Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Άκιλε Πολονάρα δεν είναι απλά ένας ακόμα μπασκετμπολίστας. Είναι μια φωτεινή επιγραφή της ανθεκτικότητας, της απαράμιλλης διάθεσης και του πάθους για την ζωή.

Ένας άνθρωπος που ξεχωρίζει από χιλιόμετρα για την ζεστασιά του και το χαμόγελο του φωτίζει τον χώρο.

Αυτό μου έβγαζε κάθε φορά που τον έβλεπα στο γήπεδο είτε από κοντά είτε από την τηλεόραση και στις πολύ λίγες φορές που είχα δει αγώνες των ομάδων του και τύχαινε να τον προσπεράσω.

Στο προσωπό του βλέπεις κι έβλεπες αυτή την φλόγα του μαχητή, του ανθρώπου που δεν τον ένοιαζε να γράψει 60 πόντους, 20 ριμπάουντ, 45 ασίστ και 30 κοψίματα ή κλεψίματα αλλά θα ήταν σαν να είχε βάλει εκείνος το καλάθι της νίκης αν κέρδιζε επιθετικό φάουλ από τον αντίπαλο του, αν είχε παίξει σωστή άμυνα, αν είχε βγάλει όλη του την ενέργεια στο παρκέ και η φανέλα του στράγγιζε ιδρώτα.

Κι έτσι αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει την περιπέτεια της υγείας του.

Με πνεύμα μαχητή, με το χαμόγελο όπως πάντα στα χείλη και την διάθεση να δώσει ό,τι έχει και δεν έχει.

Στο πρόσωπο του "Άκι" δεν βλέπω έναν απλό μπασκετμπολίστα που κάποτε είχα την τιμή να δω από κοντά.

Βλέπω έναν άνθρωπο που μπορεί να με εμπνεύσει, να μου δώσει κίνητρο να ζω κάθε μέρα, να χαμογελάω, να μην αφήσω οποιοδήποτε πόνο να με ρίξει κάτω και να με βγάλει νοκ-άουτ.

Γιατί νομίζω αν μπορούσε ο Πολονάρα να μας πει κάτι με δυο λόγια, θα ήταν οι στίχοι του εξαιρετικού Lorenzo Jovanotti: Ζήσε τη ζωή.

Γεύσου τα πάντα, ως και τα πιο μικρά ψίχουλα.

Πιες ως τον πάτο το νέκταρ των παραμυθιών.

Λένε πως τα τέρατα υπάρχουν — μα αυτή είναι μόνο η μισή ιστορία. Γιατί νικιούνται· κι αυτή την αλήθεια, πρέπει να την μάθεις απ’ έξω.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους