Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είμαστε ήδη στην κρίση του 2026 και η κυβερνητική προπαγάνδα μέσω του SKAI μήλα για το 2015— Ξυπνήστε, μας δουλεύουν! Η κυβερνητική προπαγάνδα, ενόψει των εκλογών, επιχειρεί να αναδιαμορφώσει τη συλλογική μνήμη, εστιάζοντας επιλεκτικά στο 2015.

Όμως η ιστορία δεν ξεκινά ούτε τελειώνει εκεί.

Δεν μπορεί κανείς να μιλά για το 2015, αν αποσιωπά την παγκόσμια κρίση του 2008 και —κυρίως— τη διαχείρισή της στην Ελλάδα, που οδήγησε στη χρεοκοπία και στα μνημόνια.

Αυτή ήταν η αφετηρία της δεκαπενταετούς περιπέτειας της χώρας.

Πάνω σε αυτό το υπόβαθρο δοκιμάστηκαν και απέτυχαν διαδοχικά πολιτικά σχήματα και ηγεσίες.

Οι ευθύνες δεν είναι μονοσήμαντες ούτε μπορούν να περιορίζονται σε ένα μόνο έτος ή σε έναν μόνο πολιτικό χώρο.

Ας δούμε όμως τη σημερινή πραγματικότητα — όχι τα συνθήματα: Παρά τη μείωση του λόγου χρέους προς ΑΕΠ, το δημόσιο χρέος σε απόλυτα μεγέθη παραμένει εξαιρετικά υψηλό.

Η «βελτίωση» που προβάλλεται οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον πληθωρισμό και στην ονομαστική αύξηση του ΑΕΠ — όχι σε ουσιαστική απομείωση του χρέους.

Την ίδια στιγμή, η χώρα εμφανίζει ένα από τα μεγαλύτερα ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών στην Ευρώπη, κοντά στο 6–7% του ΑΕΠ.

Αυτό σημαίνει ότι η οικονομία καταναλώνει πολύ περισσότερα από όσα παράγει, χρηματοδοτώντας τη διαφορά με εξωτερικό δανεισμό.

Και εδώ βρίσκεται η κρίσιμη σύγκριση που αποσιωπάται: Την περίοδο 2015–2019, παρά την αυστηρή επιτήρηση, η οικονομία διατηρούσε σχεδόν ισοσκελισμένο εξωτερικό ισοζύγιο και σταθερά πρωτογενή πλεονάσματα.

Σήμερα, αντίθετα, η ανάπτυξη βασίζεται σε κατανάλωση, εισαγωγές και επιδοτούμενη ζήτηση — όχι σε παραγωγική ενίσχυση.

Την ίδια ώρα, η καθημερινότητα των πολιτών λέει μια διαφορετική αλήθεια:�η αγοραστική δύναμη έχει μειωθεί αισθητά λόγω πληθωρισμού, ιδιαίτερα σε βασικά αγαθά και ενέργεια, ενώ η κατανάλωση διατηρείται τεχνητά και άνισα.

Η συγκέντρωση της αγοράς σε λίγους ισχυρούς παίκτες, η ενίσχυση ολιγοπωλιακών δομών (καρτέλ) και η αυξανόμενη παρουσία μεγάλων επενδυτικών σχημάτων και funds σε κρίσιμους τομείς (ενέργεια, ακίνητα, τρόφιμα) δημιουργούν συνθήκες στρεβλού ανταγωνισμού και πιέζουν περαιτέρω τα εισοδήματα.

Παράλληλα, υπάρχει έντονη κοινωνική αίσθηση άνισης φορολογικής μεταχείρισης, με τα βάρη να κατανέμονται δυσανάλογα σε μισθωτούς και μικρομεσαίους, γεγονός που εντείνει την ανασφάλεια και την οικονομική ασφυξία.

Με απλά λόγια:�τότε υπήρχε πίεση αλλά ισορροπία,�σήμερα υπάρχει εικόνα ανάπτυξης αλλά πραγματική συρρίκνωση της αγοραστικής δύναμης και διεύρυνση των ανισοτήτων.

Σήμερα, το 2026, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη: το κατά κεφαλήν ΑΕΠ παραμένει χαμηλότερο από τα επίπεδα του 2008.

Παρά τους πανηγυρισμούς, η κοινωνία δεν έχει ανακτήσει το χαμένο έδαφος. Η επιλεκτική μνήμη είναι εργαλείο χειραγώγησης. Η πλήρης εικόνα, όμως, είναι προϋπόθεση κρίσης. Ξυπνήστε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους