Εντωμεταξύ κάτι posts σαν το παρακάτω που έγραψα, που μιλάει για την οδηγία του σχολείου να μην μένουν ακάλυπτα στήθος και κοιλιά, (συγκεκριμένα) και δεν μιλά για πραγματικό σεβασμό χωρίς να...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καταρχάς βγάζεις λαβράκια από γνωστούς και φίλους.

Δεύτερον επιβεβαιώνεσαι για το πόσο δυσάρεστο είναι για τον Έλληνα να σκεφτεί πέρα από τα δεδομένα.

Έτσι τα βρήκε, έτσι θα τα αφήσει.

Τέτοια posts βγάζουν στην επιφάνεια, από τον πολύ επιφανειακό, βαρετό και αδιάφορο τρόπο σκέψης των πολλών (Πολύ σωστά τα λέει το σχολείο, μπλα, μπλα, μπλα...ροχαλητό) έως και την βρωμιά, αρρώστια και σαπίλα που έχουν άλλοι μέσα τους. "Πολύ ευαίσθητη είσαι!", "Αυτό σε πείραξε;", "Γράφεις κατεβατά για αυτό το θέμα;". Άστα όπως τα βρήκες ρε παιδί μου! Έ, τι να κάνω; Έχω το χούι να αμφισβητώ και να αναλύω εξαντλητικά κάποια θέματα, κυρίως ηθικής, ελευθεριών και δικαιωμάτων.

Και αυτό προφανώς ενοχλεί, γιατι δεν υπάρχει χειρότερο για έναν εγκέφαλο από το να τον ξεβολεύεις.

Και το σημαντικότερο. Σιχαίνομαι, ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ όμως, αυτή την ηθικολογία και την σεμνοτυφία και τις θεωρίες ότι τα σημερινά παιδιά είναι ανήθικα και ξετσίπωτα και διεφθαρμένα, ενώ εμείς, Ααα, καλά! Εμείς; "Σεβόμασταν και είχαμε ηθική και αξίες!". "Που είναι η Ελλάδα που κοιμόμασταν όλοι με τις πόρτες ξεκλείδωτες;". Να σας πω τι ξέρω εγώ που έζησα και τότε, και μέσα από αφηγήσεις πιο ηλικιωμένων, αλλά ζω απο πολύ κοντά και τα σημερινά παιδιά; (τον γιό μου τον έκανα στα 41) Να σας πω. Η ηθική του τότε, της αγνής Ελλάδας κρύβει πολλή καταπίεση και πόνο.

Οι γυναίκες βιάζονταν και δεν μιλούσαν.

Από συγγενείς, από δασκάλους, από παπάδες, από τους άντρες των μεγαλύτερων κοριτσιών της οικογένειας, που είχαν παντρευτεί πριν από αυτές.

Ο άντρας στο σπίτι είχε δικαίωμα πάνω σε ότι θηλυκό κυκλοφορούσε.

Τα παιδιά, συνήθως πολλά, έβλεπαν τους πατεράδες τους να σαπίζουν τις μανάδες τους στο ξύλο, να τις βρίζουν και μετά να κάθονται όρθιες όσο έτρωγε ο άντρας.

Δεν κάθονταν ούτε στο ίδιο τραπέζι.

Γεννούσαν παιδιά χωρίς όρια και λογική, και απέβαλαν και καλούνταν να είναι σαν να μην έγινε τίποτα.

Έξω από το σπίτι όμως όλοι καθωσπρέπει.

Οι άντρες έβλεπαν μπούτι ή στήθος (ξένο) και γούρλωναν τα μάτια.

Πωπω, ανήθικες γυναίκες που προκαλούν και να τώρα, αναγκάστηκε ο άλλος να την βιάσει! Αφού προκαλεί, αφού δείχνει μπούτι, άντρας είναι και ο άλλος, ορμές έχει, τι να κάνει; Η "λύση"; Να κρυφτούν τα στήθη και τα μπούτια και οι κοιλιές! Ξέρετε τι έχουν υπομείνει οι γυναίκες και δεν μίλησαν ποτέ; Τι πόνο και βάσανα κρύψαν μέσα τους; Μιλήστε με ειδικούς ψυχικής υγείας να σας πουν τι έζησαν κατα την περίοδο του πρώτου lockdown.

Τι ιστορίες φρίκης άκουσαν από γυναίκες που κλείστηκαν μέσα στο σπίτι με ανθρώπους με "ορμές", ή με "νεύρα" που έκαναν πολλούς ψυχιάτρους να παρακαλούν την κυβέρνηση να πάρει οποιαδήποτε άλλα μέτρα εκτός από άλλο ένα lockdown.

Γνωρίζετε ότι έγινε τέτοια εισήγηση; (Για αυτό κι εγώ φώναζα εμβόλια όλοι και έξω! όποιος ψεκ δεν θέλει το μπόλι, ας κάτσει μέσα, εμείς οι άλλοι εμβόλιο και έξω!) Τα σημερινά σχολεία; Ναι στέλνουν ακόμα τα τυπικά-κονσέρβα mails για τον ευπρεπή τρόπο ντυσίματος (στήθος, κοιλιά, μπούτι). ΑΛΛΑ αξιολόγηση δεν θέλουν, όλοι οι εκπαιδευτικοί είναι μια χαρά! Ξέρετε τι ιστορίες ΤΡΕΛΑΣ ακούμε από τα παιδιά μας; Τι άτομα τα διδάσκουν; Να κάνουμε καταγγελία; Ναι, ναι, ναι... Αυτά λύνονται "εσωτερικά", όπως σε όλες τις καθωσπρέπει οικογένειες.

Κατά τα άλλα όχι στήθος, όχι κοιλιά.

Τα σημερινά παιδιά; Να σας πω. Τα αγόρια δεν τραβάνε τα ζόρια τα δικά μας.

Τα σημερινά παιδιά είναι πολύ καλύτερα από κάτι άρρωστους 60αρηδες ηθικολόγους, που αποκαλούν τα 12χρονα βίζιτες και ξέκωλα.

Τα σημερινά παιδιά είναι πολύ λιγότερο επικριτικά, πεινασμένα, πονηρεμένα, σέβονται πολύ περισσότερο την συναίνεση και έχουν πολύ περισσότερο αυτοέλεγχο.

Τα κορίτσια; ΞΕΡΟΥΝ να ξεχωρίζουν την βία, από όσα μπορούν και θέλουν.

Αντιδρούν και μιλάνε.

Και επειδή κάποιες ξέρουμε και νιώθουμε την αδικία και το βάρος, τον πόνο που σήκωσαν γενιές και γενιές γυναικών, πριν από εμάς, δεν θα ξαναφάμε το παραμύθι της δήθεν ευπρέπειας και σεμνότητας με τα κριτήρια των άλλων, γιατί ξέρουμε ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ που καταλήγουν αυτά τα "ντύσου". Που; Στα "Ας πρόσεχες!". Και δόξα το σύμπαν που με μεγάλωσε μια μάνα που πέρασε φρίκη, ΦΡΙΚΗ, αλλά ήταν τυχερη και βρήκε έναν άντρα που δεν είχε ίχνος βίας ή ανάγκης επιβολής και δεν έγινε ο πόνος της οργή.

Και δεν άκουσα ποτέ από τους γονείς μου "μην φορέσεις αυτό", ίσα ίσα, κομπλιμέντα άκουγα.

Και την μάνα μου, σαν να την ακούω αυτή την στιγμή να μου λέει "Άστους να κοιτάνε, τι σε νοιάζει; Το μάτι δεν κόβει κομμάτι.

Όταν ακουμπήσουν όμως, θα τους κόψεις το χέρι". Και ενίοτε την γλώσσα. Δεν με παρατάτε λοιπόν; Αυτά θα λέω.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους