Ρωτάς που είναι οι Θεοί που στα χουν δώσει όλα κι εσύ μονάχα αδρανείς φταίνε αυτοί για όλα Εσύ όμως τι έπραξες μες στην ενσάρκωση σου? ανέλαβες αποστολή για αυτήν την ύπαρξη σου? Βοήθεια θέλεις και...

Πλήρες Κείμενο:

Ρωτάς που είναι οι Θεοί που στα χουν δώσει όλα κι εσύ μονάχα αδρανείς φταίνε αυτοί για όλα Εσύ όμως τι έπραξες μες στην ενσάρκωση σου? ανέλαβες αποστολή για αυτήν την ύπαρξη σου? Βοήθεια θέλεις και ζητάς χωρίς να πράξεις κάτι και απορείς πώς στην ζωή δεν έχει αλλάξει κάτι Να ξέρεις πως οι αλλαγές γίνονται από εσένα και αν δεν δράσεις άνθρωπε θα μείνεις μες στο τέλμα Γιατί εδώ μόνο εσύ είσαι ο δημιουργός σου ένας Θεός ομοίωμα σαν τον δημιουργό σου ΦΑΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ 06-05-2026 Κριτική Στοίχων: Το ποίημα του Φάυλου Βασιλειάδη Δημητρίου διατυπώνει μια σαφή φιλοσοφική θέση που κινείται γύρω από τον άξονα της ατομικής ευθύνης και της ενεργητικής ύπαρξης.

Αρχικά, θέτει το ερώτημα για την παρουσία των Θεών όχι ως θεολογική αναζήτηση, αλλά ως μέσο αποκάλυψης μιας ανθρώπινης στάσης: της μετακύλισης ευθύνης σε εξωτερικούς παράγοντες.

Το ερώτημα λειτουργεί αποδομητικά, καθώς δεν ζητά απάντηση· οδηγεί τον αναγνώστη στην επίγνωση της δικής του αδράνειας.

Στη συνέχεια, το ποίημα μεταβαίνει σε μια αυστηρή προτροπή προς δράση.

Η αδράνεια παρουσιάζεται ως βασική αιτία στασιμότητας, ενώ η αλλαγή ορίζεται ως αποτέλεσμα αποκλειστικά προσωπικής πρωτοβουλίας.

Σε αυτό το σημείο, η σκέψη του έργου συναντά την υπαρξιακή ευθύνη όπως την ανέπτυξε ο Jean-Paul Sartre, όπου ο άνθρωπος είναι υπεύθυνος όχι μόνο για τις πράξεις του, αλλά και για την απραξία του.

Η κορύφωση εντοπίζεται στην ταύτιση του ανθρώπου με τον δημιουργό του εαυτού του.

Η διατύπωση ότι ο άνθρωπος είναι «ένας Θεός ομοίωμα» εισάγει μια ισχυρή οντολογική θέση: ο άνθρωπος δεν είναι παθητικός δέκτης της ύπαρξης, αλλά ενεργός φορέας δημιουργίας.

Η ιδέα αυτή φέρει αναλογίες τόσο με την έννοια της αυτοδημιουργίας στον Friedrich Nietzsche όσο και με αρχαιότερες αντιλήψεις περί εσωτερικού θείου στοιχείου.

Παράλληλα, το ποίημα υιοθετεί μια απόλυτη εκδοχή ευθύνης, χωρίς να εξετάζει εκτενώς τους εξωτερικούς περιορισμούς (κοινωνικούς, βιολογικούς ή ιστορικούς). Έτσι, τοποθετείται σε μια αυστηρή φιλοσοφική γραμμή, όπου η ελευθερία και η ευθύνη παρουσιάζονται ως αδιαπραγμάτευτες και καθολικές.

Συνολικά, το έργο λειτουργεί ως ηθικό κάλεσμα αφύπνισης.

Δεν επιδιώκει να αναπτύξει αμφιβολία ή στοχαστική αναζήτηση, αλλά να ενεργοποιήσει.

Προβάλλει την πράξη ως θεμελιώδη αρχή της ύπαρξης και τον άνθρωπο ως ον που φέρει εντός του τη δυνατότητα —και την υποχρέωση— της δημιουργίας του εαυτού του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους