Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν είναι καθόλου αυτονόητο, ότι ο Αλέξης Τσίπρας δυσανασχετεί με την προβολή του ντοκιμαντέρ «Στο χιλιοστό» και τη γενικότερη επαναφορά του δραματικού πρώτου εξαμήνου του 2015.

Αντίθετα, υπάρχουν σοβαροί λόγοι να θεωρεί πως αυτή η υπενθύμιση μπορεί να λειτουργήσει υπέρ του. 👉 Όχι επειδή «δικαιώνεται» πολιτικά, αλλά επειδή το ίδιο το σύστημα, συνειδητά ή ασυνείδητα, τον ξανανομιμοποιεί ως κεντρικό αντίπαλο.

Και αυτή η νομιμοποίηση, σε μια περίοδο όπου η αντιπολίτευση είναι κατακερματισμένη και κοινωνικά αποδυναμωμένη, έχει ιδιαίτερη σημασία.

Η συνεχής και σχεδόν εμμονική επίκληση του 2015 από την κυβέρνηση και τα κυρίαρχα ΜΜΕ παρουσιάζεται ως προσπάθεια να «τελειώσουν» πολιτικά τον Τσίπρα, να τον ταυτίσουν με την κρίση, τον κίνδυνο, την αστάθεια. 👉 Στην πραγματικότητα όμως, όσο περισσότερο αναπαράγεται εκείνη η περίοδος, τόσο περισσότερο επανέρχεται στο προσκήνιο ο ίδιος ως βασικός πόλος του πολιτικού παιχνιδιού.

Το σύστημα εξουσίας, ακόμα κι όταν τον στοχοποιεί, τον αναγνωρίζει ξανά ως τον μοναδικό αντίπαλο που αξίζει να αντιμετωπιστεί. 👉 Έτσι, αντί να τον εξαφανίζει, τον επαναφέρει στο κάδρο ως τη «ρεαλιστική» εναλλακτική λύση που μπορεί να εκπροσωπήσει τον χώρο της αντιπολίτευσης.

Από ταξική οπτική, αυτό δεν είναι τυχαίο.

Το 2015 δεν είναι απλώς ένα επεισόδιο κυβερνητικής διαχείρισης, ήταν μια ιστορική στιγμή κατά την οποία οι λαϊκές τάξεις, εργαζόμενοι, άνεργοι, νεολαία, συμπιεσμένοι μικρομεσαίοι, επένδυσαν μαζικά στην ιδέα ότι μπορεί να υπάρξει ρήξη με τη λιτότητα, την επιτροπεία και την κυριαρχία των ευρωπαϊκών θεσμών και των αγορών.

Η κατάληξη αυτής της διαδικασίας δεν ήταν απλώς ένας πολιτικός συμβιβασμός, αλλά μια κοινωνική ήττα. 👉 Η ήττα της προσδοκίας ότι μπορεί να υπάρξει εναλλακτική πορεία χωρίς σύγκρουση με το κεφάλαιο και τους μηχανισμούς του.

Γι’ αυτό και η διαρκής υπενθύμιση του 2015 λειτουργεί σαν μηχανισμός πειθάρχησης. 👉 Το μήνυμα προς την κοινωνία είναι σαφές, «θυμηθείτε τι συμβαίνει όταν αμφισβητείτε τους κανόνες». Η επίκληση του φόβου, τραπεζική ασφυξία, κλειστές τράπεζες, απειλή εξόδου από το ευρώ, είναι μια υπενθύμιση ότι τα όρια της πολιτικής καθορίζονται από το οικονομικό σύστημα και όχι από τη λαϊκή βούληση.

Πρόκειται για ένα μάθημα ταξικής πειθαρχίας. 👉 Η κοινωνία καλείται να αποδεχτεί ότι η λιτότητα και η «σταθερότητα» είναι μονόδρομος, γιατί η αμφισβήτηση τιμωρείται.

Ωστόσο, το ίδιο αυτό εργαλείο πειθάρχησης μπορεί να μετατραπεί σε εργαλείο πολιτικής ανακύκλωσης του ίδιου του Τσίπρα.

Διότι ο Τσίπρας, ανεξάρτητα από το πώς κρίνεται, συμβολίζει μια περίοδο που η κοινωνία πίστεψε πως μπορούσε να σηκώσει κεφάλι.

Η επαναφορά του 2015 ξυπνάει μνήμες σύγκρουσης, κινητοποίησης, μαζικής συμμετοχής.

Και σε μια εποχή κοινωνικής αδράνειας και απογοήτευσης, αυτό από μόνο του τον επανατοποθετεί στη συνείδηση μεγάλου μέρους του κόσμου ως πολιτικό σημείο αναφοράς. 🫟 Το πιο κρίσιμο όμως είναι ότι, από τη σκοπιά της κυρίαρχης τάξης, ο Τσίπρας δεν αποτελεί πλέον κίνδυνο ρήξης.

Έχει δοκιμαστεί και έχει αποδείξει ότι μπορεί να μετατρέψει την κοινωνική πίεση σε κοινοβουλευτική εκτόνωση, ότι μπορεί να διαχειριστεί τη δυσαρέσκεια χωρίς να απειλήσει τα θεμέλια της οικονομικής εξουσίας.

Με άλλα λόγια, είναι ένας «ασφαλής αντίπαλος». Ένας πόλος ικανός να απορροφά λαϊκές προσδοκίες, αλλά εντός των ορίων της καπιταλιστικής κανονικότητας και της ευρωπαϊκής πειθαρχίας. 👉 Γι’ αυτό, η συνεχής αναπαραγωγή του διπόλου «Μητσοτάκης ή Τσίπρας» λειτουργεί τελικά υπέρ της πολιτικής σταθερότητας του συστήματος.

Περιορίζει τις επιλογές του κόσμου της εργασίας σε δύο εκδοχές διαχείρισης, απομακρύνει το ενδεχόμενο να τεθεί πραγματικά το ερώτημα «ποιος παράγει τον πλούτο και ποιος τον καρπώνεται» και εγκλωβίζει την κοινωνική σύγκρουση σε τηλεοπτικές αναδρομές και εκλογικά διλήμματα.

Η κυβέρνηση, παίζοντας διαρκώς το χαρτί του 2015, δεν εξουδετερώνει απλώς τον Τσίπρα.

Συμβάλλει στο να τον ξαναστήσει ως τον κεντρικό, θεσμικά αποδεκτό αντίπαλο, και ταυτόχρονα να κρατήσει την κοινωνία πειθαρχημένη, φοβισμένη και εγκλωβισμένη μέσα στα όρια της «επιτρεπτής» πολιτικής.

Έτσι, το 2015 μετατρέπεται σε ένα διπλό εργαλείο, μαστίγιο για τις λαϊκές τάξεις και ταυτόχρονα σανίδα επαναφοράς για έναν πολιτικό που, όσο κι αν χρεώνεται την ήττα εκείνης της περιόδου, παραμένει ο πιο αναγνωρίσιμος και «ρεαλιστικός» πόλος αντιπολίτευσης που μπορεί να αξιοποιηθεί χωρίς να απειληθεί η ταξική κυριαρχία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους