Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η άγνωστη Μύκονος, Καλοκαίρι 1956. Κανείς δεν την έλεγε «Μύκονο» τότε.

Την έλεγαν «το Νησί». Κι ήταν άγνωστη. Η Μύκονος δεν είχε ακόμα ρεύμα παντού.

Δεν είχε ξενοδοχεία.

Δεν είχε «διάσημους». Είχε ασβέστη, που τον ανανέωναν κάθε Πάσχα.

Είχε σοκάκια που μύριζαν ψάρι και βασιλικό.

Είχε φτώχεια, αλλά είχε και αλληλεγγύη.

Ο ήλιος έκαιγε τις πλάκες.

Το σιδερένιο φανάρι στη γωνία δεν είχε ανάψει ακόμα, το άναβαν με το χέρι κάθε βράδυ.

Τα σπίτια ήταν λευκά, όχι για τους τουρίστες, αλλά για να διώχνουν τη ζέστη.

Και για να ξεχωρίζουν τα πλοία απ’ το πέλαγος.

Σε δέκα χρόνια θα έρχονταν τα πρώτα κότερα.

Σε είκοσι, το «Άγνωστο Νησί» θα γινόταν η «Μύκονος». Τα μπαλκόνια θα γέμιζαν γλάστρες για τις φωτογραφίες.

Αλλά εκείνο το μεσημέρι του ’56, η Μύκονος ήταν ακόμα δική τους.

Άγνωστη, φτωχιά, και ολόδικη.

Μύριζε ασβέστη, σκόρδο, και ιδρώτα.

Μύριζε αλήθεια... The unknown Mykonos, Summer 1956.

Nobody called it "Mykonos" back then.

They called it "the Island". And it was unknown.

Mykonos still didn't have electricity everywhere.

It had no hotels.

It had no "celebrities". It had lime, which was renewed every Easter.

It had alleyways that smelled of fish and basil.

It had poverty, but it also had solidarity.

The sun was burning the flagstones.

The iron lantern in the corner was not yet lit, it was lit by hand every night.

The houses were white, not for the tourists, but to keep the heat away.

And to distinguish the ships from the sea.

In ten years the first yachts would come.

In twenty, the "Unknown Island" would become "Mykonos". The balconies would be filled with pots for the photos.

But that afternoon in '56, Mykonos was still theirs. Unknown, poor and entirely theirs. It smelled of lime, garlic, and sweat. It smelled of truth...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους