Original Post

Πλήρες Κείμενο:

~Υπέρ Πίστεως και Πατρίδος~🇬🇷 Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία ενός έθνους όπου οι λέξεις παύουν να είναι απλώς λέξεις και μετατρέπονται σε όρκο, σε χρέος, σε θυσία.Το «Υπέρ πίστεως και πατρίδος» δεν ήταν ποτέ ένα σύνθημα κενό περιεχομένου.

Ήταν η πυξίδα εκείνων που στάθηκαν όρθιοι όταν όλα γύρω κατέρρεαν.

Από τον Γέρο του Μοριά,Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τον Γεώργιο Καραϊσκάκη, που με αίμα και φωτιά χάραξαν τα σύνορα της ελευθερίας, μέχρι τον Παύλο Μελά και τον Σαράντη Αγαπήνο(Τέλλο Άγρα) που έπεσαν για την ελευθερία της Μακεδονίας, τον Συνταγματάρχη Κωνσταντίνο Δαβάκη που όρθωσε το ανάστημα ενός λαού απέναντι στην εισβολή των δυνάμεων του Άξονα, και τον λοχία Δημήτριο Ίτσιο που στάθηκε μέχρι την τελευταία του σφαίρα όλοι τους είχαν κάτι κοινό δεν έδωσαν όρκο στον εαυτό τους, ούτε σε ιδεολογικά μανιφέστα.

Έδωσαν όρκο σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτούς.Στην πατρίδα.

Στην ελευθερία και την ορθόδοξη πίστη τους.Σε μια συνέχεια που δεν ξεκινά από εμάς και σίγουρα δεν τελειώνει σε εμάς.

Και όμως, στη σημερινή πραγματικότητα, όλο και περισσότερο παρακολουθούμε φαινόμενα που γεννούν εύλογα ερωτήματα.Χθες, κατά την τελετή ορκωμοσίας δημοτικού συμβούλου στον Δήμο Αθηναίων, του κ. Κωνσταντίνου στελέχους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αντί να απαγγείλει τον προβλεπόμενο όρκο, προέβη σε μια εκτενή πολιτική δήλωση φορώντας την παλαιστινιακή καφίγια και μασώντας τσίχλα με ύφος χιλίων καρδιναλίων.

Στο κείμενο που εκφώνησε δεν υπήρξε καμία αναφορά σε πίστη στην Ελλάδα, ούτε σε υπακοή στο Σύνταγμα και τους νόμους, ούτε στην υποχρέωση ευσυνείδητης άσκησης των καθηκόντων του.

Αντιθέτως, επέλεξε να αρθρώσει ένα άναρχο ιδεολογικό μανιφέστο με αναφορές σε κοινωνικούς αγώνες, διεθνιστική αλληλεγγύη και πολιτικές διεκδικήσεις,με λίγα λόγια ότι φανεί του λωλοστεφάνη.

Το γεγονός αυτό δεν είναι απλώς μια διαφορετική πολιτική τοποθέτηση αλλά αγγίζει ξεκάθαρα τον πυρήνα της ίδιας της θεσμικής τάξης.

Διότι ο όρκος δεν είναι μια προσωπική έκφραση που ο καθένας μπορεί ελεύθερα να λέει ότι του καπνίσει.

Είναι μια δημόσια δέσμευση απέναντι σε ένα κοινό πλαίσιο την πατρίδα, το Σύνταγμα, τους νόμους. Η Δημοκρατία επιτρέπει και ορθώς την πολυφωνία, τη διαφωνία, ακόμη και τη ριζική αμφισβήτηση.

Όμως προϋποθέτει κάτι θεμελιώδες την αποδοχή των κανόνων του παιχνιδιού.

Χωρίς αυτό, η ίδια η έννοια της θεσμικής συμμετοχής αποδυναμώνεται.

Δεν είναι ζήτημα ιδεολογίας.

Είναι ζήτημα συνέπειας.

Δεν μπορεί κάποιος να αξιώνει θέση μέσα σε ένα θεσμικό οικοδόμημα, απορρίπτοντας την ελάχιστη συμβολική πράξη ένταξης σε αυτό.

Εδώ ακριβώς η ιστορία επιστρέφει, όχι ως ρητορική, αλλά ως μέτρο σύγκρισης.

Εκείνοι που προηγήθηκαν δεν έδωσαν όρκο επειδή ήταν υποχρεωμένοι τυπικά.

Τον έδωσαν επειδή αντιλαμβάνονταν ότι η ελευθερία χωρίς δέσμευση καταλήγει σε αυθαιρεσία.

Δεν πολέμησαν και θυσίασαν τις ζωές τους για να συμφωνούμε όλοι.

Πολέμησαν για να μπορούμε να διαφωνούμε αλλά εντός ενός κοινού πλαισίου που διασφαλίζει την ίδια τη δυνατότητα αυτής της διαφωνίας.

Σε μια εποχή όπου τα σύμβολα απαξιώνονται εύκολα και οι διαδικασίες θεωρούνται τυπικότητες, ίσως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι τι είπε κάποιος ανάξιος λόγου σε μια τελετή.

Είναι αν αντιλαμβάνεται τι σημαίνει να αναλαμβάνει δημόσιο αξίωμα.Διότι ο όρκος δεν είναι απλές λέξεις.

Είναι η γραμμή που χωρίζει την προσωπική άποψη από τη θεσμική ευθύνη.

Και αυτή η γραμμή, όταν θολώνει, δεν αφορά μόνο ένα πρόσωπο. Αφορά όλους μας.⚠️ ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους