Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στο πίσω δωμάτιο της θλίψης μου, με το στομάχι να με διπλώνει στα δύο, διαβάζω το γράμμα του Τιάγκο Άβιλα στην κόρη του, ενώ είναι κλεισμένος στις φυλακές των Ισραηλινών.

Διαβάζω το γράμμα ενός ανθρώπου που ζει και γράφει σαν και ήδη να μην είναι εδώ.

Λέξη τη λέξη, προσεγμένα, μιλάει σε ένα παιδί που μια μέρα θα καταλάβει ότι ο πατέρας του αγωνίστηκε για κάθε γονιό και κάθε παιδί στον πλανήτη.

Ότι πρόσφερε, ακόμη και τη ζωή του αν αποφασίσουν τα τέρατα που τον συνέλαβαν, προκειμένου τα παιδιά στην Παλαιστίνη να κοιμούνται και να έχουν τους γονείς τους δίπλα τους.

Ότι άφησε πίσω και μακριά αυτούς που περισσότερο αγαπά σε κάθε καρδιοχτύπι του, προκειμένου να δώσει φως, δημοσιότητα, να κρατήσει στην επιφάνεια των παγκόσμιων Μέσων, τη Γενοκτονία που συμβαίνει στην Παλαιστίνη.

Να σκεφτεί κανείς ποτέ να μην την πει με άλλο όνομα από αυτό που πραγματικά είναι: Γενοκτονία.

Να μην δικαιολογηθεί κανείς ποτέ με το safe κλισέ του «δεν ήξερα». Στο πίσω δωμάτιο της θλίψης μου διαβάζω ξανά και ξανά το γράμμα αυτού του ΑΝΘΡΩΠΟΥ. Διαβάζω – κλαίω – ξαναδιαβάζω... (Το λινκ ολοκλήρου του κειμένου στα σχόλια)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους