Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στο χιλιοστό, ακριβώς όπως ο τίτλος του ντοκιμαντέρ της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτωρίας Δενδρινού, στο χιλιοστό γλιτώσαμε να βγούμε από την Ευρωζώνη και το ευρώ εκείνο το εφιαλτικό 2015.

Το 2015 ,για εμένα προσωπικά, (αλλά πιστεύω και για πολλούς άλλους, και άλλους πάλι όχι) ήταν μια απόλυτα τραυματική, εφιαλτική εμπειρία.

Από την πρώτη στιγμή που εξελέγη αυτή η κυβέρνηση και μάλιστα συνέπραξε με τον Καμμένο, (με τον ακροδεξιό Καμμένο των ΑΝΕΛ, μην το ξεχνάμε) με είχαν ζώσει τα μαύρα φίδια.

Κανένα ελαφρυντικό της αμφιβολίας δεν μπορούσα να τους δώσω, καμιά ελπίδα, όπως έβλεπαν πολλοί, δεν έβλεπα να διαφαίνεται.

Αντιθέτως, έβλεπα τα πράγματα να εξελίσσονται εξαιρετικά δυσοίωνα.

Ήξερα πως είναι ικανοί για όλα, όπως και ήταν.

Και βέβαια, δεν ξεπήδησαν από το πουθενά, τους έστρωσαν το χαλί οι ολέθριοι προηγούμενοι: Καραμανλής, Γ. Παπανδρέου και η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ) που την τίναξε στον αέρα η ευαίσθητη Δημάρ με τον μοιραίο Κουβέλη.

Κάθε μέρα ζούσα αυτό που έλεγε ο Κερτ Βόνεγκατ: "Ο πραγματικός τρόμος είναι να ξυπνήσεις ένα πρωί και να ανακαλύψεις ότι οι συμμαθητές σου από το Γυμνάσιο κυβερνάνε τη χώρα".(No offence για τους δικούς μου συμμαθητές, γενικά μιλάω). Αυτό το μείγμα, ριζοσπαστικής (τάχα) αριστεροσύνης, ιδεοληψίας (εκτός πραγματικότητας) και ασχετοσύνης ήταν εκρηκτικό.

Και η λέξη ατύχημα βέβαια, είναι πολύ επιεικής για να περιγράψει το τι θα είχε συμβεί στη χώρα, αν είχαν πραγματοποιηθεί οι επικίνδυνες φαντασιώσεις τους.

Δεν θα ήταν ατύχημα λοιπόν θα ήταν εθνική προδοσία.

Σωθήκαμε στο χιλιοστό, χάρη στην επιμονή κάποιων Ευρωπαίων, σε κρίσιμες θέσεις τότε, που είχαν καταλάβει που είχαμε μπλέξει.

Δεν ήθελε και πολύ δηλαδή, έβλεπαν τα κενά δρομολόγια Αθήνα - Βρυξέλλες του Βαρουφάκη και τις αερολογίες του.

Και όμως, ένας τρελός νάρκισσος, (ο δικός μας υπουργός οικονομικών - τι ντροπή) κόντεψε να τινάξει την Ευρωζώνη στον αέρα.. Και εννοείται, όπως είπαν οι οικονομολόγοι Τόμας Βίζερ και Ντάισελμπλουμ, δεν τον είχαν ξανακούσει, μόνο ο Τσίπρας είχε ανακαλύψει αυτό το "άσετ". Χρωστάμε πολλά στον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ, στον Πρόεδρο της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ, στον Επίτρόπο Οικονομικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Πιερ Μοσκοβισί, και στην Άνγκελα Μέρκελ βέβαια.

Ευτυχώς που η κ. Μέρκελ didn't go back, όπως φώναζε απ' τα μπαλκόνια με τα πρώιμα αγγλικά του ο Τσίπρας και το έχαφτε αμάσητο το πλήθος από κάτω.

Και ευτυχώς που το πλήθος χάφτει αμάσητες και τις κωλοτούμπες. Υ.Γ. Είδα σήμερα στο πρώτο επεισόδιο του ντοκιμαντέρ τους πρωταγωνιστές της ιστορίας αυτής, αμετανόητους, εγκλωβισμένους ακόμα στις ιδεοληψίες τους. Και κάτι άλλο: Ο Σταθάκης τι παίρνει; Θέλω κι' εγώ απ' αυτό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους