Original Post

Πλήρες Κείμενο:

*Το γράφω γιατί προλαβαίνετε να πάτε. Δείτε το, αν έχετε μέσα σας έστω μια ευαίσθητη χορδή.

Περιέχει λίγα spoilers.

Πήγα να δω την παράσταση «Μετέωρα Σώματα» σε σύλληψη και σκηνοθεσία του Giorgos Papadakis.

Όσοι με ξέρουν καλά, γνωρίζουν ότι αρνούμαι να διαβάσω οτιδήποτε σχετίζεται μ' αυτό που πάω να δω ή να διαβάσω.

Είτε είναι ταινία, ή παράσταση ή βιβλίο.

Όταν προλογίζουν στην ΚΙ.ΛΕ.ΚΩ κλείνω τ' αυτιά μου και βουίζω για να μην ακούσω.

Είναι σημαντικό για μένα να βλέπω κάτι και να βγάζω μόνη μου τα συμπεράσματά μου.

Από την αρχή ήξερα ότι θα είναι απαιτητική παράσταση για μένα, κυρίως γιατί δεν έχω διαβάσει Ανδρέα Εμπειρίκο, δεν ήξερα τι είναι η «Οκτάνα» και το Υπερωκεάνειον.

Αρχικά ένιωσα ότι μου έλειπαν κάποια βασικά κομμάτια για να το καταλάβω 100%. Από την άλλη με άφησε ελεύθερη να το δω με τον δικό μου τρόπο.

Ήταν η πρώτη φορά που είδα παράσταση στο Imagine και πραγματικά δεν ξέρω τι να πρωτοπώ.

Η σκηνοθεσία? WOW! Ξέρω ότι είναι υπερταλαντούχος ο Γιώργος Παπαδάκης.

Ξέρω ότι είμαστε πάρα πολύ τυχεροί που τον έχουμε στο νησί.

Ξέρω ότι είναι σκηνοθετάρα.

Εδώ όμως, η εικόνα και η ατμόσφαιρα ήταν πολύ δυνατές, επιβλητικές.

Θα 'θελα να βγάλω φωτογραφίες καρέ καρέ.

Η σκηνή με το αίμα που έσταζε σε όλη τη διάρκεια ήταν από τις πιο έντονες εικόνες.

Άλλοτε μου έμοιαζε σαν μετάγγιση, άλλοτε σαν κλεψύδρα.

Και το πιο εντυπωσιακό ήταν ότι τη στιγμή που σταμάτησε, τελείωσε και η παράσταση.

Ο ρυθμός? σκέτη χορογραφία.

Οι ερμηνείες ήταν εξαιρετικές.

Όλα τα παιδιά ήταν πολύ δεμένα μεταξύ τους και αυτό φαινόταν.

Υπήρχε χημεία, κάτι που έκανε το αποτέλεσμα ακόμα πιο δυνατό.

Είδωλο η Γιάννα Μαργαρίτη, είσαι έμπνευση.

Ο ήχος και τα φώτα ήταν επίσης πολύ προσεγμένα, άριστα θα έλεγα.

Απίστευτη προσομοίωση του εγκλωβισμού που ζούμε όλοι στην καθημερινότητά μας — στα κινητά, στις μικρότητες, στο κουτσομπολιό, στην απόσταση που έχουμε μεταξύ μας, στην αδιαφορία (απίστευτη η αποστροφή του βλέμματος κάθε φορά που κάποιος μιλούσε) , στη διαφορετικότητα, στα τραύματα που κουβαλάμε.

Αλλά και η ανάγκη για την Οκτάνα, για την ουτοπική πόλη, όπου η αγάπη θα είναι ο σκοπός, με συγκίνησε.

Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε στη λεπτομέρεια, στα props, στην κίνηση, στον ήχο, στα φώτα, στην δημιουργία επιβλητικής ατμόσφαιρας.

Υπέροχη κι η μουσική σύνθεση του Παύλου Αθανασίου και τα σκηνικά και κοστούμια της Vasiliki Saiti! Τέλειος ο χώρος, τέλειο και το στήσιμο, βλέπαμε τέλεια όλοι από παντού.

Συγκλονιστική η ερμηνεία του Alexios Pantelidis στο "Youkali", Εννοείται, έβαλα τα κλάματα.

Μπράβο στον Γιώργο Παπαδάκη, μπράβο και στον Giannis Svinos που προάγει πολιτισμό με το Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών Ιmagine του και μπράβο σε όλα τα παιδιά που συνέβαλαν σε κάτι τόσο ουσιαστικό.

Way to go <3 P.S Πλίνθοι τε και κέραμοι ατάκτως εριμμένοι, η κριτική μου, αλλά ελπίζω να μην ξέχασα τίποτα.

Σας ευχαριστώ για τη μυσταγωγική εμπειρία <3 Μπορεί να μην είχε τύχει να διαβάσω Εμπειρίκο αλλά θα το κάνω τώρα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους