~Μανώλης Μπικάκης – Η πραγματική ιστορία του Ύψώματος Κολοκασίδη~🕯️🇬🇷 «Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε τίποτα στη γενναιότητα του,χρειάζεται μόνο να τη θυμόμαστε όπως ακριβώς ήταν.» Η Προτομή για τον...

Πλήρες Κείμενο:

~Μανώλης Μπικάκης – Η πραγματική ιστορία του Ύψώματος Κολοκασίδη~🕯️🇬🇷 «Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε τίποτα στη γενναιότητα του,χρειάζεται μόνο να τη θυμόμαστε όπως ακριβώς ήταν.» Η Προτομή για τον Ήρωα της Κύπρου!🇨🇾⚔️ Την Κυριακή 10 Μαΐου, στις 11.30 το πρωί, στο χωριό Αμύγδαλος Ηρακλείου, στα Αστερούσια Όρη,θα γίνουν τα αποκαλυπτήρια της προτομής του Ήρωα της Κύπρου, Μανώλη Μπικάκη. Μανώλης Μπικάκης (1954-1994). Υπάρχουν στιγμές της ιστορίας που δεν χρειάζονται διακόσμηση ούτε μυθοποίηση για να φωτίσουν το μεγαλείο του ανθρώπου. Η Μάχη του Κολοκασίδη, στα δυτικά της Λευκωσίας, τον Αύγουστο του 1974, είναι μια τέτοια στιγμή και ανάμεσα στα πρόσωπα που τη σημάδεψαν, στέκεται ο Μανώλης Μπικάκης.Ένας Κρητικός καταδρομέας που πολέμησε με ψυχή και σεμνότητα, και που αργότερα κάποιοι μετέτρεψαν σε ήρωα-θρύλο για λόγους ξένους προς την αλήθεια που ο ίδιος υπηρέτησε.

Η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το καλοκαίρι του 1974, υπήρξε ένα από τα πιο τραγικά κεφάλαια του σύγχρονου ελληνισμού.Μέσα στο χάος που προκάλεσαν η προδοσία, η ανικανότητα και οι ψευδαισθήσεις μιας εγκαθέτης κυβέρνησης που έπνεε τα λοίσθια , βρέθηκαν άνθρωποι που χωρίς εντολές, χωρίς ελπίδα νίκης στάθηκαν όρθιοι. Η Μάχη του Υψώματος Κολοκασίδη, στις 16–19 Αυγούστου 1974, ήταν μία από αυτές τις εστίες αξιοπρέπειας.

Στα υψώματα 180, 190 (Κολοκασίδη) και Καϊσή, τα τμήματα του 212 Τάγματος Πεζικού, ενισχυμένα με άνδρες της Α΄ Μοίρας Καταδρομών (Α΄ ΜΚ) και τρία στοιχεία ΠΑΟ, είχαν λάβει θέσεις μάχης απέναντι σε τουρκικές δυνάμεις πολλαπλάσιες σε αριθμό και ισχύ πυρός.

Τα στοιχεία αυτά αντιαρματικές ομάδες εξοπλισμένες με Πυροβόλα Άνευ Οπισθοδρομήσεως (ΠΑΟ)είχαν αναπτυχθεί σε διαφορετικούς λόχους και αποτελούσαν το κύριο μέσο άμυνας έναντι των τουρκικών αρμάτων.

Οι άνδρες που στελέχωσαν αυτά τα στοιχεία ήταν οι: 1ο Στοιχείο: Μπικάκης Μανώλης, Πεχινάκης Δημήτριος, ασυρματιστής Σερέτης Αλέξανδρος, οπλοπολυβολητής Κουρτίδης Γεώργιος. 2ο Στοιχείο: Φωτιάδης Στέφανος (τραυματίας της μάχης), Καβακιώτης Δημήτριος, Μπόμπολας Θεόδωρος, οπλοπολυβολητής Ζυγούρας Ασημάκης. 3ο Στοιχείο: Βαλέρας Αθανάσιος, Βατούγιας Γεώργιος, Χολής Γεώργιος, οπλοπολυβολητής Πελέκης Ευθύμιος.

Αυτές οι μικρές ομάδες αποτέλεσαν τα ζωντανά σημεία στήριξης της άμυνας.

Το απόγευμα της 16ης Αυγούστου, περίπου στις 16:00, οι Τούρκοι εξαπέλυσαν μαζική επίθεση με άρματα Μ48 και πεζικό, προσπαθώντας να καταλάβουν το ύψωμα 190 και να ανοίξουν τον δρόμο προς τη Λευκωσία.

Η μάχη υπήρξε σφοδρή και άνιση. Οι ΠΑΟτζήδες, υπό συνεχή πίεση και με περιορισμένα πυρομαχικά, κατάφεραν να πλήξουν και να καταστρέψουν τέσσερα τουρκικά άρματα, προκαλώντας σύγχυση στις γραμμές του εχθρού.

Το πεζικό του 212 ΤΠ, οι καταδρομείς και οι άνδρες του πυροβολικού πολέμησαν πλάι πλάι, αναχαιτίζοντας την επίθεση.Οι Τούρκοι, που πίστευαν πως η εκεχειρία είχε αφήσει την ελληνική πλευρά ανοχύρωτη, βρέθηκαν μπροστά σε αντίσταση απρόσμενα σκληρή.

Η άμυνα κράτησε.

Και αυτό ήταν το ουσιώδες, οι θέσεις δεν έπεσαν, η Λευκωσία δεν κυκλώθηκε, η πρωτεύουσα σώθηκε.

Ο οδηγός Κύπρος Ιωάννου έπεσε μαχόμενος υπέρ πίστεως και πατρίδος, ενώ ο Στέφανος Φωτιάδης τραυματίστηκε σοβαρά.Όλοι οι υπόλοιποι παρέμειναν στις θέσεις τους μέχρι τη 19η Αυγούστου, πολεμώντας σχεδόν αποκομμένοι.

Μέσα στην 🔥 της μάχης, ο Μανώλης Μπικάκης ξεχώρισε όχι γιατί πολέμησε μόνος, αλλά γιατί πολέμησε σωστά.Ως ΠΑΟτζής του 1ου στοιχείου, λειτούργησε με πειθαρχία, θάρρος και στρατιωτική ευστροφία.

Σε κρίσιμη στιγμή της επίθεσης, χτύπησε και κατέστρεψε δύο τουρκικά άρματα(και όχι οχτώ), αναγκάζοντας τους εχθρούς να υποχωρήσουν.Ήταν πράξη ψυχραιμίας και αποφασιστικότητας, όχι μυθικής υπερδύναμης. Ο Μπικάκης, γιος της Κρήτης και παιδί της Α΄ Μοίρας Καταδρομών, ανήκε σε εκείνη τη γενιά στρατιωτών που δεν ζητούσαν τίτλους, αλλά πίστευαν στην τιμή του καθήκοντος.

Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, εργάστηκε ως οικοδόμος, έζησε ήσυχα και δημιούργησε οικογένεια.Το 1994, σε ηλικία μόλις 40 ετών, σκοτώθηκε άδοξα σε τροχαίο δυστύχημα στον δρόμο Κορίνθου-Πατρών.Δεν πρόλαβε να ακούσει το όνομά του να μνημονεύεται με σεβασμό ούτε να δει την ιστορική του αποκατάσταση.

Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, γύρω από το όνομά του χτίστηκαν ιστορίεςάλλες καλοπροαίρετες, άλλες απλώς πρόχειρεςπου μετέτρεψαν την πράξη του σε θρύλο δυσανάλογο με την πραγματικότητα.Όμως η αλήθεια δεν τον μειώνει, αλλά τον εξυψώνει.Διότι ο πραγματικός ήρωας δεν είναι εκείνος που «καταστρέφει οκτώ άρματα μόνος του», αλλά εκείνος που μένει στη θέση του όταν όλα γύρω του καταρρέουν. Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από επινοημένους Ράμπο,έχει ανάγκη από αληθινούς ανθρώπους με ψυχή, όπως ο Μπικάκης και οι συμπολεμιστές του στο Ύψωμα Κολοκασίδη άνδρες που κράτησαν τη γραμμή όταν όλα έδειχναν χαμένα.Η δική τους γενιά δεν πολέμησε για τιμές ή για αναμνηστικά μετάλλια.

Πολέμησε γιατί το ύψωμα δεν έπρεπε να πέσει.

Η πραγματική ιστορία δεν γράφεται με υπερβολές ούτε με φαντασία.Γράφεται με αίμα, με ιδρώτα, με σιωπή και η μάχη του Κολοκασίδη, όπως και η μορφή του Μανώλη Μπικάκη, μας θυμίζουν ότι η αλήθεια αρκεί για να είναι κάποιος ήρωας.

Το χρέος μας δεν είναι να εξιδανικεύουμε, αλλά να θυμόμαστε σωστά.Γιατί η μνήμη, όταν είναι ακριβής, γίνεται σεβασμός και ο σεβασμός είναι η ανώτερη μορφή δικαίωσης.🇬🇷🇨🇾 https://www.antibaro.gr/article/39816 ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους