Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τους σιχαίνομαι και τους λυπάμαι ταυτόχρονα. Τους φαντάζομαι και τους κάνω εικόνα, μίζερα υποχθόνια, κακιασμένα ανθρωπάκια κάθονται στις οθόνες και ψάχνουν να βρουν, να χωθούν και να σχολιάσουν κάτω από κάθε ανάρτηση που αφορά τον αδύναμο, τον ηττημένο.

Πρόσφυγες, ρομά, Παλαιστίνιοι τα αγαπημένα τους θέματα.

Απλοϊκός, λαϊκίστικος, χυδαίος σχολιασμός που μαρτυρά άνθρωπο χωρίς παιδεία, όχι τίτλους και πτυχία, αλλά παιδεία την καλλιέργεια δηλαδή της προσωπικότητας, του ήθους και της ψυχής μια διαδικασία που δεν πιστοποιείται με κανένα πτυχίο και τίτλο σπουδών.

Και δεν αναφέρομαι στους "από πάνω". Αυτοί στο κάτω κάτω τα προσωπικά τους συμφέροντα εξυπηρετούν και προσπαθούν να διατηρήσουν.

Αναφέρομαι στον απλό πολίτη που ανήκει στις χαμηλά κοινωνικο οικονομικές τάξεις και που την ανεξήγητη για κάποιους από εμάς στάση τους αυτή εξηγεί εξαιρετικά η Αννα Φρόυντ με τον όρο "Ταυτισμός με τον επιτιθέμενο (Identification with the aggressor): Το άτομο, μπροστά στον φόβο της τιμωρίας ή της εξόντωσης, ενσωματώνει τα χαρακτηριστικά του ισχυρού θύτη.

Έτσι, νιώθει ότι αποκτά μέρος της δύναμής του και μειώνει το άγχος του. Υ.Γ. Αφορμή γι αυτή την ανάρτηση που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν το σχόλιο ενός από δαύτους κάτω από την ανάρτηση του σάϊτ ROSA.Gr για τον θάνατο της μητέρας του ακτιβιστή Τιάγκο Αβιλα την ώρα που αυτός κρατείται παράνομα στις φυλακές του Ισραήλ. Το σχόλιο: "Έμαθε η γυναίκα τις ντροπες του γιού της και δεν άντεξε."

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους