Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Ελένη Παπαδάκη στη ζωή της γνώρισε ένα σκοπό, ένα πάθος - το θέατρο - και πρέπει να χαρακτηριστεί ως τελείως απολιτικό πρόσωπο.

Κανονικά θα έπρεπε να περάσει απαρατήρητη μέσα από τη δίνη των πολιτικών γεγονότων της περιόδου 1941-1944.

Χωρίς όμως να το καταλάβει αναδείχτηκε με την τελευταία στάση της και το τελος της σε τραγική ηρωίδα, εκεί που τίποτα το ηρωικό δέν είχε να παρουσιάσει η προσωπικότητα και ο χαρακτήρας της.

Είναι και εκείνη ένα από τα παραδείγματα, όπου τα ίδια τα γεγονότα και οι συνθήκες δημιουργούν ανθρώπινες μοίρες που ξεπερνούν το καθημερινό πλαίσιο.

Κάποτε η Ελένη Βλάχου, σε μιά επιφυλλίδα της στην Καθημερινή (26 Φεβρουαρίου 1961), είχε γράψει: «Για σκεφτείτε τι θα είχε γίνει στην Ελλάδα και στον κόσμο όλο, αν η Ελένη Παπαδάκη ήταν κομμουνίστρια.

Τί ποιήματα, τί θρήνος, τί βιβλία, τί αγάλματα θα είχε εμπνεύσει, τί δρόμοι, τί θέατρα θα έφεραν το όνομά της.

Αλλά ήταν δικιά μας και συνεπώς δεν την κλάψανε ούτε οι άλλοι ούτε εμείς». (Το κείμενο είναι από τον πρόλογο του βιβλίου: "ΕΛΕΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ: Μία φωτεινή θεατρική πορεία με απροσδόκητο τέλος "του Πολύβιου Μαρσάν, εκδ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους