Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τέτοιες μέρες τον Μάη του 1989 κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ που έμελλε να αλλάξει το χάρτη του ελληνόφωνου ροκ, τόσο ιδιαίτερος που θεωρείται και όχι άδικα ένας από τους σημαντικότερους της ελληνικής δισκογραφίας.

Ο ένας και μοναδικός δίσκος του σχήματος με τον ομώνυμο τίτλο «Εν Πλω». Πίσω από αυτό το μοναδικό, από κάθε άποψη, άλμπουμ με τις ελάχιστες πληροφορίες πέρα από το όνομα «Εν Πλω», είναι ο άνθρωπος στη φωτογραφία: Ο Ντίνος Σαδίκης.

Το γράμμα που ακολουθεί έχει γραφτεί από τον Παντελή Ροδοστόγλου για τον Ντίνο Σαδίκη που άνοιξε την συναυλία των Διάφανων Κρίνων στο Λυκαβητό το μακρινό 2001. - ΜΗΠΩΣ ΞΕΡΕΙΣ ΚΑΠΟΙΟ ΜΕΡΟΣ ΠΟΥ ΝΑ ΦΟΒΑΜΑΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ; - Για μένα που μεγάλωνα στα μέσα της δεκαετίας του '80, ο δίσκος των ΕΝ ΠΛΩ έσκασε εκείνη την εποχή σαν βραδυφλεγής βόμβα.

Τις νύχτες, υπό το φως των κεριών με μάτια έκθαμβα, βουτηγμένα στη νοσταλγία, άκουγα αυτή τη μουσική - πότε ήρεμη, πότε δαιμονική - να με κυριεύει με τον μυστικό σπασμό μιας μακρινής συγγένειας και μια φωνή γεμάτη παιδιάστικη ειλικρίνεια, βαπτισμένη θαρρείς σ' ένα απόκοσμο θάμπος να διηγείται ιστορίες αγάπης και πολέμου.

Ιστορίες για πάθη που ξέφτισαν, βαθμιαίες καταπτώσεις, παρέες που βυθίστηκαν στην τρέλα, όνειρα που μέσα τους βρυχώντουσαν ασταμάτητα χείμαρροι αγωνίας και ελπίδας.

Πάντα αναρωτιόμουν ποιος να 'ταν αυτός ο χαρισματικός τσαρλατάνος, αυτός ο κατασκευαστής ονείρων, ο μυστικοσύμβουλος, ο ταχυδακτυλουργός, ο αγκιτάτορας, ο ακαθορίστου φύλλου κατ' επάγγελμα γόης που ξεχείλιζε ιδέες, συνταγές, πόνο, αναμνήσεις, ιστορίες, παραμύθια για παιδιά.

Χρόνια αργότερα βγαίνει ένας δίσκος με τον τίτλο «Μολυβένιες Ιστορίες». Συνθέτης, στιχουργός και τραγουδιστής στον δίσκο αυτό ήταν ο Ντίνος Σαδίκης η «φωνή» και ένα από τα δύο μέλη των ΕΝ ΠΛΩ.

Επιτέλους λίγο φως στην υπόθεση.

Τα χρόνια περνούσαν και πάντα είχα στο μυαλό μου αυτόν τον άνθρωπο σαν τον χαμένο μου πατέρα, σαν τον αγέννητό μου γιο, σαν ένα προσφιλές και οικείο φάντασμα που με συντρόφευε στους κόλπους μιας φαντασμαγορίας κάποιας προηγούμενης και ξεχασμένης μου ζωής.

Η μοίρα το 'φερε να συναντηθούμε με τον Ντίνο στην Θεσσαλονίκη, στα πλαίσια μιας συναυλίας της Διεθνούς Αμνηστίας όπου θα συμμετείχαν τα Διάφανα Κρίνα, ο Ντίνος Σαδίκης και κάποια άλλα συγκροτήματα.

Στο αυτοκίνητο, στο δρόμο για τη Θεσσαλονίκη με τα υπόλοιπα παιδιά απ' τα Κρίνα συζητούσαμε γι' αυτή τη συνάντηση, άλλοι με περίσσια αγωνία, άλλοι με απλό ενδιαφέρον.

Το βράδυ, όταν ο Ντίνος με το συγκρότημά του βγήκαν να παίξουν, σε μια κατάμεστη «Υδρόγειο», έκατσα οκλαδόν στο πλαϊνό μέρος της σκηνής και γεμάτος αγαλλίαση και δέος παρατηρούσα αυτόν τον άνθρωπο, γυμνό απ' τη μέση και πάνω να φτύνει τις λέξεις του σαν μανιακός σε παραλήρημα, ένας Πήτερ Παν - Ίγκυ Ποπ παραδομένος στις δίνες ενός δαιμονικού χορού που πήγαζε από τα όνειρα των Ζουλού και τα υψίπεδα της κόλασης.

Στο τέλος της συναυλίας, έπεσε πάνω μου σαν να με γνώριζε καιρό.

Ήπιαμε αρκετές μπύρες αγκαλιά και μου διηγόταν τη ζωή του, τα χρόνια που ήταν μακριά μου.

Ζήσαμε κι άλλες χαρές έκτοτε. Ο Ντίνος είναι ένα αθώο παιδί, μια λυπημένη σκέψη που περιφέρεται γυμνή στις ερημιές της σύγχρονης Πομπηίας και που αρέσκεται να μετατρέπει τη λύπη σε ομορφιά και να εξακτινώνεται σε φως και φθόγγους.

Η ανάμνηση και η προσδοκία του τον κάνουν να ζει πέρα απ' τον ίδιο του τον εαυτό.

Κάποια στιγμή της ζωής του ο Ντίνος έπρεπε να διαλέξει: ή αυτός ήταν «τρελός» ή ο κόσμος γύρω του.

Διάλεξε τον κόσμο.

Κι είχε δίκιο. Παντελής Ροδοστόγλου. Εκ μέρους και των υπόλοιπων παιδιών που αποτελούν τα Διάφανα Κρίνα. (Via Προκόπης Σαμαρτζής )

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους