Θα ξεκινήσω αντίστροφα... Θυμάστε αυτές τις ωραιότατες σημαίες (φωτό 2); Όλοι δεν έχουμε μια τέτοια σημαία καταχωνιασμένη σε κάποιο ντουλάπι μας ή κρεμασμένη σε έναν τοίχο; Τις μοίραζε κάθε χρόνο η...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν ήταν φτηνιάρικες πλαστικές, μάλιστα, ήταν καλής ποιότητας, ανθεκτικές και πανέμορφες.

Πού θέλω να καταλήξω... Σκέφτομαι πόσο πιο ωραία θα ήταν αν η ΚΑΕ, αντί για 15.000 χάρτινες φιγούρες του Δημήτρη Γιαννακόπουλου (αντικαπνιστικός νόμος alert), είχε απόψε τοποθετήσει 15.000 πράσινες σημαίες (έστω πλαστικές) με ένα μεγάλο λευκό τριφύλλι στις θέσεις του κλειστού.

Και καλύτερη ατμόσφαιρα θα είχε δημιουργηθεί και οι σημαίες θα έμεναν παρακαταθήκη σε δεκαπέντε χιλιάδες οικογένειες ως ενθύμιο ή θα κοσμούσαν ισάριθμα παιδικά δωμάτια.

Αλλά προέχει ο ναρκισσισμός του προέδρου, ο οποίος, παρεμπιπτόντως, όποτε αποφασίζει να αναγάγει μια κρίσιμη αναμέτρηση της ομάδας σε προσωπικό show του, το αποτέλεσμα δεν είναι επιθυμητό για εμάς (βλ. περυσινό δεύτερο τελικό του πρωταθλήματος). Επίσης, έχω την εντύπωση πως πλέον δεν απέχουμε και πολύ από να μετατραπούμε σε γαύρους περιόδου Σωκράτη Κόκκαλη• το πιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα προεδροπαδών, που υποστήριζαν πιο πολύ τον «φρύδια» απ' ό,τι την ίδια την ομάδα τους.

Αυτό δεν είναι αποψινό συμπέρασμα, απλώς μου δίνεται η αφορμή να το καυτηριάσω αυτήν τη στιγμή.

Πολλοί -ίσως οι περισσότεροι- θα αντιδράσουν, κάποιοι άλλοι -πιο σκεπτόμενοι ίσως- θα προβληματιστούν.

Το timing και το γενικότερο ρεύμα της εποχής δεν θα είναι σύμμαχος του γράφοντος, αλλά ποσώς με αφορά.

Προτιμώ να είμαι εμπαθής ή άδικος παρά να χαϊδεύω αφτιά, μάτια και διοικούντες... Ναι, για το καλό του Παναθηναϊκού να τον στηρίξουμε τον πρόεδρο (αρκεί και ο ίδιος να μην το παρακάνει), να κάνουμε τα στραβά τα μάτια σε ανώριμες συμπεριφορές και σε αμφιλεγόμενες τοποθετήσεις του, να καταπιούμε τα κοινωνικοπολιτικά του «πιστεύω» (όσοι, τουλάχιστον, διαφωνούμε μαζί του), στην ανάγκη να τον αποθεώσουμε κιόλας.

Όχι όμως το «σας γ... ει ο Γιαννακόπουλος» να υπερισχύει του «σας γ... ει ο Παναθηναϊκός», ε; Δεν θυμάμαι ποτέ να είχα αφίσα κανενός προέδρου στο δικό μου δωμάτιο.

Μόνο ποδοσφαιριστών και μπασκετμπολιστών.

Μη γινόμαστε άθελά μας υβρίδια οπαδών, ίσα ίσα για να καυλαντίζουμε τους απέναντι ή για χάρη του κόντεντ. Ο Παναθηναϊκός, ως σύλλογος και ως ταμπεραμέντο, ταιριάζει χίλιες εννιακόσιες φορές περισσότερο στην κουλτούρα και το πνεύμα που του εμφύσησαν ο Παύλος, ο Θανάσης, ο Ζέλικο, ο Τάσος Στεφάνου, ο Πάρις Δερμάνης, ο Άκης Παναγιωταράς, ο Χρηστάρας ο Μπασκετικός κ.ά., παρά στο λουμπεναριό ή το καρακιτσαριό που κάποιες φορές πρεσβευτές του γινόμαστε και εμείς οι ίδιοι.

Το έριξα το δηλητήριό μου, αλλά να είστε βέβαιοι ότι τα ίδια θα έγραφα ακόμα και αν νικούσαμε.

Στα αγωνιστικά τώρα... Κατά τη διάρκεια της ανάπαυλας, κάποιος μου έστειλε το εξής μήνυμα στο Messenger: «είμαστε καλύτερη ομάδα από τη Βαλένθια και θα προκριθούμε». Ε, λοιπόν, διαφωνώ οριζοντίως και καθέτως... Όχι, ο φετινός Παναθηναϊκός ΔΕΝ είναι καλύτερη ομάδα από τη φετινή Βαλένθια.

Ο φετινός Παναθηναϊκός απλώς έχει καλύτερους παίκτες από τη Βαλένθια• έχουν τεράστια διαφορά τα δύο facts.

Για να είμαστε δίκαιοι, οι δεύτεροι στη regular season Ισπανοί δεν είναι ομάδα που της άξιζε να αποκλειστεί με sweep από ομάδα που έπαιξε play in για να μπει στην οκτάδα.

Θα ήταν μπασκετική αδικία, αν το δούμε τελείως ουδέτερα.

Επιπροσθέτως, δεν γίνεται να κερδίσεις ολόκληρη σειρά αγώνων μόνο με το βάρος της φανέλας ή το ατομικό ταλέντο.

Πρέπει να παίξεις και μπάσκετ.

Θεωρώ ότι το τελικό 87-91 μας κολακεύει αρκετά, με βάση τη συνολική εικόνα των δύο ομάδων στο glass floor. Ο Αταμάν επέστρεψε σε... εργοστασιακές ρυθμίσεις, εισπράττοντας για πολλοστή φορά αποβολή, ενώ κανένας δεν κατάλαβε πώς ζητήθηκε challenge για αμυντικό φάουλ, με τον μπασκετμπολίστα της Βαλένθια να βρίσκεται δυόμισι μέτρα μακριά από το ημικύκλιο. Ο Αταμάν ώρες ώρες θολώνει σε ανεξήγητο βαθμό και μαζί του θολώνουν και οι παίκτες. Ο Ναν πάλι δρούσε ανεξέλεγκτα απόψε, το πρόωρο τέταρτο φάουλ που κάνει, ελλείψει Σλούκα μάλιστα, είναι ανεπίτρεπτο για παίκτη της κλάσης του.

Γενικά ήμασταν πιο κακοί απ' όσο αναμενόταν.

Και αντιδράσαμε αργά, πολύ αργά.

Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση... Στο τέλος, όταν το σκορ ήταν σε απόσταση μίας ή δύο κατοχών, οι επιλογές μας ήταν οι εξής: δύο φορές τρίποντο ο Σορτς, ένα «σκοτωμένο» fade away του Χέιζ-Ντέιβις και δύο βιαστικά μακρινά σουτ του Ρογκαβόπουλου, παρότι ο Παναθηναϊκός είχε ικανοποιητικό χρόνο να βρει ένα λιγότερο βεβιασμένο σουτ παράτασης.

Γιατί, ρε παιδιά; Το παιχνίδι της Παρασκευής είναι ακόμα πιο δύσκολο από το αποψινό και πιο κρίσιμο από το πέμπτο (που μακάρι να μην υπάρξει). Αν δεν κερδίσουμε στο -όχι και τόσο απόρθητο- ΟΑΚΑ, φοβάμαι ότι δύσκολα θα καταφέρουμε να κάνουμε τρίτο break στην Ισπανία.

Αν δεν ξεκινήσουμε νωχελικά (όπως απόψε), θα αυξήσουμε τις πιθανότητές μας.

Σε αντίθετη περίπτωση... προσευχές και να βάλει το χεράκι του ο Θεός (ή και ο Παύλος ο θεός, από εκεί ψηλά). ΥΓ.: Αν και δεν έχει σχέση με την παρούσα ανάρτηση, θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια του σπουδαίου -και ευπρεπούς σε όλους τους φιλάθλους- δημοσιογράφου, του Σταύρου Τσώχου.

Αν και παλιός ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού, περιέγραφε με αξιοπρέπεια ακόμα και αγώνες του Παναθηναϊκού ή της ΑΕΚ.

Ο θανών ανήκε στη λεγόμενη «παλιά φρουρά», των σπορτκάστερ εκείνων που δεν χρειαζόταν να κάνουν τον κλόουν για να κερδίσουν τη συμπάθεια ή τον σεβασμό των τηλεθεατών τους...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους