Original Post

Πλήρες Κείμενο:

'Εγραψα το περασμένο Σαββατοκύριακο στην εφημερίδα Η Εποχή στο ένθετο των βιβλίων για το εξαιρετικό γαλλικό νουάρ του Σεμπαστιέν Ζαπριζό «Το βαγόνι των δολοφόνων» σε μετάφραση Ανδρέα Παππά.

Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη-Patakis Publishers (2025). *** Το βραδινό τρένο από τη Μασσαλία μόλις έφθασε στο Παρίσι. «Ο άνθρωπος που έκανε τον έλεγχο στα κουπέ με τις κουκέτες ήταν σαράντα τριών ετών.

Τον έλεγαν Πιέρ, αλλά οι φίλοι του τον φώναζαν Μπεμπέ.

Ανήκε στην άκρα Αριστερά και στο μυαλό του κυριαρχούσε η απεργία την οποία θα ξεκινούσαν την επόμενη εβδομάδα». Στο βαγόνι 4, στο τρίτο κουπέ, θα βρει ένα κιτρινόμαυρο φουλάρι και στο επόμενο θα ανακαλύψει το πτώμα μιας νέας γυναίκας.

Τρεις αστυνομικοί θα σπεύσουν στον χώρο του εγκλήματος και ανάμεσά τους ο Γκράτσι που θα κινήσει την έρευνα.

Και τι πιο φυσικό να ξεκινήσει από τους επιβάτες που κοιμήθηκαν στις έξι κουκέτες του κουπέ, από το νούμερο 221 μέχρι το 226.

Η δολοφονημένη λεγόταν Ζορζέτ Τομά, δούλευε σε εταιρεία ειδών καλλωπισμού και ζούσε στην οδό Ντυπερρέ στο Παρίσι.

Οι έρευνες θα συμπεριλάβουν αυτονόητα τον κλειστό προσωπικό της κύκλο, όμως μια δολοφονία μέσα σε ένα κουπέ, καθιστά ύποπτους κυρίως τους άλλους συνταξιδιώτες της που έφυγαν από το τρένο χωρίς (;) να αντιληφθούν ότι στην επάνω κουκέτα υπήρχε ένα πτώμα.

Ο αστυνομικός Γκράτσι θα δώσει τα ονόματα των έξι επιβατών σε έναν δημοσιογράφο που θα δημοσιευτούν στα κυριακάτικα φύλλα των εφημερίδων.

Βρισκόμαστε μόλις στην εισαγωγή του βιβλίου.

Τα κεφάλαια που ακολουθούν φέρουν ως τίτλο τον αριθμό κάθε κουκέτας, ακολουθώντας τον ταξιδιώτη ή την ταξιδιώτισσα ξεχωριστά από τη στιγμή της άφιξης του τρένου στο Παρίσι.

Δεν θα προδώσουμε κάτι σημαντικό από την εξέλιξη της ιστορίας, αλλά αναφέρουμε ό,τι αναγράφεται και στο οπισθόφυλλο.

Γιατί είναι σημαντικό να γνωρίζει εξαρχής ο αναγνώστης ότι οι πέντε ύποπτοι επιβάτες, και ενδεχόμενα μάρτυρες της δολοφονίας της Ζορζέτ Τομά, είναι επίσης υποψήφια θύματα του δολοφόνου.

Ο δεξιοτέχνης συγγραφέας περιγράφει κάθε χαρακτήρα μέσα από τις ιδιωτικές στιγμές και τις τυχαίες συναντήσεις τους με την Τομά, δίνοντας το κοινωνικό, επαγγελματικό και προσωπικό τους προφίλ.

Ταυτόχρονα ωθεί τον αναγνώστη να αγωνιά περισσότερο και από τα υποψήφια θύματα, αφού κάποιοι από τους πέντε επιβάτες της κουκέτας δεν έχουν εντοπιστεί ακόμη, ενώ όσοι πρόλαβαν να διαβάσουν το όνομά τους στην εφημερίδα, σπεύδουν να κρυφτούν ή να επικοινωνήσουν με την αστυνομία.

Το τρεχαλητό της ομάδας του Γκράτσι εντείνεται καθώς δεν γνωρίζουν ποιον από τους πέντε να προστατεύσουν ή να ανακρίνουν αφού προστίθενται και άλλοι ύποπτοι από τον περίγυρο της στραγγαλισμένης γυναίκας.

Η δράση δεν παραμένει μόνον στο παρόν της έρευνας, αλλά ανατρέχει και στις προηγούμενες στιγμές της ζωής τους δημιουργώντας συνεχώς νέα δεδομένα.

Η αφηγηματική σκοπιά επικεντρώνεται πάνω στα θύματα/υπόπτους, άλλοτε τριτοπρόσωπα και άλλοτε με μια εσωτερική συνειδησιακή σκοπιά στην προσπάθειά τους να προφυλαχθούν ή να αποδείξουν την αθωότητά τους.

Ακούγεται κάπως σαδιστικά προκλητικό αν παινέψουμε την αναγνωστική απόλαυση που κορυφώνεται όσο περιπλέκονται οι διαφορετικές διαδρομές και τα ίχνη όλων των εμπλεκομένων.

Έτσι η ασφυκτική, αποπνικτική, δράση των κουπέ, διακτινίζεται πέρα από το τρένο με μια ασταμάτητη αφηγηματική κινητικότητα μέχρι και τις τελευταίες σελίδες.

Το μυθιστόρημα Το βαγόνι των δολοφόνων πρωτοεκδόθηκε στη γαλλική γλώσσα το 1962.

Το 1965 διασκευάστηκε για τον κινηματογράφο από τον Κώστα Γαβρά και μάλιστα ήταν η πρώτη του ταινία.

Στα ελληνικά μεταφράζεται για πρώτη φορά στη σειρά Σύγχρονοι κλασικοί των εκδόσεων Πατάκη, αφού πρόκειται για ένα συναρπαστικό, κλασικό, λογοτεχνικό νουάρ.

Από τον ίδιο εκδότη κυκλοφορεί και το μυθιστόρημα Οι ατέλειωτοι αρραβώνες, με φόντο τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και την αναζήτηση ενός γάλλου στρατιώτη από την αγαπημένη του.

Επίσης, από τις εκδόσεις Κέδρος, εκδόθηκαν παλαιότερα τρία ακόμη νουάρ μυθιστορήματα: Μαύρα γυαλιά, Παγίδα για την σταχτοπούτα και το συγκλονιστικό Φονικό καλοκαίρι. Ο Σεμπαστιέν Ζαπριζό (Sebastien Japrisot) γεννήθηκε το 1931 στη Μασσαλία και πέθανε στο Βισύ το 2003.

Καταγόταν από οικογένεια ιταλών μεταναστών, έγραψε από τα δεκαοκτώ του και εργάστηκε πολλά χρόνια ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης του κινηματογράφου.

Τον αποκάλεσαν «Γκράχαμ Γκριν της Γαλλίας», όμως ο Ζαπριζό είναι περισσότερο ο συγγραφέας που έφερε στο γαλλικό αστυνομικό είδος το δικό του ιδιόμορφο ύφος, μια αφηγηματική πολυπλοκότητα και μια μεταμοντέρνα αμφισημία με έμφαση πάντα στην πλοκή.

Διαβάζοντας το μυθιστόρημα το νιώθεις τωρινό, ειδικά οι σκηνές μέσα στα κουπέ και τα βαγόνια δεν παραπέμπουν στο παρελθόν αλλά και στην εποχή μας: πολλές τυχερές ευρωπαϊκές πόλεις συνδέονται αυτή τη στιγμή μεταξύ τους με βραδινά, γρήγορα, τρένα.

Άτυχες, όμως, οι χώρες σαν τη δική μας: χωρίς τρένα και βαγόνια και χωρίς ακόμη να τιμωρηθούν οι δικοί μας δολοφόνοι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους