Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πριν μια βδομάδα η Μενδώνη πόζαρε χαμογελαστή μπροστά στο άγαλμα του Καβάφη... Ας δουμε όμως πόσο τιμά τους ποιητές το Υπουργείο Πολιτισμού . Λίγα μέτρα πιο πέρα από το σημειο που ο Αλεξανδρινός χαζευει τους περαστικούς, βρισκεται το σπίτι όπου εζησε τα τελευταία του χρόνια ο Παλαμάς.

Ένα ερείπιο που μπάζει τις βροχές από την οροφή, με τοίχους που κρατησαν μεσα τους πατριδες και οράματα να ξεφλουδίζουν σαν ξεχασμένα χειρόγραφα και παντζούρια σαν χαίνουσες πληγές.. Ειχε ανακηρυχθεί σε μνημείο το 1999.

Πέρασαν δηλαδή 27 χρόνια που παραδιδεται στη φθορα και την εγκατάλειψη.. Το 2023 με αφορμή τα 80 χρόνια από τον θάνατό τοι το κυπριακό Ιδρυμα Σύλβια Ιωάννου προτεινε στο ΥΠΠΟ να αναλάβει τα έξοδα της αποκατάστασης ολοκληρου του διόροφου κτηρίου, επειδή η ιδρύτρια λάτρευε τον ποιητή.

Ακόμα δεν εχοουν στηθεί ούτε οι σκαλωσιές και συνεχίζει να είναι ενας σκουπιδότοπος και δημοσιο ουρητήριο.

Αναλογες περιπέτειες έχει υποστεί και η οικία του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη στα Εξάρχεια.

Ένα νεοκλασικό κόσμημα με μαρμάρινα φουρούσια, περίτεχνα αετώματα και χρωματιστά τζάμια όπως συνηθιζόταν στα αρχοντικά.

Τα σπασμένα παράθυρα κοιταζουν προς μια Πολιτεία που γύρισε αλλού το βλέμμα, παρ’΄ολο που και αυτό ειχε χαρακτηριστεί διατηρητέο από το 1984.

Από κάποιες χαραμάδες φαίνονταν τα σημάδια από τις λεηλασίες, τις καταλήψεις και την πολυετή παραμέληση.

Τα δυο τελευταία χρόνια λαμαρινες και πράσινες λινατσες το καλυπτουν ολοκληρο, δειχνοντας πως ξανα η ιδιωτική πρωτοβουλία έχει αναλάβει τις εργασίες της πληρους αναστήλωσης.

Σε όποια χώρα του εξωτερικού και να ταξιδέψεις, βλέπεις τις κατοικίες των λογοτεχνών καλοσυντηρημένες. και επισκέψιμες.

Οι περιπτώσεις όμως του Παλαμά και του Λαπαθιώτη φέρουν ένα ειδικό ιστορικό βάρος.

Η αναγγελία του θανάτου του γέρου Παλαμά πυροδότησε ένα από τα μεγαλύτερα αντιστασιακά συλλαλητήρια στη διάρκεια της Κατοχής, όπου συμμετείχαν όχι μόνο οι περισσότεροι εκπρόσωποι του πνευματικού κόσμου αλλά και χιλιάδες λαού.

Το σπίτι επίσης του Λαπαθιώτη γνώρισε μεγάλες κοινωνικές δόξες... Ο πατέρας του ήταν στρατιωτικός που πήρε μερος στο κινημα στου Γουδή και υπήρξε βουλευτής και υπουργός, ενώ η μητέρα του ήταν ανιψιά του Τρικούπη... Δεχόταν επομένως επισκέψεις από τους περισσότερους πολιτικούς της εποχής μεχρι και τον Ελευθέριο Βενιζέλο.

Ο καταραμενος ποιητής συναναστρεφόταν με τον Σικελιανό, τον Βάρναλη, τον Γληνό . Ήταν ωστόσο αδιανόητο για την συντηρητική μεσοπολεμική Αθήνα, να δεχθεί έναν λογοτέχνη που συγκέντρωνε στο πρόσωπό του όλα όσα ήταν απαγορευμένα δια ροπάλου.

Άθεος, ναρκομανής, ομοφυλόφιλος και κομουνιστής που λιγο πριν αυτοκτονήσει έδινε όπλα στους Ελασίτες.

Στους τοίχους μπορούσες να διακρινεις τους όλμους από τα Δεκεμβριανά.

Για όλους αυτούς τους λογους το ΥΠΠΟ όφειλε εδώ και καιρό να τα είχε διασώσει, αλλά φαίνεται πως ο πολιτισμός που πρεσβεύει είναι ανάπτυξις στίλβουσας υποκρισίας. Y.Γ.: Επειδή το ποστ εχει αφορμή το αγαλμα του Καβαφη να ξεκαθαρίσω πως ο γλυπτης Τζανουλίνος εκανε καλη δουλεια αισθητικά και όντως δημιουργεί μια οικειότητα με τον περαστικό Η ενστασή μου είναι άλλης φυσεως . Το ελληνικό κρατος παρέδωσε εξ ολοληρου τον πολιτισμό στα χερια των ιδιωτών επειδή είναι ανίκανο είτε να τον περιφρουρήσει είτε να τον παραγει; Τις τελευταιες μερες οποια ιστοσελίδα κι αν επισκεφτω πέφτει διαφήμιση του Ιδρυματος Ωναση.

Και τελικα ποιος είναι ο σκοπός ; Μια φωτογραφία στο παγκάκι ή η ανάγνωση του εργου του.

Σημειωτέον ότι δεν υπάρχει επιγραφή και οι τουρίστες δεν είναι υποχρεωμένοι να ξέρουν ποιος είναι ώστε να ανατρέξουν στο έργο του. Κοινωνία του θεάματος χωρίς βάθος. (Via Xrysa Kakatsaki)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους