Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χθες βρέθηκα σε μια εκδήλωση για τη θέση της γυναίκας στην τέχνη, διαχρονικά.

Μία από τις δράσεις στο φουαγιέ ήταν απλή, αλλά πολύ δυνατή.

Μια γυναίκα στεκόταν όρθια και οι επισκέπτες καλούνταν να διαβάσουν μικρά χαρτάκια με σχόλια, φράσεις και ταμπέλες που έχουν ειπωθεί σε γυναίκες.

Αν αναγνωρίζαμε κάτι που είχαμε ακούσει κι εμείς, μπορούσαμε να το κολλήσουμε πάνω της.

Δεν άργησε να γεμίσει το σώμα της από πάνω ως κάτω.

Ταμπέλες παντού.

Φράσεις που πολλές γυναίκες έχουμε ακούσει από μικρές.

Για το σώμα μας.

Για τη φωνή μας.

Για το πώς πρέπει να φερόμαστε.

Για το πόσο «κυρίες» οφείλουμε να είμαστε.

Για το αν είμαστε αρκετά ήσυχες, αρκετά όμορφες, αρκετά μαζεμένες, αρκετά υπομονετικές, αρκετά «σωστές». Κι εκεί, μια νεαρή γυναίκα δίπλα μου είπε κάτι που μου έμεινε: «Έχω ακούσει τα περισσότερα από αυτά.

Αλλά το χειρότερο είναι ότι κάποια τα έχω πει κι εγώ σε άλλες γυναίκες». Νομίζω εκεί ήταν όλη η ουσία.

Γιατί οι ταμπέλες δεν έρχονται πάντα μόνο απ’ έξω.

Καμιά φορά τις κουβαλάμε τόσο βαθιά μέσα μας, που χωρίς να το καταλάβουμε τις κολλάμε κι εμείς σε άλλες.

Οι γυναίκες μεγαλώνουμε ακόμη μέσα σε ένα αυστηρό πλαίσιο προσδοκιών.

Να είμαστε ευγενικές, αλλά όχι άχρωμες.

Δυναμικές, αλλά όχι ενοχλητικές.

Όμορφες, αλλά όχι προκλητικές.

Ανεξάρτητες, αλλά όχι «δύσκολες». Να αντέχουμε, να φροντίζουμε, να προσαρμοζόμαστε, να μη χαλάμε την εικόνα.

Και κάπως έτσι, η γυναίκα υπήρξε για χρόνια περισσότερο αντικείμενο παρατήρησης παρά δημιουργός.

Περισσότερο μούσα παρά υπογραφή.

Περισσότερο εικόνα παρά φωνή.

Στην τέχνη, στην ιστορία, στην καθημερινότητα, πολλές γυναικείες παρουσίες έμειναν στη σκιά.

Όχι επειδή δεν υπήρξαν.

Αλλά επειδή δεν τους δόθηκε ο ίδιος χώρος να υπάρξουν φανερά.

Αυτό δεν αλλάζει μαγικά.

Αλλά ίσως αρχίζει να αλλάζει κάθε φορά που σταματάμε λίγο πριν κολλήσουμε μια ταμπέλα σε κάποια άλλη γυναίκα.

Κάθε φορά που αναρωτιόμαστε: Αυτό που σκέφτομαι είναι πράγματι δικό μου; Ή είναι κάτι που μου έμαθαν να θεωρώ σωστό; Γιατί μερικές φορές η πιο δύσκολη ταμπέλα να ξεκολλήσει δεν είναι αυτή που φαίνεται.

Είναι αυτή που μας έμαθαν να θεωρούμε αλήθεια.

Στα σχόλια θα βάλω και δύο φωτογραφίες από τη δράση, για να φανεί καλύτερα η εικόνα που μου έμεινε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους