Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έχετε ποτέ σκεφτεί τι καλά που θα ήταν αν υπήρχε ένας Διαμαντίδης σε όλες τις πτυχές της ζωής μας; Φερ' ειπείν, ένας Διαμαντίδης συνάδελφος.

Να βγάζει πιο πολλή εργασία από εσένα χωρίς να παραπονιέται, δίχως να διεκδικεί το κάτι παραπάνω ή να σε ανταγωνίζεται.

Να σε βοηθάει να γίνεσαι πιο παραγωγικός και να βελτιώνεσαι μέρα με τη μέρα.

Να είναι φιλότιμος και να αναδεικνύει τη δική σου δουλειά, όπως και τη δουλειά του συνόλου. Ένας Διαμαντίδης σύντροφος/σύζυγος/μνηστή.

Να μη φοβάσαι ότι θα σε εγκαταλείψει, ότι θα φύγει μακριά σου.

Να συμφωνείτε μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα.

Να πατάει στη γη και να είναι ταπεινή.

Να μην τη ξεμυαλίζει το ξένο, το ακριβοθώρητο.

Να εμπιστεύεσαι κάθε της κίνηση.

Να νιώθεις ασφαλής μαζί της.

Να την ορέγονται και να τη διεκδικούν πολλοί, αλλά εκείνη να είναι κατηγορηματική: «πού να πάω, εδώ είναι το σπίτι μου». Ένας Διαμαντίδης φίλος.

Να ξέρεις ότι δεν θα σε προδώσει ποτέ.

Να είναι πανταχού παρών και να μην εξαφανίζεται στα δύσκολα.

Να μη σε διαβάλλει σε τρίτους πίσω από την πλάτη σου.

Να μη σου θυμώνει, αλλά ακόμα και όταν σου θυμώνει να το ξεχνάει έπειτα από λίγη ώρα, να σου χαμογελάει και να σου λέει «νταξ'». Και όλα καλά, όπως πριν.

Δώδεκα σεζόν (2004 - 2016) αγωνίστηκε ο Δημήτρης Διαμαντίδης στην κατά τεκμήριο κορυφαία ελληνική ομάδα όλων των εποχών στα ομαδικά σπορ, τον μπασκετικό Παναθηναϊκό.

Συνεπώς, συμμετείχε σε 24 εγχώριες διοργανώσεις (Πρωτάθλημα και Κύπελλο Ελλάδας) με το Τριφύλλι στην καρδιά.

Ξέρετε πόσες από αυτές τις διοργανώσεις κατέκτησε; Τις δεκαεννέα... Και στις είκοσι τέσσερις, όμως, αγωνίστηκε στον τελικό.

Δηλαδή πάντοτε έβρισκε τρόπο να φτάνει τουλάχιστον μέχρι εκεί.

Δεν το λες μικρό πράγμα... Την ίδια δωδεκαετία, ο μεγάλος αντίπαλος, ο Ολυμπιακός, πανηγύρισε μόνο σε πέντε περιπτώσεις (τρία πρωταθλήματα και δύο Κύπελλα). Ποσοστό 20,8%. Που σημαίνει ότι τέσσερις στις πέντε φορές οι «ερυθρόλευκοι» έφευγαν άτιτλοι από τα ελληνικά παρκέ, όταν ο Καστοριανός γκαρντ/πλέι μέικερ/φόργουορντ φορούσε την πράσινη και λευκή φανέλα.

Καταλαβαίνετε λοιπόν πόσο βαρύ και δυσβάσταχτο ήταν το ψυχολογικό κόστος των φίλων του πειραϊκού συλλόγου όλα αυτά τα χρόνια και πόσα συμπλέγματα δημιούργησε σε ολόκληρο τον μπασκετικό οργανισμό του Ολυμπιακού (οπαδούς, δημοσιογράφους, διοικούντες κλπ.) η κυριαρχική παρουσία του πιο ολοκληρωμένου Έλληνα καλαθοσφαιριστή που εμφανίστηκε ποτέ. Σημ.: Το ίδιο χρονικό διάστημα κατέκτησε και τρεις Ευρωλίγκες με τον Παναθηναϊκό.

Οι οποίες ίσως να ήταν τέσσερις, αν το 2012 οι διαιτητές δεν βρίσκονταν σε εντεταλμένη υπηρεσία για λογαριασμό της ΤΣΣΚΑ Μόσχας, στον ημιτελικό του φάιναλ φορ της Κωνσταντινούπολης... Ο Ολυμπιακός, όπως και κανένα άλλο basketball club, δεν διέθετε Διαμαντίδη στο ρόστερ του.

Λογικό λοιπόν να γεννηθούν συναισθήματα ζήλιας, φθόνου, μειονεκτικότητας.

Κάτι αντίστοιχο βίωνε και ο ΠΑΟΚ, όταν στον δικό του «αιώνιο» αντίπαλο, τον Άρη, αγωνιζόταν ο Νίκος Γκάλης.

Οπότε δύο ήταν οι δρόμοι που μπορούσαν να ακολουθήσουν οι Πειραιώτες.

Ο ένας ήταν να απαξιώσουν τον αθλητή και άνθρωπο Δημήτρη Διαμαντίδη.

Αυτό φυσικά ήταν εξαρχής απορριπτέο ως σκέψη, καθότι αντικειμενικά ήταν αδύνατο να υποστηριχθεί.

Τον "3D" σύσσωμη η μπασκετική κοινότητα τον παραδεχόταν ως τον κορυφαίο όλων.

Μέχρι και ο Κόμπι Μπράιαντ τον αποθέωσε κάποτε... Ο άλλος δρόμος ήταν ο Ολυμπιακός να «γεννήσει» έναν νέο Διαμαντίδη και να τον τοποθετήσει ετσιθελικά στην ίδια αξιακή κλίμακα.

Όταν, το καλοκαίρι του 2010, ο Βασίλης Σπανούλης μεταφερόταν από τα γραφεία της ΒΙΑΝΕΞ στα γραφεία της Arcadia, προκειμένου να υπογράψει συμβόλαιο συνεργασίας με τους «ερυθρόλευκους», η ΚΑΕ Ολυμπιακός δεν έβρισκε στο πρόσωπο του Λαρισαίου παίκτη μόνο τον νέο αγωνιστικό της ηγέτη.

Έβρισκε τον «Διαμαντίδη» που τόσο πολύ λαχταρούσε, καλύπτοντας ένα έλλειμμα που επικοινωνιακά την ταλαιπωρούσε αφάνταστα... Το δύσκολο έργο της σύγκρισης και της συν-ανάδειξης με το ζόρι του V-Span ως επίσης κορυφαίου ανέλαβαν... ναι, καλά μαντέψατε: οι δημοσιογράφοι που, υπό τον μανδύα του έγκριτου και αντικειμενικού, πρόσκεινται στον Ολυμπιακό! Έτσι, οι «ερυθρόλευκοι» μπορούν πλέον να παινεύονται ότι διαθέτουν και εκείνοι έναν «Διαμαντίδη», έστω και αν βαθιά μέσα τους γνωρίζουν ότι πρόκειται απλώς για μύχιο πόθο.

Παράλληλα, καταβάλλουν αρκετά μεγάλη προσπάθεια να λησμονήσουν το γεγονός πως ο «σημαντικότερος μπασκετμπολίστας που φόρεσε ποτέ την κόκκινη φανέλα» κατέκτησε περισσότερους τίτλους με τα χρώματα του Παναθηναϊκού, και μάλιστα σε πολύ λιγότερες αγωνιστικές περιόδους.

Ψιλά γράμματα... - Και τώρα τι κάνουμε; Θα χάσουμε σίγουρα.

Είμαστε πίσω στο σκορ και ο χρόνος που απομένει είναι ελάχιστος. - Όλα καλά θα πάνε, ρε, μη φοβάσαι.

Έχουμε τον Μήτσο, θα βρει τον τρόπο και στο τέλος θα νικήσουμε, θα δεις... Μια συνηθισμένη στιχομυθία στις κερκίδες του παλιού ΟΑΚΑ, τα χρόνια τα καλά, τα χρόνια τα αξέχαστα... Σήμερα έχεις γενέθλια, γίνεσαι 46 ετών. Να είσαι πάντα υγιής και ευτυχισμένος, Δημήτρη Διαμαντίδη, GOAT στα παρκέ και τις καρδιές όλων μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους