Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στου κόσμου το άλσος περπατώ, η σκέψη μου θροΐζει σαν φύλλο ανήσυχο.

Μέσα μου θρυμματίζεται μια σιωπή αιώνων, κι ακούω ακόμα το τσεκούρι όχι του Ερυσίχθονα μονάχα, μα χίλιων χεριών που δεν χορταίνουν.

Κάθε δέντρο που πέφτει είναι μια σιωπηλή κραυγή προς τη Δήμητρα, που βλέπει τη γη της γυμνή, ξεριζωμένη απ’ την απληστία.

Τα ποτάμια στεγνώνουν, λαιμοί διψασμένοι, οι θάλασσες πνίγονται σε πλαστικό, κι εμείς πάντα πεινασμένοι, πάντα «λίγο ακόμα». Η Λιμός δεν είναι πια μύθος· ζει μέσα μας, στην ακόρεστη επιθυμία για περισσότερα, σε πόλεις που καταβροχθίζουν ουρανούς.

Πουλήσαμε τα δάση, όπως εκείνος την κόρη του, για μια στιγμή ευμάρειας κι όμως δεν χορτάσαμε.

Κι έτσι, αργά και βουβά, τρώμε τον ίδιο μας τον κόσμο, μέχρι να μη μείνει ούτε ρίζα, ούτε ανάσα, ούτε αύριο.

Κι αν κάποτε ρωτήσουν ποιος έφταιξε, η γη θα ψιθυρίσει: «Δεν ήταν η πείνα· ήταν η απληστία που την έκανε θεό.» Μ.Ρετάλη. 5/ 2026 Ο Ερυσίχθων ήταν βασιλιάς της Θεσσαλίας.

Παρά τις ιερές απαγορεύσεις, μπήκε σε ένα άλσος αφιερωμένο στη θεά Δήμητρα και έκοψε ένα τεράστιο, ιερό δέντρο που θεωρούνταν κατοικία νυμφών.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους