Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ (6 Μαΐου) … Μνήμη της Νέας Οσίας Σοφίας - Μυρτιδιώτισσας Μοναχής, της εν τη Ιερά Μονή Γενεθλίου της Υπεραγίας Θεοτόκου Κλεισούρας (Καστοριάς) ασκησάσης, της Θαυματουργού (1883 - 1974 μ.Χ.)…!!! Στίχοι Χάριτι σοφισθεῖσα, Σοφία θείᾳ, Σοφῶς ἤσκησας ἄρτι, ἐν τῇ Κλεισούρᾳ! Η Οσία Σοφία Χοτοκουρίδου, το γένος Αμανατίου Σαουλίδου, γεννήθηκε το 1883 μ.Χ. στο χωριό Σαρή-ποπά (ή Σαρή-παπά) της επαρχίας Αρδάσης Τριπόλεως, Νόμου Τραπεζούντας του Πόντου.

Το 1907 μ.Χ. παντρεύεται με τον Ιορδάνη Χοτοκουρίδη στο χωριό Το(γ)ρούλ της επαρχίας Αρδάσης και μετά από τρία χρόνια, το 1910 μ.Χ., απέκτησε ένα παιδί.

Έπειτα από δύο χρόνια, χάνει το παιδί της, το οποίο βρίσκει τραγικό θάνατο αφού φαγώθηκε από χοίρους, ενώ δυο χρόνια μετά, το 1914 μ.Χ., χάνει και τον άντρα της, τον οποίο τον πήραν οι Τούρκοι στα Τάγματα Εργασίας, όπου και μάλλον απεβίωσε.

Η νεαρή χήρα κατέφυγε στα βουνά, όπου ζούσε ασκητικά, με μεγάλη νηστεία.

Εκεί της εμφανίστηκε ο Άγιος Γεώργιος και την προειδοποίησε για επικείμενη επιδρομή των Τσετών. Η Σοφία ενημέρωσε τους συγχωριανούς της, που κρύφτηκαν και απέφυγαν τον κίνδυνο.

Στην ανταλλαγή των πληθυσμών το καράβι που μετέφερε τους συγχωριανούς της Σοφίας στην Ελλάδα κινδύνεψε να καταποντιστεί.

Αυτή έβλεπε τα κύματα γεμάτα από Αγγέλους και την Παναγία.

Ζήτησε απ᾿ αυτήν να πνιγεί η ίδια και να σωθούν οι συγχωριανοί της. Η Παναγία τους έσωσε όλους.

Ο καπετάνιος δεν το πίστευε πώς σώθηκαν κι έλεγε: «Κάποιον Άγιο έχουμε!» και οι χωριανοί του απάντησαν: «Τη Σοφία»…!!! Το 1927 μ.Χ. με παρότρυνση της Παναγίας πηγαίνει στο μοναστήρι της στην Κλεισούρα της Καστοριάς, στην Ιερά Μονή του Γενεθλίου της Υπεραγίας Θεοτόκου, όπου έζησε ασκητικά για μισό περίπου αιώνα.

Εκεί βρήκε έναν ενάρετο Ιερομόναχο, τον π. Γρηγόριο, που είχε έλθει από το Άγιο Όρος, ο οποίος την κατάρτισε στη Μοναχική ζωή.

Έζησε ασκητικά ως λαϊκή, φορώντας τα μαύρα της χηρείας και της ασκήσεως, καθισμένη πάνω στο τζάκι και αλείφοντας το πρόσωπό της με στάχτη, για να μη φαίνεται η ομορφιά της.

Τα περισσότερα χρόνια τα πέρασε μόνη της, με μόνο τον Θεό, μια και το μοναστήρι έμεινε χωρίς Μοναχούς.

Υπέμεινε τους δριμείς χειμώνες της Δυτικής Μακεδονίας, με τη θερμοκρασία να πέφτει στους -15 βαθμούς, και την πολλή υγρασία του τόπου.

Όταν της έλεγαν ν’ ανάψει φωτιά, φώναζε ένα μακρόσυρτο «Όοοοχιιιιι!», που ακόμα ηχεί στα αυτιά όσων την άκουγαν.

Κυκλοφορούσε ξυπόλητη, ενώ τα ρούχα της ήταν πάντα κουρελιασμένα και ανεπαρκή για τις συνθήκες της περιοχής.

Της έδιναν καινούργια και δεν τα φορούσε, αλλά τα πρόσφερε σε όσους είχαν ανάγκη.

Κοιμόταν και σ’ έναν άλλο χώρο, πάνω σε άχυρα, αλλά από κάτω είχε βάλει σουβλερές πέτρες.

Δεν λουζόταν ποτέ, ούτε χτενιζόταν, και τα μαλλιά της είχαν σκληρύνει πολύ.

Όταν κάποτε χρειάστηκε να τα σηκώσει από τα μάτια της, για να βλέπει καλύτερα, αναγκάστηκε να τα κόψει με το ψαλίδι που κούρευαν τα πρόβατα.

Παρ’ όλα αυτά όμως το κεφάλι της ευωδίαζε! Το φαγητό της ήταν λιτότατο, συνήθως με ό, τι έβρισκε στην περιοχή: μανιτάρια, μούσκλια, αγριόχορτα, φτέρη, φύλλα των δέντρων, ή με λίγη ντομάτα τουρσί, μουχλιασμένη κι αυτή! Τα Σαββατοκύριακα έβαζε και μια κουταλιά λάδι στο πιάτο της.

Άλλες φορές άνοιγε καμιά κονσέρβα ψάρι και το έτρωγε όταν είχε πιάσει ένα δάχτυλο μούχλα.

Έτρωγε σε παλιά σκουριασμένα ορειχάλκινα σκεύη, αλλά δεν πάθαινε τίποτα! Νήστευε και με το Παλαιό και με το Νέο Ημερολόγιο, για να μη σκανδαλίζει κανέναν.

Και όταν κάποιοι διαμαρτύρονταν για τις «υπερβολές» της, τους απαντούσε: «Παιδεύω το σαρκίο μου»! Κι όμως, αυτή η αυστηρή με τον εαυτό της Ασκήτρια, ήταν πολύ γλυκιά και επιεικής με τους άλλους.

Δεν κρατούσε δραχμή από τα χρήματα που της έδιναν, αλλά τα έκρυβε για να τα δώσει στους αναγκεμένους, όταν θα ερχόταν η ώρα.

Τα τότε κοριτσάκια, σημερινές γερόντισσες της Κλεισούρας που μιλούσαν ελληνικά και βλάχικα, αγαπούσαν τη συντροφιά της, έστω κι αν δεν καταλάβαιναν τα ποντιακά της.

Νουθετούσε τις άγαμες κοπέλες που τύχαινε να παραστρατήσουν, φρόντιζε να παντρευτούν, τις προίκιζε από τα χρήματα που της έδιναν, και ανέθετε στην Παναγία την προστασία τους. «Η Παναΐα κι θα χαντ᾿ σας!» … Δεν θα σας χάσει η Παναγία, τους έλεγε.

Ποτέ δεν πλήγωσε ή στενοχώρησε κανέναν.

Αν καταλάβαινε ότι κάποιος είχε προβλήματα μέσα του, περνούσε από δίπλα του, του έλεγε ένα δυο λόγια, χωρίς να την αντιληφθούν οι άλλοι, απομακρυνόταν, κι εκείνος την ακολουθούσε.

Τον παρηγορούσε, τον συμβούλευε, τον ενίσχυε με τη Χάρη του Θεού, κι αυτός έφευγε άλλος άνθρωπος.

Έλεγε πολλές φορές: «Αυτοί ήρθαν μαύροι στην Παναγία, και φεύγουν άσπροι»! Γνώριζε πολλά σκάνδαλα από Ιερείς, Μοναχούς, Λαϊκούς ... Δεν κατηγορούσε ποτέ κανέναν, αλλά έλεγε: «Να σκεπάζετε, να σας σκεπάζει ο Θεός»! Αγαπούσε και τα ζώα.

Είχε μια αρκούδα, που ζούσε στο δάσος, και την έλεγε «ρούσα». Ερχόταν κι έπαιρνε τροφή από τα χέρια της, της έγλειφε τα χέρια και τα πόδια από ευγνωμοσύνη κι επέστρεφε στο δάσος.

Έβαζε ψίχουλα στα περβάζια των παραθύρων για τα πουλάκια, κι αυτά, όταν η Αγία προσευχόταν, φτερούγιζαν γύρω της και κελαηδούσαν.

Σαν να ζούσε στον Παράδεισο, πριν από την πτώση.

Είχε κοινωνία με την Παναγία και τους Αγίους.

Το 1967 μ.Χ. αρρώστησε βαριά από σκωληκοειδίτιδα ή κήλη και ο πόνος την ανάγκαζε να διπλωθεί στα δύο.

Δεν δέχτηκε γιατρό, αλλά έλεγε: «Θα ‘ρθει η Παναγία να με πάρει από τον πόνο»! Έβαζε στουπιά ή φυτίλια από τις κανδήλες, ώσπου σάπισε η πληγή κι έβγαζε κακοσμία.

Τότε της εμφανίστηκε η Παναγία με τον Αρχάγγελο Γαβριήλ και με τον Άγιο Γεώργιο.

Της είπε ο Αρχάγγελος: «Θα σε κόψουμε τώρα»! Αυτή απάντησε: «Είμαι αμαρτωλή, να εξομολογηθώ, να κοινωνήσω, και να με κόψεις»! «Μια εγχείρηση θα σου κάνουμε», της απαντά! Έγινε η επέμβαση, η Σοφία έγινε καλά και συχνά σήκωνε χωρίς ντροπή την μπλούζα ή το φόρεμά της, για να δείξει στον κόσμο την τομή που έκλεισε μόνη της! Η Οσία Σοφία – η Μοναχή Μυρτιδιώτισσα, η «Ασκήτισσα τῆς Παναγιᾶς» όπως αποκαλείται, εκοιμήθη εν Κυρίω στις 6 Μαΐου 1974 μ.Χ. και ενταφιάστηκε την επομένη πίσω από το Παρεκκλήσιο του Τιμίου Προδρόμου της Ιεράς Μονής, και βέβαια έξω από τον χώρο της Μονής! Στον τάφο της εγράφη: "ΣΟΦΙΑ ΧΟΤΟΚΟΥΡΙΔΟΥ ΜΟΝΑΧΗ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ.

ΑΠΕΒΙΩΣΕ 6.5.74.ΕΤΩΝ.78"...!!! Στις 7 Ιουλίου 1981 μ.Χ. έγινε η πρώτη ανακομιδή των λειψάνων της, τα οποία ΕΥΩΔΙΑΖΑΝ(!), και ετάφη και πάλι! Στις 27 Μαΐου 1998 μ.Χ., μετά από 17 έτη, έγινε η δεύτερη ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων της, τα οποία και πάλι ΕΥΩΔΙΑΖΑΝ, και μεταφέρθηκαν στην Ιερά Μονή Γενεθλίου της Υπεραγίας Θεοτόκου Κλεισούρας (Καστοριάς) από τον Μακαριστό πλέον Μητροπολίτη Καστορίας κυρό Σεραφείμ.

Το 2011 μ.Χ. η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου την ενέταξε στις Αγιολογικές δέλτους και... Την 1η Ιουλίου 2012 μ.Χ. έγινε η επίσημη ανακήρυξή της από τον ίδιο τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο στην Καστοριά...!!! Τότε, με πρωτοβουλία του Μακαριστού Μητροπολίτου Καστορίας Σεραφείμ, ανοικοδομήθηκε ο χώρος, όπου εναποτέθηκαν τα Ιερά Λείψανά της και σήμερα λέγεται "Ο Τάφος της Αγίας Σοφίας", σε κάποια απόσταση από τον πρώτο τάφο της, και βέβαια ΕΞΩ από τη Μονή - τον τόπο της ασκήσεώς της...!!! Πουθενά δεν αναγράφεται η Μοναχική της ιδιότητα και το Μοναχικό της όνομα ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ, επειδή η ΚΟΥΡΑ της (κατά μήνα Οκτώβριο του 1971) είχε γίνει από Κληρικό Ιερομόναχο του Παλαιού Ημερολογίου, τον Αρχιμανδρίτη Κυπριανό και σήμερα Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής και Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης Φυλής Αττικής.

Στην κουρά της Οσίας Ανάδοχος παρέστη η Μακαριστή Γερόντισσα Μαρία Μυρτιδιώτισσα Μοναχή, Κτιτόρισσα και Καθηγουμένη της Ιεράς Μονής Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Οινουσσών Χίου...!!! https://fdathanasiou.wordpress.com/.../%CE%B7-%CE%BF%CF.../ Την Ακολουθία, τον Παρακλητικό Κανόνα και τα Εγκώμια της Οσίας εποίησε ο Μέγας Υμνογράφος της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας, χαρισματούχος Δρ Χαράλαμπος Μπούσιας. Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΚΛΕΙΣΟΥΡΑΣ Η Ιερά Μονή του Γενεθλίου της Υπεραγίας Θεοτόκου Κλεισούρας, όπου ασκήτευσε η Γερόντισσα Σοφία – Μυρτιδιώτισσα Μοναχή, βρίσκεται σε υψόμετρο 970 μέτρα, στα όρια των Νομών Καστοριάς και Φλώρινας (παρά το χωριό Βαρικό Φλώρινας) και απέχει 35 χλμ. από την Καστοριά, 70 χλμ. από την Φλώρινα και 22 χλμ. από την Πτολεμαΐδα.

Ιδρύθηκε περί το έτος 1314 μ.Χ. από τον Κλεισουριώτη Ιερομόναχο Νεόφυτο και ανακαινίστηκε το 1813 μ.Χ. από τον επίσης Κλεισουριώτη Ιερομόναχο Ησαΐα Πίστα, της Ιεράς Μονής Ιβήρων του Αγίου Όρους, μετά από όραμα της Παναγίας.

Είναι ρυθμού τρίκλιτης ξυλόστεγης τρουλαίας βασιλικής με νάρθηκα, και περιβάλλεται από ένα τεράστιο ορθογώνιο φρουριακό συγκρότημα, εντός του οποίου είναι κτισμένο το Καθολικό (κεντρικός Ναός) της Μονής.

Κοσμείται με αξιόλογες τοιχογραφίες, έργα των Χιοναδιτών Αγιογράφων: Γεωργίου και Γεωργίου.

Το ξυλόγλυπτο τέμπλο χρυσώθηκε το 1772 μ.Χ. από τον Κωνσταντίνο Κτίπα, από το Λινοτόπι.

Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα η Μονή φιλοξένησε και περιέθαλψε πολλούς Μακεδονομάχους, με πρώτο τον Παύλο Μελά.

Όταν το 1903 μ.Χ. οι Τούρκοι έκαψαν το γειτονικό χωριό Βαρικό Φλώρινας, πολλοί κάτοικοί του βρήκαν καταφύγιο στο Μοναστήρι.

Αλλά και κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, υπήρξε κρησφύγετο όλων των ταλαιπωρημένων κατοίκων της περιοχής από τους κατακτητές.

Στα χρόνια που στη Μονή δεν υπήρχε Μοναστική Αδελφότητα και οργανωμένη Κοινοβιακή Ζωή, ασκήτευσε η Γερόντισσα Σοφία – Μυρτιδιώτισσα Μοναχή, που καταγόταν από τον Πόντο.

Ήρθε νέα και δούλευε πολύ, ως τα βαθιά γεράματά της, και την αγαπούσε όλο το παρακείμενο χωριό (Βαρικό Φλώρινας). Από το 1993 μ.Χ. λειτουργεί ως Γυναικεία Κοινοβιακή Μονή με Ηγουμένη τη Γερόντισσα Ανυσία, που μαζί με την υπόλοιπη Μοναστική Αδελφότητα προσπαθούν να «αναστήσουν» το σημαντικό αυτό λατρευτικό κέντρο της Δυτικής Μακεδονίας. Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ΄. Τὴν ὡραιότητα.

Σοφίας γέγονας, μῆτερ ἀοίδημε, Σοφία, σέμνωμα, τῆς Θεομήτορος, ἐν τὴ Μονὴ ἀσκητικῶς τὸν βίον σου διελθοῦσα,ὅθεν καὶ ἀπείληφας τῶν καμάτων σου ἔπαινον, κατατραυματίσασσα τῶν δαιμόνων τὰς φάλαγγας, καὶ πρέσβειρα Χριστῷ παρεστώσα, μὴ ἐπιλάθου τῶν πόθω τιμώντων σέ. Έτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Προσευχῇ χαμευνίᾳ πολλαῖς στερήσεσι, κακοπαθείαις νηστείαις, καὶ ἀγρυπνίαις Χριστῷ, εὐηρέστησας Σοφία παναοίδιμε, σὲ τῷ σοφίας ἀληθοῦς, ἀναδείξαντι φανόν, καὶ λύχνον λαμπρῶν χαρίτων, ὅθεν ὡς πρέσβειραν θείαν, Κλεισούρας σέμνωμα τιμῶμέν σε. Κάθισμα Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως.

Τὴν διδάσκαλον, τῆς μετανοίας, καὶ κοσμήτορα, χριστοηθείας, ἀφανῶς τὴν ἐν Κλεισούρᾳ ἀσκήσασαν, καὶ δαψιλῶς προσελκύσασαν Πνεύματος, τοῦ θείου χάριν εὐτάκτως ὑμνήσωμεν, πόθω κράζοντες· Σοφία θεομακάριστε, Χριστὸν ὑπὲρ ἡμῶν δυσώπει πάντοτε. Κοντάκιον Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ Ὑπερμάχῳ.

Τὴν ὑπὲρ φύσιν, ἐν Κλεισούρᾳ ἐνασκήσασαν, καὶ ὑπομείνασαν, τὸ ψῦχος ὥσπερ ἄσαρκος, παρ’ ἑστίαν καθημένην Μονῆς αὐλείῳ, βιοτῆς αὐτῆς τὰς νύκτας καὶ σχολάζουσαν, προσευχῇ Σοφίαν θείαν εὐφημήσωμεν, πόθω κράζοντες· Χαίροις πάνυ Ἀσκήτρια. Ὁ Οἶκος Ἄγγελοι καθορῶντες, σῇ ἀμέμπτῳ ἀσκήσει, ἐξέστησαν Σοφία θεόφρον, καὶ πιστῶν Μακεδόνων χοροί, σὺν Ποντίων δήμοις Μῆτερ θαυμάζοντες, ταπείνωσιν καὶ νῆψίν σου, ἐκραύγασαν ἐν κατανύξει· Χαῖρε, διδάσκαλος μετανοίας· χαῖρε, ὁ πρόβολος ἐγκρατείας.

Χαῖρε, τῆς Μονῆς Κλεισούρας ἡ ἔνοικος· χαῖρε, παμφαὴς λαμπηδών, θείας χάριτος.

Χαῖρε, φάρος τῆς ἁπλότητος, καὶ ἀμέμπτου ἀγωγῆς· χαῖρε, λύχνος ταπεινώσεως, καὶ εὐχῆς καρδιακῆς. Χαῖρε, Θεοῦ σοφίας χρυσοστόλιστον σκεῦον· χαῖρε, τῆς συμπαθείας τῆς Αὐτοῦ θεῖος τύπος.

Χαῖρε, κρηπὶς σαρκὸς κατατήξεως· χαῖρε, πυξὶς Χριστοῦ ἀγαπήσεως.

Χαῖρε, ἐν γῇ ἡ οὐκ ἔχουσα κλίνην· χαῖρε, πηγή, ἡ ἐκχέουσα χάριν.

Χαίροις, πάνυ Ἀσκήτρια. Μεγαλυνάριον Χαίροις τῆς Ἀρδάσσης σεπτὸς βλαστός, χαίροις Πόντου κρίνον, μυροβόλον καὶ εὐανθές, χαίροις τῆς Κλεισούρας, κιννάμωμον Σοφία, ἡ ἀκραιφνεῖ ἀσκήσει, κόσμον ἡδύνασα. Έτερον Μεγαλυνάριον Σοφισθεῖσα, μῆτερ, πνευματικῶς, ὅλον σου τὸν βίον ἐν τελεία ὑπομονὴ διῆλθες, Σοφία, καὶ νυν τού σου Νυμφίου τὸ κάλλος ἐποπτεύεις ἐν ταῖς παστάσιν αὐτοῦ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους