Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Να είσαι ο εαυτός σου». Αρκεί να μην το βλέπουμε. Αρκεί να μην το μαθαίνουν τα παιδιά.

Αρκεί να μην χαλάει η εικόνα.

Αρκεί να χωράς διακριτικά στη ντουλάπα.

Κάπως έτσι λειτουργεί η τηλεοπτική “ανεκτικότητα” στην Ελλάδα.

Μια ανεκτικότητα βιτρίνας, σαν τα πλαστικά φρούτα στις πρωινές εκπομπές: γυαλιστερά, πολύχρωμα και εντελώς άγευστα.

Ο παρουσιαστής Γιώργος Λιάγκας δηλώνει υπέρ της διαφορετικότητας.

Έχει και ομοφυλόφιλο φίλο, για να υπάρχει το απαραίτητο πιστοποιητικό προοδευτικότητας.

Το σύγχρονο «δεν είμαι ρατσιστής, έχω και φίλο…». Μόνο που μετά έρχεται το πραγματικό μήνυμα: ο “σωστός” ομοφυλόφιλος είναι εκείνος που κρύβεται.

Όχι για τον εαυτό του.

Για το παιδί του.

Για να μην το δείχνουν με το δάχτυλο.

Και κάπου εκεί η κοινωνική σήψη βαφτίζεται γονική ευθύνη.

Δηλαδή ποια είναι η λύση; Να μην αλλάξει η κοινωνία.

Να προσαρμοστεί το θύμα στην προκατάληψη.

Να χωθεί ξανά στη ντουλάπα, να κλείσει την πόρτα απαλά και να αφήσει έξω τους “κανονικούς” να αισθάνονται άνετα.

Είναι η ίδια λογική που κάποτε έλεγε: «Μην κυκλοφορείς έτσι για να μην προκαλείς». «Μην μιλάς τόσο ανοιχτά». «Μην φαίνεσαι». Η ευθύνη πάντα μεταφέρεται σε εκείνον που υπάρχει, ποτέ σε εκείνον που μισεί.

Το πιο εντυπωσιακό όμως δεν είναι η άποψη.

Είναι η άνεση με την οποία εκφέρεται δημόσια, από ανθρώπους που αυτοπαρουσιάζονται ως υπερασπιστές των δικαιωμάτων.

Σαν πολιτικοί που κόβουν κορδέλες σε νοσοκομεία ενώ κρατάνε το μαξιλάρι στο πρόσωπο του ασθενή.

Γιατί αν πραγματικά σε ένοιαζε το παιδί, θα έλεγες: «Το πρόβλημα είναι όσοι θα το κοροϊδέψουν». Όχι: «Ας κρυφτεί ο πατέρας του για να μην το κοροϊδέψουν». Αλλά αυτό απαιτεί σύγκρουση με την κοινωνική υποκρισία.

Και η τηλεόραση σπάνια συγκρούεται με την υποκρισία. Την ταΐζει, τη χτενίζει, της βάζει makeup και τη βγάζει στο πάνελ για διαφημίσεις.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους