Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν θα δω το «ρεπορτάζ» των δημοσιογράφων του SKAI . Διαβάζω είτε ύμνους είτε βρισιές.

Καμία σοβαρή αποτίμηση.

Καμία ιστορική ψυχραιμία.

Ποιος από όλους αυτούς γνωρίζει πραγματικά πώς έγιναν τα πράγματα μέσα στα τεχνικά κλιμάκια, στις διαπραγματεύσεις, στις συναντήσεις με την τρόικα; Ποιος είχε συνολική εικόνα των πιέσεων, των τελεσιγράφων, των συσχετισμών ισχύος εκείνης της περιόδου; Σχεδόν κανείς.

Οι περισσότεροι κρίνουν αποσπασματικά, με πολιτική ή ιδεολογική προκατάληψη και κυρίως εκ του ασφαλούς, δέκα χρόνια μετά.

Και πραγματικά αναρωτιέμαι: γιατί τόσο μίσος απέναντι στον Τσίπρα ; Στο τέλος της ημέρας έκανε ακριβώς αυτό που ζητούσαν οι «Μένουμε Ευρώπη» και όχι αυτό που ψήφισε το 62% στο δημοψήφισμα.

Άρα, με τη δική τους λογική, θα έπρεπε να τον υμνούν και όχι να τον βρίζουν.

Η ιστορική αμνησία στην Ελλάδα έχει καταντήσει σχεδόν πολιτική ασθένεια.

Γιατί τη χώρα δεν τη χρεοκόπησε ο Τσίπρας.

Τη χώρα τη χρεοκόπησαν διαχρονικά η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ . Οι πιο δραματικές στιγμές που έζησε η ελληνική κοινωνία ήταν από το 2010 και μετά.

Τότε που χάθηκε μέσα σε ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ με ΜΙΑ ΔΗΛΩΣΗ στο μικρό γραφικό Καστελλόριζο , τεράστιο μέρος του εισοδήματος μας . Τότε που η ανεργία έφτασε στο 27%. Τότε που άνθρωποι έψαχναν στα σκουπίδια, που οργανώναμε συλλογικές κουζίνες και διανομή τροφίμων στις γειτονιές για τους πιο ευάλωτους με την ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ . Τότε που νέοι άνθρωποι έφευγαν μαζικά στο εξωτερικό για να επιβιώσουν.

Τότε που οι τράπεζες έστελναν διαταγές πληρωμής «στο όνομα του ελληνικού λαού» για σπίτια μας , ενώ όσοι είχαν οικονομική δυνατότητα έβγαζαν τα χρήματά τους έξω και αγόραζαν περιουσίες στο εξωτερικό.

Ναι, το δημοψήφισμα ήταν λανθασμένη επιλογή.

Ναι, ήταν λάθος η εκτίμηση ότι οι δανειστές και κυρίως η γερμανική πλευρά θα λάμβαναν υπόψη τη λαϊκή ετυμηγορία.

Ναι, το κλείσιμο των τραπεζών και τα capital controls προκάλεσαν τεράστια κοινωνική και οικονομική ζημιά.

Αλλά δεν ήταν λάθος ότι ο τότε πρωθυπουργός επέλεξε τελικά να προστατεύσει τη χώρα από μια ανεξέλεγκτη κατάρρευση και έναν κοινωνικό εφιάλτη.

Δεν μας άφησε να φτάσουμε σε εικόνες ανθρωπιστικής διάλυσης, όπως εισηγούνταν τότε ακραίες φωνές της ευρωπαϊκής λιτότητας, με πρώτο τον Schäuble.

Και κάτι τελευταίο: ο Αλέξης Τσίπρας δεν ήταν ποτέ ο πολιτικός της επιλογής μου.

Δεν τον ψήφισα ούτε στο Συνεδριο που τον εξέλεξε Προεδρο . Τις προσπάθειες δε , που κάνει τώρα επανεμφάνισης με αυτόν τον συρφετό φουκαράδων της « διανόησης» ****που η σχέση τους με την Αριστερά , είναι όσο η δική μου με τα πετρέλαια στο Τέξας , τις κρίνω εξαιρετικά αρνητικα.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα διαγράψω τη μνήμη μου ή ότι θα συμμετάσχω στη βολική παραχάραξη της ιστορίας.

Τα υπόλοιπα είναι περισσότερο κραυγές φανατισμού παρά σοβαρή πολιτική σκέψη.

ΥΓ βάζω υποσημείωση στα δύο αστεράκια , διότι θέλω να γράψω δημόσια ότι δεν αναφέρομαι στον Γιώργο Σιακαντάρη, με τον οποίο εκτός από συναδελφική σχέση, μας συνδέει και εκτίμηση . Μην γίνουν παρεξηγήσεις φτάνει .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους