος, καθώς εμβαθύνονται οι χωριστικές πρακτικές, ενώ, όλοι οι άλλοι παίκτες, μπορούν να κουβαλούν τα προβλήματα στο χρόνο, χωρίς θεαματικό κόστος.

Οι ευκαιρίες κτίζονται.

Η, με όρους, ανασυγκρότηση της ευρωτουρκικής σχέσης, ευνοεί απολύτως την Κύπρο, μόνο που μέρος της ηγεσίας της θεωρεί ότι ο χρόνος μπαίνει στο ψυγείο και ξαναβγαίνει...εσκιμώος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους