Η ομιλία μου σήμερα στη Βουλή για την παρακολούθηση εφαρμογής των συστάσεων της Ομάδας εμπειρογνωμόνων του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Καταπολέμηση της Βίας εναντίον των Γυναικών και της...

Πλήρες Κείμενο:

Η ομιλία μου σήμερα στη Βουλή για την παρακολούθηση εφαρμογής των συστάσεων της Ομάδας εμπειρογνωμόνων του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Καταπολέμηση της Βίας εναντίον των Γυναικών και της Ενδοοικογενειακής Βίας (GREVIO) και της Επιτροπής των Μερών για τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης.

**** Η σημερινή συζήτηση, για ακόμα μια φορά, πετάει έξω από το κάδρο, τον μεγάλο ένοχο που ευθύνεται για την απουσία προστασίας και στήριξης των γυναικών από την πολύμορφη βία.

Αυτός ο ένοχος είναι η πολιτική της ΕΕ, που υλοποιούν διαχρονικά οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα, όπως και η ΝΔ σήμερα.

Η πολιτική που λογαριάζει με το κριτήριο του «κόστους για το κράτος και του οφέλους για τους επιχειρηματικούς ομίλους” τα αναγκαία μέτρα κοινωνικής προστασίας των γυναικών και των παιδιών τους. ●Αυτό εξάλλου προκύπτει και από τα στοιχεία που επικαλείται η τελευταία 6η ετήσια Εκθεση της κυβέρνησης για τη βία κατά των γυναικών, επικαλούμενη τα στοιχεία του ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Ισότητα, η οποία κοστολογεί στα 290 δις € το ετήσιο κόστος για τα κράτη μέλη της ΕΕ και τις επιχειρήσεις από τις επιπτώσεις της βίας σε βάρος των γυναικών. ●Η «ανησυχία» τους επικεντρώνεται σε μια σειρά δείκτες που αυξάνουν το κόστος για το κράτος, όπως η αναζήτηση υγειονομικής περίθαλψης, η αυξημένη χρήση της ποινικής δικαιοσύνης, οι υπηρεσίες προστασίας κακοποιημένων ή εγκαταλελειμμένων παιδιών.

Κυρίως όμως, αυτό που απειλείται είναι τα κέρδη των επιχειρήσεων με την αναγκαστική αύξηση των ημερών απουσίας των εργαζομένων από τη δουλειά, τις συχνές εναλλαγές στο προσωπικό, κυρίως τη μειωμένη απόδοση και παραγωγικότητα των γυναικών που έχουν βρεθεί αντιμέτωπες με το αποτρόπαιο αυτό φαινόμενο.

Μάλιστα για την Ελλάδα, εκτιμούν αυτό το κόστος στα 7 δις € το χρόνο. ●Με αυτό το κριτήριο λογαριάζονται οι ανάγκες των κακοποιημένων γυναικών, που μένουν απροστάτευτες και ανασφαλείς, αφού η χρηματοδότηση και λειτουργία του δικτύου δομών, με τις ευθύνες της σημερινής και όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων, εξαρτάται κυρίως από ευρωπαϊκά προγράμματα με ημερομηνία λήξης, αντί για την εξασφάλιση γενναίας κρατικής χρηματοδότησης. ●Γι αυτό είναι ανύπαρκτα τα εξειδικευμένα κέντρα- καταφύγια για τις γυναίκες θύματα βιασμού και σεξουαλικής βίας στη χώρα μας, όπως καταγγέλλει η GREVIO, που θα παρέχουν άμεσα δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες, όπως η ιατροδικαστική εξέταση, η νομική συνδρομή, η ψυχολογική βοήθεια από μόνιμο ειδικευμένο προσωπικό. ●Αυτές είναι οι ευρωπαϊκές κατευθύνσεις, που δεν θεωρούν “επιλέξιμη δαπάνη” τις προσλήψεις μόνιμου προσωπικού. Αποτέλεσμα; Η συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων στο δίκτυο δομών, να εργάζεται με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, συνήθως ετήσιες, βρισκόμενη σε ομηρία ακόμα και επί 13 χρόνια, ζώντας με την ανασφάλεια της ανανέωσης της σύμβασης. ●Ταυτόχρονα, τα εμπόδια που συναντούν οι γυναίκες για να μπορέσουν να ξεφύγουν από μια βίαιη, παθογόνα διαπροσωπική ή οικογενειακή σχέση, παρά την προσφορά των εργαζομένων στις δομές, συμπληρώνει η υποστελέχωση και οι ελλείψεις στο δίκτυο δομών, που δεν καλύπτει ούτε τις στοιχειώδεις ανάγκες, αφού πανελλαδικά υπάρχουν μόνο 44 συμβουλευτικά κέντρα και 20 ξενώνες φιλοξενίας. Στην Αττική λειτουργούν μόνο 10 συμβουλευτικά κέντρα, σε 8 από τους 65 δήμους και μόνο 3 ξενώνες. ●Eνώ λοιπόν, οι καταγγελίες των γυναικών στη χώρα μας έχουν σχεδόν τετραπλασιαστεί (από το 2018 μέχρι σήμερα), ξεπερνώντας τις 22.000 τον τελευταίο χρόνο, είναι ελάχιστες -συγκριτικά- οι γυναίκες που μπορούν να φιλοξενούνται στους ξενώνες.

Μόλις 246 υποδέχτηκαν το 2025. ●Όταν, λοιπόν, η χώρα μας διαθέτει μόλις 20 ξενώνες, πού ακριβώς, προτείνετε να καταφύγει μια κακοποιημένη άνεργη γυναίκα, με παιδιά που πηγαίνουν στο σχολείο; Σε πόλεις που δεν έχουν ξενώνα ; ●Πως θα στηριχθεί ψυχολογικά όταν η λίστα αναμονής σε συμβουλευτικά κέντρα, ξεπερνά τον 1 μήνα, καθώς ολόκληρες περιφερειακές ενότητες δεν έχουν ούτε μία τέτοια δομή ; ●Η συντριπτική πλειοψηφία που απευθύνονται στα συμβουλευτικά κέντρα, είναι γυναίκες που ανήκουν σε λαϊκές οικογένειες και συναντούν σοβαρά οικονομικά και κοινωνικά εμπόδια, στην προσπάθεια να σταθούν στα πόδια τους.

Το μεγαλύτερο εμπόδιο είναι η εργασιακή ανασφάλεια και η οικονομική εξάρτηση από τον θύτη.

Ωστόσο, το κράτος αντί να εξασφαλίσει το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή εργασία με αξιοπρεπές εισόδημα, παρουσιάζει ως λύση την ένταξή τους σε ολιγόμηνα και κακοπληρωμένα προγράμματα κατάρτισης, που κι αυτά καλύπτουν μόνο ένα ποσοστό των άνεργων γυναικών που απευθύνονται στα Κέντρα.

Την ίδια στιγμή, η όποια ευρωπαϊκή και κρατική χρηματοδότηση, κατευθύνεται κυρίως σε ένα πολυδαίδαλο και αποσπασματικό δίκτυο ΜΚΟ, δηλαδή ιδιωτών, υποκαθιστώντας έτσι την κρατική ευθύνη σε κοινωνικές δομές και υπηρεσίες για την ολόπλευρη στήριξη των θυμάτων. ●Αυτή είναι η “ευρωπαϊκή κανονικότητα”, που σήμερα προωθεί τη στροφή στην πολεμική οικονομία σε όλη την ΕΕ και στην Ελλάδα, και σημαίνει εκτόξευση των δαπανών για πολεμικούς εξοπλισμούς και νέους κόφτες στη χρηματοδότηση για τις κοινωνικές ανάγκες, όπως και για τις δομές προστασίας των κακοποιημένων γυναικών. ●Επιβεβαιώνεται ότι όσο παραμένουν ακλόνητοι οι οικονομικοί και κοινωνικοί παράγοντες που αφήνουν τις γυναίκες απροστάτευτες από την πολύμορφη βία, οι όποιες αλλαγές στο νομοθετικό πλαίσιο δεν μπορούν από μόνες τους να αντιμετωπίσουν ριζικά το φαινόμενο. ●Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η εφαρμογή της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης, που θεωρείται η πιο ολοκληρωμένη διεθνής συνθήκη για την καταπολέμηση και την πρόληψη της βίας κατά των γυναικών.

Επικυρώθηκε το 2018 από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ . Οι προβληματισμοί που είχε διατυπώσει το ΚΚΕ τότε, στη συζήτηση στην Βουλή, επιβεβαιώνουν το διακηρυκτικό της χαρακτήρα για μια σειρά μέτρα, χωρίς όμως καμία εγγύηση για την εφαρμογή τους στην πράξη.

Οι ετήσιες κυβερνητικές εκθέσεις για τη βία επιβεβαιώνουν τις ανησυχίες μας. ●Για το ΚΚΕ, είναι αδιαπραγμάτευτη ανάγκη ενός ενιαίου, εκτεταμένου δικτύου κρατικών κοινωνικών υπηρεσιών και υποδομών για την πρόληψη της βίας κατά των γυναικών.

Τη δωρεάν στήριξη των κακοποιημένων γυναικών, χωρίς εμπλοκή ΜΚΟ, ιδιωτών, Εκκλησίας.

Η χρηματοδότηση συμβουλευτικών κέντρων, ξενώνων κλπ, πρέπει να είναι αποκλειστικά κρατική ευθύνη, από τον κρατικό προϋπολογισμό, με γενναία αύξηση στο ύψος των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών. ●Η απρόσκοπτη λειτουργία τους απαιτεί προσλήψεις μόνιμου προσωπικού (όλων των ειδικοτήτων), μονιμοποίηση των συμβασιούχων και κατάργηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας.

Ολόπλευρη δωρεάν κοινωνική στήριξη των κακοποιημένων γυναικών, με ευθύνη του κράτους και δημιουργία εξειδικευμένων δημόσιων και δωρεάν δομών, για τη θεραπεία του τραύματος. ●Είναι αδιαπραγμάτευτη η ύπαρξη ενός δημόσιου και δωρεάν συστήματος Υγείας και Ψυχικής Υγείας, με μόνιμο και επαρκές ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, απαραίτητο για τη στήριξη των γυναικών, των οικογενειών και των παιδιών τους, ακόμα και των ίδιων των θυτών. ●Κυρίως, το ΚΚΕ παλεύει για να εξασφαλιστούν όλες οι οικονομικές και κοινωνικές προϋποθέσεις, ώστε κάθε γυναίκα να σταθεί στα πόδια της, οικονομικά και κοινωνικά ανεξάρτητη, με βασική προϋπόθεση το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή εργασία, με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα.

Γι' αυτό είναι ανάγκη να δυναμώσει ο αγώνας για μέτρα ολόπλευρης προστασίας των γυναικών από την πολύμορφη βία, σε σύγκρουση με την πολιτική ΕΕ και κυβερνήσεων, τη γενεσιουργό μορφή βίας - το σύστημα της εκμετάλλευσης και της γυναικείας ανισοτιμίας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους