ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΑΔΕΣΠΟΤΩΝ ΩΡΑΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ να σου επιτίθεται αγέλη σκύλων, ε; Και ακόμη πιο ωραία να σε δαγκώνει σκύλος. ΠΩΣ; ΔΕΝ ΣΕ ΑΦΟΡΑ; Δηλαδή, πρέπει να συμβεί σε σένα προσωπικά για να σε αφορά...

Πλήρες Κείμενο:

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΑΔΕΣΠΟΤΩΝ ΩΡΑΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ να σου επιτίθεται αγέλη σκύλων, ε; Και ακόμη πιο ωραία να σε δαγκώνει σκύλος. ΠΩΣ; ΔΕΝ ΣΕ ΑΦΟΡΑ; Δηλαδή, πρέπει να συμβεί σε σένα προσωπικά για να σε αφορά; Δε φτάνει που ένα σωρό συμπολίτες μας, έχουν εμπλακεί σε επεισόδια με επιθέσεις σκύλων και ακόμα περισσότεροι φοβούνται να περάσουν από κάποιες γειτονιές, διά τον φόβον των αδέσποτων; ΠΟΥ ΣΤΟ ΚΑΛΟ, θα πάει αυτή η κατάσταση; Έχουμε δικαιώματα στην πόλη που ζούμε ή όχι; Είναι τόσο δύσκολο να ληφθούν μέτρα; ΩΡΑΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΕΠΙΣΗΣ, να σου επιτίθεται και «φιλόζωη». Για το πρόβλημα των αδέσποτων ο γράφων έχει αρθρογραφήσει και παλαιότερα αλλά και στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης έχει εμπλακεί σε συζητήσεις, θέτοντας το αίτημα να ληφθούν μέτρα.

Ίσως γι’ αυτό και να είμαι «σεσημασμένος» σε μια μερίδα «φιλόζωων». ΑΝΕΒΑΙΝΑ, λοιπόν, το απόγευμα κάποιας μέρας, μιας προηγούμενης εβδομάδας, το παρόχθιο μονοπάτι από τη γέφυρα Παπαγιάννη, μετά την παιδική χαρά «Χελωνίτσα», προς τα «Μπατάνια», επιστρέφοντας στο σπίτι μου, μετά από περπάτημα στο Πάρκο Κυκλοφοριακής Αγωγής. ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΚΟΣΜΟΣ.

Συνάντησα μόνο μια νεαρή κοπέλα, που κατέβαινε αντίθετα.

Αισθάνθηκα να με κοιτάζει επίμονα και αρκετά περίεργα. ΔΕΝ ΑΝΤΕΞΑ. «Συγνώμη», της είπα, «με γνωρίζετε;» ΚΟΝΤΟΣΤΑΘΗΚΕ.

Με κοίταξε με απέραντη περιφρόνηση. «Είσαι αυτός που μισεί τα σκυλιά!» με κατακεραύνωσε και έκανε να φύγει. ΕΜΕΙΝΑ ΕΜΒΡΟΝΤΗΤΟΣ.

Δεν είσαι ωραίο πράγμα, στα καλά των καθουμένων, να σου κρεμούν την ταμπέλα «του ανθρώπου που μισεί τα σκυλιά». «Α, έλα, εδώ!» της είπα. «Μη φεύγεις! Γιατί μισώ τα σκυλιά;» «Όλοι το ξέρουν!» μου απάντησε προκλητικά. «Ποιοι είναι αυτοί, που όλοι το ξέρουν και πώς το ξέρουν» τη ρώτησα, ζητώντας της εξηγήσεις. ΑΜ, ΔΕ! Η κοπέλα είχε βγάλει το κινητό της σε στυλ Κωνσταντοπούλου και με «έγραφε» ενώ συγχρόνως κραύγαζε: «Με παρενοχλείς! Με παρενοχλείς! Θα φωνάξω την αστυνομία!» ΑΛΗΘΙΝΑ ΘΥΜΩΣΑ! «Φώναξέ την» της είπα έντονα. Τώρα! Και πες μου το όνομά σου, για να ξέρω με ποια μιλώ!» ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ φώναζε ούτε το όνομά της έλεγε, παρά με βιντεοσκοπούσε συνέχεια με προτεταμένο το κινητό της, κάνοντας μορφασμούς, κραυγάζοντας, ότι δήθεν την έβριζα -μόνο ότι της επιτέθηκα, δε φώναζε- και περιμένοντας προφανώς να εκτραπώ, να αρχίσω να της μιλάω άσχημα, για να αξιοποιήσει μετά το υλικό της καταγραφής.

Φυσικά, δεν της έκανα τη χάρη.

Το επεισόδιο κράτησε αρκετά λεπτά. Έφυγε.

Για συζήτηση, με σκοπό άρση ενδεχομένων παρεξηγήσεων, ούτε λόγος. ΕΦΥΓΑ ΣΥΓΧΥΣΜΕΝΟΣ.

Μετά από μια δυο μέρες, σε μια διαδικτυακή συζήτηση, πάλι για τα αδέσποτα, στην ιστοσελίδα «Καταγγέλλοντες Ναουσαίοι», την είδα.

Συμμετείχε κανονικά, απάντησε μάλιστα και σε σχόλιό μου, ευπρεπώς αυτή τη φορά, σαν να μην είχε συμβεί απολύτως τίποτα. «Α, το πουλάκι μου! Ώστε εδώ είσαι!» είπα μέσα μου.

Βέβαια, η κοπέλα να είναι καλά.

ΛΟΙΠΟΝ, έχουμε τα αδέσποτα, που σε πολλές περιοχές κάνουν δύσκολη τη ζωή των συμπολιτών μας, έχουμε και αυτού του είδους τους «φιλόζωους» -«επαγγελματίες φιλόζωους», ας μου επιτραπεί ο χαρακτηρισμός- που δεν τολμάς να θέσεις στη δημόσια σφαίρα το πρόβλημα των αδέσποτων και σε στοχοποιούν ως «άνθρωπο που μισεί τα ζώα» ασκώντας σε τρομοκρατία! Ε, λοιπόν, η τρομοκρατία δε θα περάσει. ΑΣ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ, επιτέλους, όσοι από τους φιλόζωους, αδυνατούν να το καταλάβουν: Υπάρχουν, συμπολίτες μας, πράγματι, που φωνάζουν για τα αδέσποτα και είναι σαδιστές και αντλούν αρρωστημένη ικανοποίηση βασανίζοντάς τα και δηλητηριάζοντάς τα (σε όλες τις κοινωνίες υπάρχουν αυτά τα στοιχεία και δεν κακοποιούν μόνο ζώα), όλοι οι συμπολίτες μας όμως, που φωνάζουν για τα αδέσποτα, δεν τα μισούν, δεν είναι σαδιστές, δεν αντλούν αρρωστημένη ικανοποίηση βασανίζοντάς τα και δηλητηριάζοντάς τα. Τα αγαπούν και αυτοί, όσο μπορεί ο καθένας, δεν θέλουν, φυσικά, σε καμιά περίπτωση, να τα βλέπουν να υποφέρουν, να δηλητηριάζονται με φόλες ούτε να κακοποιούνται καθ’ οιονδήποτε τρόπο από τα ανεγκέφαλα ανθρωποειδή, έχουν την απαίτηση όμως, ως πολίτες αυτής της πόλης, να κυκλοφορούν με ασφάλεια στις γειτονιές της, χωρίς τον φόβο της επίθεσης από αγέλη αδέσποτων ή μεμονωμένο ζώο. ΑΣ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ότι δεν δεχόμαστε επίθεση από αδέσποτα επειδή αναγκαστικά «εμείς τα προκαλούμε», όπως ισχυρίζονται πολλοί από αυτούς.

Μεταφέρω αυτολεξεί αυτό που αλίευσα από το διαδίκτυο και το θεωρώ έγκυρο: «Το πρόσφατο περιστατικό στα Γιάννενα, με επίθεση αδέσποτων σε γυναίκα που είχε το δίχρονο παιδί της σε καρότσι και την ανάγκη νοσηλείας της μετά από δαγκωματιές, υπενθυμίζει ότι η συμπεριφορά των σκύλων μπορεί να ενεργοποιηθεί κάτω από διάφορες συνθήκες.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, ακόμη και αντικείμενα όπως ένα καρότσι, καθώς και ήχοι ή απότομες κινήσεις, μπορούν να λειτουργήσουν ως ισχυρά ερεθίσματα που πυροδοτούν μια έμφυτη αντίδραση του θηρευτικού ενστίκτου ή επιθετικής συμπεριφοράς.

Αν αναρωτηθεί κανείς γιατί οι σκύλοι κυνηγούν τα αυτοκίνητα στους δρόμους, η απάντηση δεν είναι πάντα τόσο ανθρώπινη όσο νομίζουμε.

Στις περισσότερες περιπτώσεις ενεργοποιείται το έντονο θηρευτικό ένστικτο, όπου η ταχύτητα και η απότομη κίνηση ενός αντικειμένου αρκούν για να πυροδοτήσουν αυτή την συμπεριφορά, χωρίς να απαιτείται απαραίτητα ανθρώπινη πρόκληση ή κακοποίηση.

Αυτό από μόνο του δείχνει ότι η καταδιωκτική ή επιθετική συμπεριφορά ενός σκύλου δεν προϋποθέτει πάντα εξωτερικό ερέθισμα πρόκλησης, όπως συχνά και απλοϊκά λέγεται» ΟΠΟΤΕ: Και όλοι οι κάτοικοι της πόλης (παιδιά, ενήλικες, ηλικιωμένοι και μαζί μ’ αυτούς και τα κτήνη και απολαμβάνουν να προκαλούν πόνο) να γινόμασταν ξαφνικά άγγελοι, όπερ αδύνατον, επιθέσεις από αδέσποτα, πάλι θα συμβαίνουν και το πρόβλημα θα διαιωνίζεται. ΑΡΑ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΥΘΕΙ. Οι αρμόδιοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους